گنجینه ی بهترین شعرها

پـــــــــــرتال جــامع بهــترینــــ اشعار

صفحه اصلی | مطالب و اشعار ارسالی شما | لیست شاعران معاصر | لیست شاعران کهن | اشعار سایر شاعران
                  مدتی این مثنوی تاخیر شد                مهلتی بایست تا خون شیر شد

1.2                تا نزاید بخت تو فرزند نو                       خون نگردد شیر شیرین، خوش شنو

1.3                چون ضیاء الحق حُسام الدین، عِنان     باز گردانید ز اوج آسمان

1.4                چون به معراج حقایق رفته بود            بی بهارش غنچه ها نشكفته بود

1.5                چون ز دریا سوی ساحل باز گشت       چنگ شعر مثنوی با ساز گشت

1.6                مثنوی كه صیقل ارواح بود                  باز گشتش روز استفتاح بود

1.7                مطلع تاریخ این سودا و سود               سال هجرت ششصد و شصت و دو بود

1.8                بلبلی ز ینجا برفت و باز گشت             بهر صید این معانی باز گشت

1.9                ساعد شه مسكن این باز باد              تا ابد بر خلق این در باز باد

1.10             آفت این در هوا و شهوت است           ور نه اینجا شربت اندر شربت است

1.11             این دهان بر بند تا بینی عیان              چشم بند آن جهان، حلق و دهان

1.12             ای دهان تو خود دهان دوزخی            وی جهان تو بر مثال برزخی

1.13             نور باقی پهلوی دنیای دون                 شیر صافی پهلوی جوهای خون

1.14             چون در او گامی زنی بی احتیاط          شیر تو خون می شود از اختلاط

1.15             یك قدم زد آدم اندر ذوق نفس            شد فراق صدر جنت طوق نفس

1.16             همچو دیو از وی فرشته می گریخت   بهر نانی چند آب چشم ریخت

1.17             گر چه یك مو بد گنه كو جَسته بود       لیك آن مو در دو دیده رسته بود

1.18             بود آدم دیده نور قدیم                         موی در دیده بود كوه عظیم

1.19             گر در آن حالت بكردی مشورت            در پشیمانی نگفتی معذرت

1.20             زآنكه با عقلی چو عقلی جفت شد     مانع بد فعلی و بد گفت شد

1.21             نفس با نفس دگر چون یار شد            عقل جزوی عاطل و بی كار شد

1.22             چون ز تنهایی تو ناهیدی شوی           زیر ظلّ یار خورشیدی شوی

1.23             رو بجو یار خدایی را تو زود                   چون چنان كردی خدا یار تو بود

1.24             آن كه بر خلوت نظر بر دوختست          آخر آن را هم ز یار آموختست

1.25             خلوت از اغیار باید، نی ز یار                 پوستین بهر دی آمد، نی بهار

1.26             عقل با عقل دگر دو تا شود                 نور افزون گشت و ره پیدا شود

1.27             نفس با نفس دگر خندان شود             ظلمت افزون گشت و ره پنهان شود

1.28             یار، چشم تست ای مرد شكار           از خس و خاشاك او را پاك دار

1.29             هین به جاروب زبان گردی مكن           چشم را از خس ره آوردی مكن

1.30             چون كه مومن آینه ی مومن بود          روی او ز آلودگی ایمن بود

1.31             یار آیینه است جان را در حزن               بر رخ آیینه، ای جان دم مزن

1.32             تا نپوشد روی خود را در دمت              دم فرو بردن بباید هر دمت

1.33             كم ز خاكی، چون كه خاكی یار یافت    از بهاری صد هزار انوار یافت

1.34             آن درختی كاو شود با یار جفت            از هوای خوش ز سر تا پا شكفت

1.35             در خزان چون دید او یار خلاف              در كشید او رو و سر زیر لحاف

1.36             گفت یار بد بلا آشفتن است               چون كه او آمد، طریقم خفتن است

1.37             پس بخسبم، باشم از اصحاب كهف     به ز دقیانوس باشد خواب كهف

1.38             یقظه شان مصروف دقیانوس بود         خوابشان سرمایه ی ناموس بود

1.39             خواب بیداریست چون با دانش است   وای بیداری كه با نادان نشست

1.40             چون كه زاغان خیمه در گلشن زدند     بلبلان پنهان شدند و تن زدند

1.41             زآنكه بی گلزار بلبل خامش است        غیبت خورشید بیداری ُكش است

1.42             آفتابا ترك این گلشن كنی                   تا كه تحت الارض را روشن كنی

1.43             آفتاب معرفت را نقل نیست                مشرق او غیر جان و عقل نیست

1.44             خاصه خورشید كمالی كان سریست   روز و شب كردار او روشنگریست

1.45             مطلع شمس آی اگر اسكندری          بعد از آن هر جا روی نیكوفری

1.46             بعد از آن هر جا روی مشرق شود      شرقها بر مشرقت عاشق شود

1.47             حس خفاشت سوی مغرب دوان         حس دُرّ پاشت سوی مشرق روان

1.48             راه حس، راه خران است ای سوار      ای خران را تو مزاحم، شرم دار

1.49             پنج حسی هست جز این پنج حس    آن چو زر سرخ و این حسها چو مس

1.50             اندر آن بازار كایشان ماهرند                حس مس را چون حس زر كی خرند؟

1.51             حس ابدان قوت ظلمت می خورد        حس جان از آفتابی میچرد

1.52             ای ببرده رخت حسها سوی غیب       دست چون موسی برون آور ز جیب

1.53             ای صفاتت آفتاب معرفت                    و آفتاب چرخ بنده یك صفت

1.54             گاه خورشید و گهی دریا شوی            گاه كوه قاف و گه عنقا شوی

1.55             تو نه این باشی نه آن در ذات خویش    ای فزون از وهمها و ز بیش بیش

1.56             روح با علمست و با عقلست یار         روح را با تازی و تركی چه كار؟

1.57             از تو ای بی نقش با چندین صور          هم مشبه هم موحد خیره سر

1.58             گه مشبه را موحد می كند                 گه موحد را صور ره می زند

1.59             گه ترا گوید ز مستی بوالحسن           یا صغیر السّن و یا رطب البدن

1.60             گاه نقش خویش ویران می كند           از پی تنزیه جانان می كند

1.61             چشم حس را هست مذهب اعتزال   دیده ی عقل است سنی در وصال

1.62             سخره حس اند اهل اعتزال                خویش را سُنی نمایند از ضلال

1.63             هر كه در حس ماند او معتزلیست       گر چه گوید سُنیم از جاهلیست

1.64             هر كه بیرون شد ز حس او سنی است          اهل بینش چشم حس خویش بست

1.65             هر که از حس خدا دید آیتی                در بر حق داشت بهتر طاعتی *

1.66             گر بدیدی حس حیوان شاه را              پس بدیدی گاو و خر الله را

1.67             گر نبودی حس دیگر مر ترا                  جز حس حیوان ز بیرون هوا

1.68             پس بنی آدم مكرم كی بدی؟             كی به حس مشترك محرم شدی

1.69             نامصور یا مصور گفتنت                       باطل آمد بی ز صورت رستنت

1.70             نامصور یا مصور پیش اوست               كاو همه مغز است و بیرون شد ز پوست

1.71             گر تو كوری نیست بر اعمی حرج        ور نه رو كالصبر مفتاح الفرج

1.72             پرده های دیده را داروی صبر              هم بسوزد هم بسازد شرح صدر

1.73             آینه دل چون شود صافی و پاك            نقشها بینی برون از آب و خاك

1.74             هم ببینی نقش و هم نقاش را           فرش دولت را و هم فراش را

1.75             چون خلیل آمد خیال یار من                 صورتش بت، معنی او بت شكن

1.76             شكر یزدان را كه چون او شد پدید       در خیالش جان، خیال خود بدید

1.77             خاك درگاهت دلم را می فریفت          خاك بر وی كاو ز خاكت میشكیفت

1.78             گفتم ار خوبم پذیرم این از او               ور نه خود خندید بر من زشت رو

1.79             چاره آن باشد كه خود را بنگرم             ور نه او خندد مرا، من كی خرم؟

1.80             او جمیل است و یحبّ للجمال             كی جوان نو گزیند پیر زال

1.81             طیبات از بهر که للطیبین                     خوب خوبی را كند جذب از یقین

1.82             در هر آنچیزی که تو ناظر شوی           میکند با جنس سیر ای معنوی *

1.83             در جهان هر چیز چیزی جذب كرد         گرم گرمی را كشید و سرد سرد

1.84             قسم باطل، باطلان را می كشد         باقیان را میکِشند اهل رَشد

1.85             ناریان مر ناریان را جاذب اند                  نوریان مر نوریان را طالب اند

1.86             صاف را هم صافیان طالب شوند          درد را هم تیرگان جاذب شوند *

1.87             زنگ را هم زنگیان باشند یار                روم را با رومیان افتاد کار *

1.88             چشم چون بستی ترا تاسه گرفت      نور چشم از نور روزن كی شكفت؟

1.89             چشم چون بستی تو را جان کندنیست          چشم را از نور روزن صبر نیست

1.90             تاسه تو جذب نور چشم بود                تا بپیوندد به نور روز زود

1.91             چشم باز ار تاسه گیرد مر ترا              دان كه چشم دل ببستی، بر گشا

1.92             آن تقاضای دو چشم دل شناس          كو همی جوید ضیاء بی قیاس

1.93             چون فراق آن دو نور بی ثبات              تاسه آوردت گشادی چشمهات

1.94             پس فراق آن دو نور پایدار                    تاسه می آرد، مر آن را پاس دار

1.95             او چو می خواند مرا، من بنگرم           لایق جذبم، و یا بد پیكرم

1.96             گر لطیفی زشت را در پی كند             تسخری باشد كه او بر وی كند

1.97             كی ببینم روی خود را؟ ای عجب         تا چه رنگم؟ همچو روزم، یا چو شب

1.98             نقش جان خویش می جستم بسی   هیچ می ننمود نقشم از كسی

1.99             گفتم آخر آینه از بهر چیست؟             تا بداند هر كسی كه جنس كیست

1.100          آینه آهن برای لونهاست                     آینه سیمای جان، سنگین بهاست

1.101          آینه جان نیست الا روی یار                 روی آن یاری كه باشد زآن دیار

1.102          گفتم ایدل آینه كل را بجو                    رو به دریا، كار برناید ز جو

1.103          زین طلب بنده به كوی تو رسید           درد مریم را به خرما بُن كشید

1.104          دیده تو چون دلم را دیده شد               صد دل نادیده غرق دیده شد

1.105          آینه كلی بر آوردم ز دود                      دیدم اندر آینه نقش تو بود

1.106          آینه کلی ترا دیدم ابد                         دیدم اندر چشم تو من نقش خود

1.107          گفتم آخر خویش را من یافتم              در دو چشمش راه روشن یافتم

1.108          گفت وهمم كان خیال تست هان        ذات خود را از خیال خود بدان

1.109          نقش من از چشم تو آواز داد              كه منم تو، تو منی در اتحاد

1.110          كاندر این چشم منیر بی زوال             از حقایق راه كی یابد خیال

1.111          در دو چشم غیر من تو نقش خود        گر ببینی آن خیالی دان و رد

1.112          آنكه سرمه نیستی در می كشد        باده از تصویر شیطان می چشد

1.113          چشم او خانه خیال است و عدم         نیستها را هست بیند لاجرم

1.114          چشم من چون سرمه دید از ذوالجلال خانه هستی است، نی خانه خیال

1.115          تا یكی مو باشد از تو پیش چشم        در خیالت گوهری باشد چو یشم

1.116          یشم را آنگه شناسی از گهر              كز خیال خود كنی كلی عبر

 

2. هِلال پنداشتن آن شخص خیال را در عهد عمر و تنبیه نمودن او را

 

2.1                یك حكایت بشنو ای گوهر شناس       تا بدانی تو عیان را از قیاس

2.2                ماه روزه گشت در عهد عمر                بر سر كوهی دویدند آن نفر

2.3                تا هلال روزه را گیرند فال                    آن یكی گفت ای عمر، اینك هلال

2.4                چون عمر بر آسمان مه را ندید            گفت كاین مه از خیال تو دمید

2.5                ور نه من بیناترم افلاك را                    چون نمی بینم هلال پاك را

2.6                گفت تر كن دست و بر ابرو بمال          آن گهان تو بر نگر سوی هلال

2.7                چون كه او تر كرد ابرو، مه ندید            گفت ای شه نیست، مه شد ناپدید

2.8                گفت آری موی ابرو شد كمان             سوی تو افكند تیری از گمان

2.9                چون یکی مو کژ شد از ابروی او          شکل ماه نو نمود آن موی او *

2.10             موی كج چون پرده ی گردون شود       چون همه اجزات كج شد، چون بود؟

2.11             چونكه موئی كج شد، او را راه زد        تا به دعوی لاف دید ماه زد

2.12             راست كن اجزات را از راستان             سر مكش از راست، رو ز آن آستان

2.13             هم ترازو را، ترازو راست كرد              هم ترازو را، ترازو كاست كرد

2.14             هر كه با ناراستان هم سنگ شد        در كمی افتاد و عقلش دنگ شد

2.15             رو أَشِدَّاءُ عَلَی الْكُفَّارِ باش                  خاك بر دل داری اغیار پاش

2.16             بر سر اغیار چون شمشیر باش          هین مكن روباه بازی شیر باش

2.17             تا ز غیرت از تو یاران نگسلند               زآنكه آن خاران عدوی این گلند

2.18             آتش اندر زن به گرگان چون سپند        زآنكه این گرگان عدوی یوسفند

2.19             جان بابا، گویدت ابلیس هین                تا به دم بفریبدت دیو لعین

2.20             این چنین تلبیس با بابات كرد               آدمی را آن سیه رخ، مات كرد

+   یکشنبه دوازدهم خرداد ۱۳۹۲      | 

بشنوید ای دوستان این داستان

خود حقیقت نقد حال ماست آن

بود شاهی در زمانی پیش ازین

ملک دنیا بودش و هم ملک دین

اتفاقا شاه روزی شد سوار

با خواص خویش از بهر شکار

یک کنیزک دید شه بر شاه‌راه

شد غلام آن کنیزک پادشاه

مرغ جانش در قفس چون می‌طپید

داد مال و آن کنیزک را خرید

چون خرید او را و برخوردار شد

آن کنیزک از قضا بیمار شد

آن یکی خر داشت و پالانش نبود

یافت پالان گرگ خر را در ربود

کوزه بودش آب می‌نامد بدست

آب را چون یافت خود کوزه شکست

شه طبیبان جمع کرد از چپ و راست

گفت جان هر دو در دست شماست

جان من سهلست جان جانم اوست

دردمند و خسته‌ام درمانم اوست

هر که درمان کرد مر جان مرا

برد گنج و در و مرجان مرا

جمله گفتندش که جانبازی کنیم

فهم گرد آریم و انبازی کنیم

هر یکی از ما مسیح عالمیست

هر الم را در کف ما مرهمیست

گر خدا خواهد نگفتند از بطر

پس خدا بنمودشان عجز بشر

ترک استثنا مرادم قسوتیست

نه همین گفتن که عارض حالتیست

ای بسا ناورده استثنا بگفت

جان او با جان استثناست جفت

هرچه کردند از علاج و از دوا

گشت رنج افزون و حاجت ناروا

آن کنیزک از مرض چون موی شد

چشم شه از اشک خون چون جوی شد

از قضا سرکنگبین صفرا فزود

روغن بادام خشکی می‌نمود

از هلیله قبض شد اطلاق رفت

آب آتش را مدد شد همچو نفت

مولانا محمد جلال الدین بلخی

+   شنبه یازدهم خرداد ۱۳۹۲      | 

ای عاشقان ای عاشقان امروز ماییم و شما

افتاده در غرقابه‌ای تا خود که داند آشنا

گر سیل عالم پر شود هر موج چون اشتر شود

مرغان آبی را چه غم تا غم خورد مرغ هوا

ما رخ ز شکر افروخته با موج و بحر آموخته

زان سان که ماهی را بود دریا و طوفان جان فزا

ای شیخ ما را فوطه ده وی آب ما را غوطه ده

ای موسی عمران بیا بر آب دریا زن عصا

این باد اندر هر سری سودای دیگر می‌پزد

سودای آن ساقی مرا باقی همه آن شما

دیروز مستان را به ره بربود آن ساقی کله

امروز می در می‌دهد تا برکند از ما قبا

ای رشک ماه و مشتری با ما و پنهان چون پری

خوش خوش کشانم می‌بری آخر نگویی تا کجا

هر جا روی تو با منی ای هر دو چشم و روشنی

خواهی سوی مستیم کش خواهی ببر سوی فنا

عالم چو کوه طور دان ما همچو موسی طالبان

هر دم تجلی می‌رسد برمی‌شکافد کوه را

یک پاره اخضر می‌شود یک پاره عبهر می‌شود

یک پاره گوهر می‌شود یک پاره لعل و کهربا

ای طالب دیدار او بنگر در این کهسار او

ای که چه باد خورده‌ای ما مست گشتیم از صدا

ای باغبان ای باغبان در ما چه درپیچیده‌ای

گر برده‌ایم انگور تو تو برده‌ای انبان ما

 مولانا
+   جمعه دهم خرداد ۱۳۹۲      | 

زاهد بودم ترانه گـــويم كــــردي

سر حلقه ي بزم و باده جويم كردي

سجاده نشيـــن باوقـاري بــــودم

بازيچه ي كودكان كويم كـــردي

 

پی نوشت :

(كليات شمس تبريزي، رباعيات، شماره ي 1891)

+   شنبه چهارم خرداد ۱۳۹۲      | 
شمس به مولانا چه گفته بود ؟

كه او را اين گونه واله و شيدا كرده بود؟

شايد غزل زير بهترين جواب باشد:


گفت كه ديوانه  نه اي، لايق اين خانه  نه اي

رفتم و ديوانه شدم سلسله بندنده شدم


گفت كه سر مست نه اي، رو كه از اين دست نه اي

رفتم و سر مست شدم وز طرب آكنده شدم


گفت كه تو كشته نه اي، در طرب آغشته نه اي

پيش رخ زنده كنش كشته و افكنده شدم


گفت كه تو زيرككي، مست خيا لي و شكي

گول شدم هول شدم وز همه بركنده شدم


گفت كه تو شمع شدي، قبله ي اين جمع شدي

جمع نيم، شمع نيم، دود پراكنده شدم


گفت كه شيخي و سري، پيشرو و راهبري

شيخ نيم، پيش نيم، امر تو را بنده شدم

+   شنبه چهارم خرداد ۱۳۹۲      | 

مرا همچون پدر بنگر نه همچون شوهر مادر

پدر را نیک واقف دان از آن کژبازی مضمر

تو گردی راست اولیتر از آنک کژ نهی او را

وگر تو کژ نهی او را به استیزت کند کژتر

ز بابا بشنو و برجه که سلطانیت می‌خواند

که خاک اوت کیخسرو بمیرد پیش او سنجر

چو ان الله یدعو را شنیدی کژ مکن رو را

زهی راعی زهی داعی زهی راه و زهی رهبر

پراکنده شدی ای جان به هر درد و به هر درمان

ز عشقش جوی جمعیت در آن جامع بنه منبر

چو کر و فر او دیدی تویی کرار و شیر حق

چو بال و پر او دیدی تویی طیار چون جعفر

از مولانا

+   پنجشنبه دوم خرداد ۱۳۹۲      | 
 

آمده‌ام که سر نهم عشق تو را به سر برم

ور تو بگوییم که نی نی شکنم شکر برم

آمده‌ام چو عقل و جان از همه دیده‌ها نهان

تا سوی جان و دیدگان مشعله نظر برم

آمده‌ام که ره زنم بر سر گنج شه زنم

آمده‌ام که زر برم زر نبرم خبر برم

گر شکند دل مرا جان بدهم به دل شکن

گر ز سرم کله برد من ز میان کمر برم

اوست نشسته در نظر من به کجا نظر کنم

اوست گرفته شهر دل من به کجا سفر برم

آنک ز زخم تیر او کوه شکاف می کند

پیش گشادتیر او وای اگر سپر برم

گفتم آفتاب را گر ببری تو تاب خود

تاب تو را چو تب کند گفت بلی اگر برم

آنک ز تاب روی او نور صفا به دل کشد

و آنک ز جوی حسن او آب سوی جگر برم

در هوس خیال او همچو خیال گشته‌ام

وز سر رشک نام او نام رخ قمر برم

این غزلم جواب آن باده که داشت پیش من

گفت بخور نمی‌خوری پیش کسی دگر برم

از جلال الدین محمد رومی معروف به مولوی

+   پنجشنبه دوم خرداد ۱۳۹۲      | 

تا در طلب گوهر کانی کانی

تا در هوس لقمهٔ نانی نانی

این نکتهٔ رمز اگر بدانی دانی

هر چیزی که در جستن آنی آنی

مولانا

+   شنبه بیست و هشتم اردیبهشت ۱۳۹۲      | 

چون نالد این مسکین که تا رحم آید آن دلدار را

خون بارد این چشمان که تا بینم من آن گلزار را

خورشید چون افروزدم تا هجر کمتر سوزدم

دل حیلتی آموزدم کز سر بگیرم کار را

ای عقل کل ذوفنون تعلیم فرما یک فسون

کز وی بخیزد در درون رحمی نگارین یار را

چون نور آن شمع چگل می‌درنیابد جان و دل

کی داند آخر آب و گل دلخواه آن عیار را

جبریل با لطف و رشد عجل سمین را چون چشد

این دام و دانه کی کشد عنقای خوش منقار را

عنقا که یابد دام کس در پیش آن عنقامگس

ای عنکبوت عقل بس تا کی تنی این تار را

کو آن مسیح خوش دمی بی‌واسطه مریم یمی

کز وی دل ترسا همی پاره کند زنار را

دجال غم چون آتشی گسترد ز آتش مفرشی

کو عیسی خنجرکشی دجال بدکردار را

تن را سلامت‌ها ز تو جان را قیامت‌ها ز تو

عیسی علامت‌ها ز تو وصل قیامت وار را

ساغر ز غم در سر فتد چون سنگ در ساغر فتد

آتش به خار اندرفتد چون گل نباشد خار را

ماندم ز عذرا وامقی چون من نبودم لایقی

لیکن خمار عاشقی در سر دل خمار را

شطرنج دولت شاه را صد جان به خرجش راه را

صد که حمایل کاه را صد درد دردی خوار را

بینم به شه واصل شده می از خودی فاصل شده

وز شاه جان حاصل شده جان‌ها در او دیوار را

باشد که آن شاه حرون زان لطف از حدها برون

منسوخ گرداند کنون آن رسم استغفار را

جانی که رو این سو کند با بایزید او خو کند

یا در سنایی رو کند یا بو دهد عطار را

مخدوم جان کز جام او سرمست شد ایام او

گاهی که گویی نام او لازم شمر تکرار را

عالی خداوند شمس دین تبریز از او جان زمین

پرنور چون عرش مکین کو رشک شد انوار را

ای صد هزاران آفرین بر ساعت فرخترین

کان ناطق روح الامین بگشاید آن اسرار را

در پاکی بی‌مهر و کین در بزم عشق او نشین

در پرده منکر ببین آن پرده صدمسمار را

 مولانا جلال الدین محمد رومی - مولوی
+   جمعه بیست و هفتم اردیبهشت ۱۳۹۲      | 

بی همگان به سر شود بی‌تو به سر نمی‌شود

داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی‌شود

دیده عقل مست تو چرخه چرخ پست تو

گوش طرب به دست تو بی‌تو به سر نمی‌شود

جان ز تو جوش می‌کند دل ز تو نوش می‌کند

عقل خروش می‌کند بی‌تو به سر نمی‌شود

خمر من و خمار من باغ من و بهار من

خواب من و قرار من بی‌تو به سر نمی‌شود

جاه و جلال من تویی ملکت و مال من تویی

آب زلال من تویی بی‌تو به سر نمی‌شود

گاه سوی وفا روی گاه سوی جفا روی

آن منی کجا روی بی‌تو به سر نمی‌شود

دل بنهند برکنی توبه کنند بشکنی

این همه خود تو می‌کنی بی‌تو به سر نمی‌شود

بی تو اگر به سر شدی زیر جهان زبر شدی

باغ ارم سقر شدی بی‌تو به سر نمی‌شود

گر تو سری قدم شوم ور تو کفی علم شوم

ور بروی عدم شوم بی‌تو به سر نمی‌شود

خواب مرا ببسته‌ای نقش مرا بشسته‌ای

وز همه‌ام گسسته‌ای بی‌تو به سر نمی‌شود

گر تو نباشی یار من گشت خراب کار من

مونس و غمگسار من بی‌تو به سر نمی‌شود

بی تو نه زندگی خوشم بی‌تو نه مردگی خوشم

سر ز غم تو چون کشم بی‌تو به سر نمی‌شود

هر چه بگویم ای سند نیست جدا ز نیک و بد

هم تو بگو به لطف خود بی‌تو به سر نمی‌شود

 مولانا جلال الدین محمد بلخی
+   جمعه بیست و هفتم اردیبهشت ۱۳۹۲      | 
در باره ی سایت




بازدید کننده محترم

خوش آمدید ..... وبلاگ " گنجینه ی بهترین شعرها "
اوقات خوشی برای شما آرزو می کند .

عزیزانی که تمایل دارند می توانند این وبلاگ را با نام " گنجینه بهترین
شعرها " لینک فرمایند .

کد بنر ما جهت درج در وبلاگ و سایت شما :

<div style="text-align: center;"><a href="http://temenna.blogfa.com/" target="_blank" title="گنجینه ی بهترین شعرها"><img src="http://8pic.ir/images/22083264061945885901.gif" /></a></div><p>

</p>

با تشکر فراوان مدیریت وبلاگ گنجینه بهترین شعرها



پیج رنک گوگل : 3
بازدید روزانه : بیش از ده هزار
تاریخ افتتاح وبلاگ : 1/11/90
تعداد اعضای خبر نامه 1075 نفر
برای اطلاع از آخرین بروزرسانی ها کافیست نام خود را در مستطیل اولی و ایمیل خودتان را در مستطیل دومی وارد کنید و سپس بروی آیکن ارسال به خبرنامه کلیک کنید





..................................





  • دسته بندی موضوعی اشعار
    اشعار مولانا
    اشعار حافظ شیرازی
    اشعار شهریار
    اشعار طنز
    اشعار رهی معیری
    اشعار ایرج میرزا
    اشعار حسین پناهی
    اشعار سهراب سپهری
    اشعار بیدل دهلوی
    اشعار حسین منزوی
    اشعار فردوسی
    اشعار سعدی شیرازی
    اشعار فروغ فرخزاد
    اشعار قیصر امین پور
    اشعار خیام نیشابوری
    اشعار مهدی اخوان ثالث
    اشعار محمد علی بهمنی
    اشعار محمد علی رستمی
    اشعار اکبر اکسیر
    اشعار سیمین بهبهانی
    اشعار عمران صلاحی
    سید محمد رضا هاشمی زاده
    اشعار سهیل محمودی
    اشعار ملک الشعرای بهار
    اشعار جلیل صفر بیگی
    اشعار فریدون مشیری ..............................A
    اشعار پروین اعتصامی
    اشعار صائب تبریزی
    اشعار هوشنگ ابتهاج
    اشعار رضا نیکوکار
    شعر مناسبتی
    اشعار بابا طاهر همدانی
    اشعار خواجوی کرمانی
    اشعار دو بیتی و رباعی
    اشعار احمد شاملو
    اشعار کیوان شاهبداقی
    اشعار عطار نیشابوری
    اشعار وحشی بافقی
    اشعار فایز دشتی
    اشعار شفیعی کدکنی
    اشعار ابوالقاسم حالت
    اشعار عبدالجبارکاکایی
    اشعار نیما یوشیج
    اشعار نشاط اصفهانی
    اشعار نجمه زارع
    اشعار گروس عبدالملکیان
    اشعار حزین لاهیجی
    اشعار حمید مصدق
    اشعار محمد حسین بهرامیان
    اشعار نادر نادر پور
    اشعار سایر شاعران / غزل ها ......................B
    اشعار محتشم کاشانی
    اشعار سید حسن حسینی
    اشعار افشین یداللهی
    اشعار اردلان سرفراز
    اشعار نظامی گنجوی
    اشعار رودکی
    اشعار ناصر خسرو قبادیانی
    اشعار علیرضا قزوه
    اشعار محمد رضا ترکی
    اشعار عبید زاکانی
    اشعار درویش حسن خراباتی
    اشعار منوچهر آتشی
    اشعار کودکانه
    اشعار شاعران خارجی
    اشعار شعرای افغانستانی
    اشعار فروغی بسطامی
    اشعار شمس لنگرودی
    اشعار اقبال لاهوری
    اشعار لیلا کرد بچه
    اشعار شیخ بهایی
    اشعار رسول یونان
    اشعار عارف قزوینی
    اشعار محمد صالح اعلا
    اشعار معینی کرمانشاهی
    اشعار سایر شاعران/ رباعی-مثنوی و ................C
    اشعار شهریار قنبری
    اشعار محمدرضا عبدالملکیان
    اشعار سید حمید رضا برقعی
    اشعار نغمه مستشار نظامی
    اشعار شاطر عباس صبوحی
    اشعار یوسفعلی میر شکاک
    اشعار سعید بیابانکی
    اشعار طاهره صفارزاده
    اشعار محمدحسن بارق شفیعی
    اشعار سلمان هراتی
    اشعار سیما یاری
    اشعار محمدعلی سپانلو
    اشعار ابوسعید ابوالخیر
    شعرهای مربوط به فصل بهار
    شعرهای مربوط به فصل تابستان
    شعرهای مربوط به فصل پاییز
    شعرهای مربوط به فصل زمستان
    اشعار مریم حیدرزاده
    اشعار علی معلم دامغانی
    اشعار کارو دردریان
    اشعاری با موضوع عشق و محبت
    شیما شاهسواران احمدی
    اشعار فخرالدین عراقی
    اشعار حبیب ساهر
    اشعار مهدی سهیلی
    اشعار سایر شاعران / شعر نو ......................D
    جملات زیبا و حکیمانه
    بهترین اشعار توصیفی مادر
    اشعار تورج نگهبان
    اشعار کاظم بهمنی
    اشعار شعرای ناشناس
    اشعار میلاد عرفان پور
    اشعار هیوا مسیح
    اشعار سلمان ساوجی
    اشعار فاضل نظری
    اشعار فرامرز عرب عامری
    اشعار مهدی فرجی
    معلم از زبان بزرگان
    اشعار سید هوشنگ موسوی
    اشعار علیرضا آذر
    اشعار اصغر معاذی
    اشعار رحیم زریان
    اشعار بیژن ترقی
    اشعار هما میر افشار
    اشعار سنایی غزنوی
    اخبار و موضوعات متفرقه اجتماعی - ادبی و ...
    اشعار سنگ مزار هنرمندان و مشاهیر
    اشعار عماد خراسانی
    اشعار بهروز یاسمی
    اشعار محمود شبستری ..............................E
    اشعار محمد قهرمان
    اشعار سیروس اسدی
    اشعار امیر خسرو دهلوی
    اشعار سیدعلی صالحی
    اشعار فرخی یزدی
    اشعار امید صباغ نو
    اشعار محمد مهدی سیار
    اشعار سیف فرغانی
    اشعار اوحدی مراغه ای
    اشعار خاقانی شروانی
    اشعار رضی الدین آرتیمانی
    اشعار هاتف اصفهانی
    اشعار منوچهری دامغانی
    اشعار مهستی گنجوی
    لینک دوستان
    آرشیو
    *********بنـــرها*********

    سیمرغ قافــ لانتی

    وبلاگ رسمی شاعران
    سایر امکانات