گنجینه ی بهترین شعرها

پـــــــــــرتال جــامع بهــترینــــ اشعار

صفحه اصلی | ارسال مطلب بدون عضویت | لیست شاعران معاصر | لیست شاعران کهن | اشعار سایر شاعران

حضرت مولانا :

بداد پندم استاد عشق از اوستادی

که هین بترس ز هر کس که دل بدو دادی

چو چشم مست کسی کرد حلقه در گوشت

ز گوش پنبه برون کن مجوی آزادی

بر این بنه دل خود را چو دخل خنده رسید

که غم نجوید عشرت ز خرمن شادی

چو طوق موهبت آمد شکست گردن غم

رسید داد خدا و بمرد بیدادی

به هر کجا که روی ماه بر تو می‌تابد

مهست نورفشان بر خراب و آبادی

غلام ماه شدی شب تو را به از روزست

که پشتدار تو باشد میان هر وادی

خنک تو را و خنک جمله همرهان تو را

که سعد اکبری و نیکبخت افتادی

به وعده‌های خوشش اعتماد کن ای جان

که شاه مثل ندارد به راست میعادی

به گوش تو همه تفسیر این بگوید شاه

چنانک اشتر خود را نوا زند حادی

+   یکشنبه نوزدهم خرداد ۱۳۹۲      | 

ای از ورای پرده‌ها تاب تو تابستان ما

ما را چو تابستان ببر دل گرم تا بستان ما

ای چشم جان را توتیا آخر کجا رفتی بیا

تا آب رحمت برزند از صحن آتشدان ما

تا سبزه گردد شوره‌ها تا روضه گردد گورها

انگور گردد غوره‌ها تا پخته گردد نان ما

ای آفتاب جان و دل ای آفتاب از تو خجل

آخر ببین کاین آب و گل چون بست گرد جان ما

شد خارها گلزارها از عشق رویت بارها

تا صد هزار اقرارها افکند در ایمان ما

ای صورت عشق ابد خوش رو نمودی در جسد

تا ره بری سوی احد جان را از این زندان ما

در دود غم بگشا طرب روزی نما از عین شب

روزی غریب و بوالعجب ای صبح نورافشان ما

گوهر کنی خرمهره را زهره بدری زهره را

سلطان کنی بی‌بهره را شاباش ای سلطان ما

کو دیده‌ها درخورد تو تا دررسد در گرد تو

کو گوش هوش آورد تو تا بشنود برهان ما

چون دل شود احسان شمر در شکر آن شاخ شکر

نعره برآرد چاشنی از بیخ هر دندان ما

آمد ز جان بانگ دهل تا جزوها آید به کل

ریحان به ریحان گل به گل از حبس خارستان ما

از مولانا

+   شنبه هجدهم خرداد ۱۳۹۲      | 
دزدیدن شخصی ماری را از مارگیری و گزیدن و کشتن او

3.1                دزدكی از مارگیری مار برد                   ز ابلهی آن را غنیمت می شمرد

3.2                وارهید آن مارگیر از زخم مار                مار ُكشت آن دزد خود را زار زار

3.3                مارگیرش دید پس بشناختش              گفت از جان مار من پرداختش

3.4                در دعا می خواستی جانم از او           كش بیابم مار بستانم از او

3.5                شكر حق را كان دعا مردود شد          من زیان پنداشتم آن سود شد

3.6                بس دعاها كان زیان است و هلاك       وز كرم می نشنود یزدان پاك

3.7                مصلح است و مصلحت را داند او         کان دعا را باز میگرداند او *

3.8                وان دعا گوینده شاکی میشود            میبرد ظن بَد و، آن بَد بود *

3.9                می نداند کو بلای خویش خواست      وز کرم حق آن بدو ناورد راست *

 

4. التماس كردن همراه عیسی علیه السلام از او زنده كردن استخوان را

 

4.1                گشت با عیسی یكی ابله رفیق         استخوانها دید در گور عمیق

4.2                گفت ای روح الله، آن نام سنی           كه بدان تو مرده زنده میكنی

4.3                مر مرا آموز تا احسان كنم                  استخوانها را بدان با جان كنم

4.4                گفت خامش كن، كه این كار تو نیست  لایق انفاس و گفتار تو نیست

4.5                كان نفس خواهد ز باران پاك تر            وز فرشته در روش چالاكتر

4.6                عمرها بایست کادم پاك شد               تا امین مخزن افلاك شد

4.7                خود گرفتی این عصا در دست راست        دست را دستان موسی از كجاست

4.8                گفت اگر من نیستم اسرار خوان         هم تو بر خوان نام را بر استخوان

4.9                گفت عیسی، یارب این اسرار چیست؟         میل این ابله در این گفتار چیست؟

4.10             چون غم خود نیست این بیمار را؟        چون غم جان نیست این مُردار را؟

4.11             مرده خود را رها كردست او                مرده بیگانه را جوید رفو

4.12             گفت حق، ادبارگر ادبار جوست            خار روئیده جزای كشت اوست

4.13             آن كه تخم خار كارد در جهان                هان و هان او را مجو در گلستان

4.14             گر گلی گیرد به كف خاری شود           ور سوی یاری رود ماری شود

4.15             كیمیای زهر مار است آن شقی         بر خلاف كیمیای متقی

4.16             هین مکن بر قول و فعلش اعتمید       کو ندارد میوه ای ما نند بید *

 

5. اندرز كردن صوفی خادم را در تیمار داشت بهیمه و لاحول گفتن خادم

 

5.1                صوفیی می گشت در دور افق           تا شبی در خانقاهی شد ُقنق

5.2                یك بهیمه داشت در آخُر ببست           او به صدر صُفه با یاران نشست

5.3                پس مراقب گشت با یاران خویش        دفتری باشد حضور یار بیش

5.4                دفتر صوفی سواد حرف نیست           جز دل اسپید همچون برف نیست

5.5                زادِ دانشمند، آثار قلم                        زاد صوفی چیست؟ انوار قدم

5.6                همچو صیادی سوی اشكار شد         گام آهو دید و بر آثار شد

5.7                چند گاهش گام آهو در خور است        بعد از آن خود ناف آهو رهبر است

5.8                چون كه شكر گام كرد و ره بُرید           لاجرم زآن گام در كامی رسید

5.9                رفتن یك منزلی بر بوی ناف                بهتر از صد منزل گام و طواف

5.10             سیر زاهد هر مهی تا پیشگاه            سیر عارف هر دمی تا تخت شاه *

5.11             آن دلی كو مطلع مهتابهاست              بهر عارف فتحت ابوابهاست

5.12             با تو دیوار است و با ایشان در است     با تو سنگ و با عزیزان گوهر است

5.13             آنچه تو در آینه بینی عیان                   پیر اندر خشت بیند بیش از آن

5.14             پیر ایشان اند، كاین عالم نبود             جان ایشان بود در دریای جود

5.15             پیش از این تن، عمرها بگذاشتند        پیشتر از كشت، بر برداشتند

5.16             پیشتر از نقش، جان پذرفته اند           پیشتر از بحر، دُرّها سفته اند

 

6. مشورت کردن خدای تعالی با فرشتگان در ایجاد خلق

 

6.1                مشورت می رفت در ایجاد خلق          جانشان در بحر قدرت تا به حلق

6.2                چون ملایك مانع آن می شدند            بر ملایك خفیه خنبك می زدند

6.3                مطلع بر نقش هر كه هست شد        پیش از آن كاین نفس كل، پا بست شد

6.4                پیشتر ز افلاك، كیوان دیده اند             پیشتر از دانه ها نان دیده اند

6.5                بی دماغ و دل، پر از فكرت بدند           بی سپاه و جنگ بر نصرت زدند

6.6                آن عیان نسبت به ایشان فكرت است ور نه خود نسبت به دوران رویت است

6.7                فکر چه؟ آنجا همه نور است پاک         بهر توست این لفظ فکر ای فکرناک *

6.8                فكرت از ماضی و مستقبل بود           چون از این دو رست مشكل حل شود

6.9                دیده چون بی كیف هر با كیف را          دیده پیش از كان صحیح و زیف را

6.10             پیشتر از خلقت انگورها                      خورده می ها و نموده شورها

6.11             در تموز گرم می بینند دی                  در شعاع شمس می بینند فی

6.12             در دل انگور می را دیده اند                  در فنای محض شی را دیده اند

6.13             روح از انگور، می را دیده است            روح از معدوم، شی را دیده است

6.14             آسمان در دور ایشان جرعه نوش        آفتاب از جودشان زربفت پوش

6.15             چون از ایشان مجتمع بینی دو یار        هم یكی باشند و هم ششصد هزار

6.16             بر مثال موجها اعدادشان                    در عدد آورده باشد بادشان

6.17             مفترق شد آفتاب جانها                      در درون روزن ابدانها

6.18             چون نظر بر قرص داری، خود یكیست  آنكه شد محجوب ابدان در شكیست

6.19             تفرقه در روح حیوانی بود                    نفس واحد روح انسانی بود

6.20             چون كه حق رشّ علیهم نورهُ              مفترق هرگز نگردد نور او

6.21             روح انسانی کنفس واحده است         روح حیوانی سفال جامده است *

6.22             عقل جز از رمز این آگاه نیست            واقف این سِرّ بجز الله نیست *

6.23             عقل را خود با چنین سودا چه کار؟      َکرّ مادر زاد را سُرنا چکار؟ *

6.24             یك زمان بگذار ای همره ملال             تا بگویم وصف خالی زآن جمال

6.25             در بیان ناید جمال خال او                     هر دو عالم چیست؟ عكس خال او

6.26             چون كه من از خال خوبش دم زنم        نطق می خواهد كه بشكافد تنم

6.27             همچو موری اندر این خرمن خوشم     تا فزون از خویش باری می كشم

6.28             كی گذارد آنكه رشك روشنی است    تا بگویم آنچه فرض و گفتنی است

 

7. بسته شدن تقریر معنی حكایت به سبب میل مستمعان به استماع ظاهر

 

7.1                بحر، كف پیش آرد و، سدّی كند           جر كند، از بعد جر، مدّی كند

7.2                این زمان بشنو چه مانع شد مگر         مستمع را رفت دل جای دگر

7.3                خاطرش شد سوی صوفی قنق          اندر آن سودا فرو شد تا عُنق

7.4                لازم آمد باز رفتن زین مقال                 سوی آن افسانه بهر وصف حال

7.5                صوفی صورت مپندار ای عزیز             همچو طفلان، تا كی از جوز و مویز؟

7.6                جسم ما جوز و مویز است ای پسر     گر تو مردی، زین دو چیز اندر گذر

7.7                ور تو اندر بگذری، اكرام حق                بگذراند مر ترا از نه طبق

+   دوشنبه سیزدهم خرداد ۱۳۹۲      | 
                  مدتی این مثنوی تاخیر شد                مهلتی بایست تا خون شیر شد

1.2                تا نزاید بخت تو فرزند نو                       خون نگردد شیر شیرین، خوش شنو

1.3                چون ضیاء الحق حُسام الدین، عِنان     باز گردانید ز اوج آسمان

1.4                چون به معراج حقایق رفته بود            بی بهارش غنچه ها نشكفته بود

1.5                چون ز دریا سوی ساحل باز گشت       چنگ شعر مثنوی با ساز گشت

1.6                مثنوی كه صیقل ارواح بود                  باز گشتش روز استفتاح بود

1.7                مطلع تاریخ این سودا و سود               سال هجرت ششصد و شصت و دو بود

1.8                بلبلی ز ینجا برفت و باز گشت             بهر صید این معانی باز گشت

1.9                ساعد شه مسكن این باز باد              تا ابد بر خلق این در باز باد

1.10             آفت این در هوا و شهوت است           ور نه اینجا شربت اندر شربت است

1.11             این دهان بر بند تا بینی عیان              چشم بند آن جهان، حلق و دهان

1.12             ای دهان تو خود دهان دوزخی            وی جهان تو بر مثال برزخی

1.13             نور باقی پهلوی دنیای دون                 شیر صافی پهلوی جوهای خون

1.14             چون در او گامی زنی بی احتیاط          شیر تو خون می شود از اختلاط

1.15             یك قدم زد آدم اندر ذوق نفس            شد فراق صدر جنت طوق نفس

1.16             همچو دیو از وی فرشته می گریخت   بهر نانی چند آب چشم ریخت

1.17             گر چه یك مو بد گنه كو جَسته بود       لیك آن مو در دو دیده رسته بود

1.18             بود آدم دیده نور قدیم                         موی در دیده بود كوه عظیم

1.19             گر در آن حالت بكردی مشورت            در پشیمانی نگفتی معذرت

1.20             زآنكه با عقلی چو عقلی جفت شد     مانع بد فعلی و بد گفت شد

1.21             نفس با نفس دگر چون یار شد            عقل جزوی عاطل و بی كار شد

1.22             چون ز تنهایی تو ناهیدی شوی           زیر ظلّ یار خورشیدی شوی

1.23             رو بجو یار خدایی را تو زود                   چون چنان كردی خدا یار تو بود

1.24             آن كه بر خلوت نظر بر دوختست          آخر آن را هم ز یار آموختست

1.25             خلوت از اغیار باید، نی ز یار                 پوستین بهر دی آمد، نی بهار

1.26             عقل با عقل دگر دو تا شود                 نور افزون گشت و ره پیدا شود

1.27             نفس با نفس دگر خندان شود             ظلمت افزون گشت و ره پنهان شود

1.28             یار، چشم تست ای مرد شكار           از خس و خاشاك او را پاك دار

1.29             هین به جاروب زبان گردی مكن           چشم را از خس ره آوردی مكن

1.30             چون كه مومن آینه ی مومن بود          روی او ز آلودگی ایمن بود

1.31             یار آیینه است جان را در حزن               بر رخ آیینه، ای جان دم مزن

1.32             تا نپوشد روی خود را در دمت              دم فرو بردن بباید هر دمت

1.33             كم ز خاكی، چون كه خاكی یار یافت    از بهاری صد هزار انوار یافت

1.34             آن درختی كاو شود با یار جفت            از هوای خوش ز سر تا پا شكفت

1.35             در خزان چون دید او یار خلاف              در كشید او رو و سر زیر لحاف

1.36             گفت یار بد بلا آشفتن است               چون كه او آمد، طریقم خفتن است

1.37             پس بخسبم، باشم از اصحاب كهف     به ز دقیانوس باشد خواب كهف

1.38             یقظه شان مصروف دقیانوس بود         خوابشان سرمایه ی ناموس بود

1.39             خواب بیداریست چون با دانش است   وای بیداری كه با نادان نشست

1.40             چون كه زاغان خیمه در گلشن زدند     بلبلان پنهان شدند و تن زدند

1.41             زآنكه بی گلزار بلبل خامش است        غیبت خورشید بیداری ُكش است

1.42             آفتابا ترك این گلشن كنی                   تا كه تحت الارض را روشن كنی

1.43             آفتاب معرفت را نقل نیست                مشرق او غیر جان و عقل نیست

1.44             خاصه خورشید كمالی كان سریست   روز و شب كردار او روشنگریست

1.45             مطلع شمس آی اگر اسكندری          بعد از آن هر جا روی نیكوفری

1.46             بعد از آن هر جا روی مشرق شود      شرقها بر مشرقت عاشق شود

1.47             حس خفاشت سوی مغرب دوان         حس دُرّ پاشت سوی مشرق روان

1.48             راه حس، راه خران است ای سوار      ای خران را تو مزاحم، شرم دار

1.49             پنج حسی هست جز این پنج حس    آن چو زر سرخ و این حسها چو مس

1.50             اندر آن بازار كایشان ماهرند                حس مس را چون حس زر كی خرند؟

1.51             حس ابدان قوت ظلمت می خورد        حس جان از آفتابی میچرد

1.52             ای ببرده رخت حسها سوی غیب       دست چون موسی برون آور ز جیب

1.53             ای صفاتت آفتاب معرفت                    و آفتاب چرخ بنده یك صفت

1.54             گاه خورشید و گهی دریا شوی            گاه كوه قاف و گه عنقا شوی

1.55             تو نه این باشی نه آن در ذات خویش    ای فزون از وهمها و ز بیش بیش

1.56             روح با علمست و با عقلست یار         روح را با تازی و تركی چه كار؟

1.57             از تو ای بی نقش با چندین صور          هم مشبه هم موحد خیره سر

1.58             گه مشبه را موحد می كند                 گه موحد را صور ره می زند

1.59             گه ترا گوید ز مستی بوالحسن           یا صغیر السّن و یا رطب البدن

1.60             گاه نقش خویش ویران می كند           از پی تنزیه جانان می كند

1.61             چشم حس را هست مذهب اعتزال   دیده ی عقل است سنی در وصال

1.62             سخره حس اند اهل اعتزال                خویش را سُنی نمایند از ضلال

1.63             هر كه در حس ماند او معتزلیست       گر چه گوید سُنیم از جاهلیست

1.64             هر كه بیرون شد ز حس او سنی است          اهل بینش چشم حس خویش بست

1.65             هر که از حس خدا دید آیتی                در بر حق داشت بهتر طاعتی *

1.66             گر بدیدی حس حیوان شاه را              پس بدیدی گاو و خر الله را

1.67             گر نبودی حس دیگر مر ترا                  جز حس حیوان ز بیرون هوا

1.68             پس بنی آدم مكرم كی بدی؟             كی به حس مشترك محرم شدی

1.69             نامصور یا مصور گفتنت                       باطل آمد بی ز صورت رستنت

1.70             نامصور یا مصور پیش اوست               كاو همه مغز است و بیرون شد ز پوست

1.71             گر تو كوری نیست بر اعمی حرج        ور نه رو كالصبر مفتاح الفرج

1.72             پرده های دیده را داروی صبر              هم بسوزد هم بسازد شرح صدر

1.73             آینه دل چون شود صافی و پاك            نقشها بینی برون از آب و خاك

1.74             هم ببینی نقش و هم نقاش را           فرش دولت را و هم فراش را

1.75             چون خلیل آمد خیال یار من                 صورتش بت، معنی او بت شكن

1.76             شكر یزدان را كه چون او شد پدید       در خیالش جان، خیال خود بدید

1.77             خاك درگاهت دلم را می فریفت          خاك بر وی كاو ز خاكت میشكیفت

1.78             گفتم ار خوبم پذیرم این از او               ور نه خود خندید بر من زشت رو

1.79             چاره آن باشد كه خود را بنگرم             ور نه او خندد مرا، من كی خرم؟

1.80             او جمیل است و یحبّ للجمال             كی جوان نو گزیند پیر زال

1.81             طیبات از بهر که للطیبین                     خوب خوبی را كند جذب از یقین

1.82             در هر آنچیزی که تو ناظر شوی           میکند با جنس سیر ای معنوی *

1.83             در جهان هر چیز چیزی جذب كرد         گرم گرمی را كشید و سرد سرد

1.84             قسم باطل، باطلان را می كشد         باقیان را میکِشند اهل رَشد

1.85             ناریان مر ناریان را جاذب اند                  نوریان مر نوریان را طالب اند

1.86             صاف را هم صافیان طالب شوند          درد را هم تیرگان جاذب شوند *

1.87             زنگ را هم زنگیان باشند یار                روم را با رومیان افتاد کار *

1.88             چشم چون بستی ترا تاسه گرفت      نور چشم از نور روزن كی شكفت؟

1.89             چشم چون بستی تو را جان کندنیست          چشم را از نور روزن صبر نیست

1.90             تاسه تو جذب نور چشم بود                تا بپیوندد به نور روز زود

1.91             چشم باز ار تاسه گیرد مر ترا              دان كه چشم دل ببستی، بر گشا

1.92             آن تقاضای دو چشم دل شناس          كو همی جوید ضیاء بی قیاس

1.93             چون فراق آن دو نور بی ثبات              تاسه آوردت گشادی چشمهات

1.94             پس فراق آن دو نور پایدار                    تاسه می آرد، مر آن را پاس دار

1.95             او چو می خواند مرا، من بنگرم           لایق جذبم، و یا بد پیكرم

1.96             گر لطیفی زشت را در پی كند             تسخری باشد كه او بر وی كند

1.97             كی ببینم روی خود را؟ ای عجب         تا چه رنگم؟ همچو روزم، یا چو شب

1.98             نقش جان خویش می جستم بسی   هیچ می ننمود نقشم از كسی

1.99             گفتم آخر آینه از بهر چیست؟             تا بداند هر كسی كه جنس كیست

1.100          آینه آهن برای لونهاست                     آینه سیمای جان، سنگین بهاست

1.101          آینه جان نیست الا روی یار                 روی آن یاری كه باشد زآن دیار

1.102          گفتم ایدل آینه كل را بجو                    رو به دریا، كار برناید ز جو

1.103          زین طلب بنده به كوی تو رسید           درد مریم را به خرما بُن كشید

1.104          دیده تو چون دلم را دیده شد               صد دل نادیده غرق دیده شد

1.105          آینه كلی بر آوردم ز دود                      دیدم اندر آینه نقش تو بود

1.106          آینه کلی ترا دیدم ابد                         دیدم اندر چشم تو من نقش خود

1.107          گفتم آخر خویش را من یافتم              در دو چشمش راه روشن یافتم

1.108          گفت وهمم كان خیال تست هان        ذات خود را از خیال خود بدان

1.109          نقش من از چشم تو آواز داد              كه منم تو، تو منی در اتحاد

1.110          كاندر این چشم منیر بی زوال             از حقایق راه كی یابد خیال

1.111          در دو چشم غیر من تو نقش خود        گر ببینی آن خیالی دان و رد

1.112          آنكه سرمه نیستی در می كشد        باده از تصویر شیطان می چشد

1.113          چشم او خانه خیال است و عدم         نیستها را هست بیند لاجرم

1.114          چشم من چون سرمه دید از ذوالجلال خانه هستی است، نی خانه خیال

1.115          تا یكی مو باشد از تو پیش چشم        در خیالت گوهری باشد چو یشم

1.116          یشم را آنگه شناسی از گهر              كز خیال خود كنی كلی عبر

 

2. هِلال پنداشتن آن شخص خیال را در عهد عمر و تنبیه نمودن او را

 

2.1                یك حكایت بشنو ای گوهر شناس       تا بدانی تو عیان را از قیاس

2.2                ماه روزه گشت در عهد عمر                بر سر كوهی دویدند آن نفر

2.3                تا هلال روزه را گیرند فال                    آن یكی گفت ای عمر، اینك هلال

2.4                چون عمر بر آسمان مه را ندید            گفت كاین مه از خیال تو دمید

2.5                ور نه من بیناترم افلاك را                    چون نمی بینم هلال پاك را

2.6                گفت تر كن دست و بر ابرو بمال          آن گهان تو بر نگر سوی هلال

2.7                چون كه او تر كرد ابرو، مه ندید            گفت ای شه نیست، مه شد ناپدید

2.8                گفت آری موی ابرو شد كمان             سوی تو افكند تیری از گمان

2.9                چون یکی مو کژ شد از ابروی او          شکل ماه نو نمود آن موی او *

2.10             موی كج چون پرده ی گردون شود       چون همه اجزات كج شد، چون بود؟

2.11             چونكه موئی كج شد، او را راه زد        تا به دعوی لاف دید ماه زد

2.12             راست كن اجزات را از راستان             سر مكش از راست، رو ز آن آستان

2.13             هم ترازو را، ترازو راست كرد              هم ترازو را، ترازو كاست كرد

2.14             هر كه با ناراستان هم سنگ شد        در كمی افتاد و عقلش دنگ شد

2.15             رو أَشِدَّاءُ عَلَی الْكُفَّارِ باش                  خاك بر دل داری اغیار پاش

2.16             بر سر اغیار چون شمشیر باش          هین مكن روباه بازی شیر باش

2.17             تا ز غیرت از تو یاران نگسلند               زآنكه آن خاران عدوی این گلند

2.18             آتش اندر زن به گرگان چون سپند        زآنكه این گرگان عدوی یوسفند

2.19             جان بابا، گویدت ابلیس هین                تا به دم بفریبدت دیو لعین

2.20             این چنین تلبیس با بابات كرد               آدمی را آن سیه رخ، مات كرد

+   یکشنبه دوازدهم خرداد ۱۳۹۲      | 

بشنوید ای دوستان این داستان

خود حقیقت نقد حال ماست آن

بود شاهی در زمانی پیش ازین

ملک دنیا بودش و هم ملک دین

اتفاقا شاه روزی شد سوار

با خواص خویش از بهر شکار

یک کنیزک دید شه بر شاه‌راه

شد غلام آن کنیزک پادشاه

مرغ جانش در قفس چون می‌طپید

داد مال و آن کنیزک را خرید

چون خرید او را و برخوردار شد

آن کنیزک از قضا بیمار شد

آن یکی خر داشت و پالانش نبود

یافت پالان گرگ خر را در ربود

کوزه بودش آب می‌نامد بدست

آب را چون یافت خود کوزه شکست

شه طبیبان جمع کرد از چپ و راست

گفت جان هر دو در دست شماست

جان من سهلست جان جانم اوست

دردمند و خسته‌ام درمانم اوست

هر که درمان کرد مر جان مرا

برد گنج و در و مرجان مرا

جمله گفتندش که جانبازی کنیم

فهم گرد آریم و انبازی کنیم

هر یکی از ما مسیح عالمیست

هر الم را در کف ما مرهمیست

گر خدا خواهد نگفتند از بطر

پس خدا بنمودشان عجز بشر

ترک استثنا مرادم قسوتیست

نه همین گفتن که عارض حالتیست

ای بسا ناورده استثنا بگفت

جان او با جان استثناست جفت

هرچه کردند از علاج و از دوا

گشت رنج افزون و حاجت ناروا

آن کنیزک از مرض چون موی شد

چشم شه از اشک خون چون جوی شد

از قضا سرکنگبین صفرا فزود

روغن بادام خشکی می‌نمود

از هلیله قبض شد اطلاق رفت

آب آتش را مدد شد همچو نفت

مولانا محمد جلال الدین بلخی

+   شنبه یازدهم خرداد ۱۳۹۲      | 

ای عاشقان ای عاشقان امروز ماییم و شما

افتاده در غرقابه‌ای تا خود که داند آشنا

گر سیل عالم پر شود هر موج چون اشتر شود

مرغان آبی را چه غم تا غم خورد مرغ هوا

ما رخ ز شکر افروخته با موج و بحر آموخته

زان سان که ماهی را بود دریا و طوفان جان فزا

ای شیخ ما را فوطه ده وی آب ما را غوطه ده

ای موسی عمران بیا بر آب دریا زن عصا

این باد اندر هر سری سودای دیگر می‌پزد

سودای آن ساقی مرا باقی همه آن شما

دیروز مستان را به ره بربود آن ساقی کله

امروز می در می‌دهد تا برکند از ما قبا

ای رشک ماه و مشتری با ما و پنهان چون پری

خوش خوش کشانم می‌بری آخر نگویی تا کجا

هر جا روی تو با منی ای هر دو چشم و روشنی

خواهی سوی مستیم کش خواهی ببر سوی فنا

عالم چو کوه طور دان ما همچو موسی طالبان

هر دم تجلی می‌رسد برمی‌شکافد کوه را

یک پاره اخضر می‌شود یک پاره عبهر می‌شود

یک پاره گوهر می‌شود یک پاره لعل و کهربا

ای طالب دیدار او بنگر در این کهسار او

ای که چه باد خورده‌ای ما مست گشتیم از صدا

ای باغبان ای باغبان در ما چه درپیچیده‌ای

گر برده‌ایم انگور تو تو برده‌ای انبان ما

 مولانا
+   جمعه دهم خرداد ۱۳۹۲      | 

زاهد بودم ترانه گـــويم كــــردي

سر حلقه ي بزم و باده جويم كردي

سجاده نشيـــن باوقـاري بــــودم

بازيچه ي كودكان كويم كـــردي

 

پی نوشت :

(كليات شمس تبريزي، رباعيات، شماره ي 1891)

+   شنبه چهارم خرداد ۱۳۹۲      | 
شمس به مولانا چه گفته بود ؟

كه او را اين گونه واله و شيدا كرده بود؟

شايد غزل زير بهترين جواب باشد:


گفت كه ديوانه  نه اي، لايق اين خانه  نه اي

رفتم و ديوانه شدم سلسله بندنده شدم


گفت كه سر مست نه اي، رو كه از اين دست نه اي

رفتم و سر مست شدم وز طرب آكنده شدم


گفت كه تو كشته نه اي، در طرب آغشته نه اي

پيش رخ زنده كنش كشته و افكنده شدم


گفت كه تو زيرككي، مست خيا لي و شكي

گول شدم هول شدم وز همه بركنده شدم


گفت كه تو شمع شدي، قبله ي اين جمع شدي

جمع نيم، شمع نيم، دود پراكنده شدم


گفت كه شيخي و سري، پيشرو و راهبري

شيخ نيم، پيش نيم، امر تو را بنده شدم

+   شنبه چهارم خرداد ۱۳۹۲      | 

مرا همچون پدر بنگر نه همچون شوهر مادر

پدر را نیک واقف دان از آن کژبازی مضمر

تو گردی راست اولیتر از آنک کژ نهی او را

وگر تو کژ نهی او را به استیزت کند کژتر

ز بابا بشنو و برجه که سلطانیت می‌خواند

که خاک اوت کیخسرو بمیرد پیش او سنجر

چو ان الله یدعو را شنیدی کژ مکن رو را

زهی راعی زهی داعی زهی راه و زهی رهبر

پراکنده شدی ای جان به هر درد و به هر درمان

ز عشقش جوی جمعیت در آن جامع بنه منبر

چو کر و فر او دیدی تویی کرار و شیر حق

چو بال و پر او دیدی تویی طیار چون جعفر

از مولانا

+   پنجشنبه دوم خرداد ۱۳۹۲      | 
 

آمده‌ام که سر نهم عشق تو را به سر برم

ور تو بگوییم که نی نی شکنم شکر برم

آمده‌ام چو عقل و جان از همه دیده‌ها نهان

تا سوی جان و دیدگان مشعله نظر برم

آمده‌ام که ره زنم بر سر گنج شه زنم

آمده‌ام که زر برم زر نبرم خبر برم

گر شکند دل مرا جان بدهم به دل شکن

گر ز سرم کله برد من ز میان کمر برم

اوست نشسته در نظر من به کجا نظر کنم

اوست گرفته شهر دل من به کجا سفر برم

آنک ز زخم تیر او کوه شکاف می کند

پیش گشادتیر او وای اگر سپر برم

گفتم آفتاب را گر ببری تو تاب خود

تاب تو را چو تب کند گفت بلی اگر برم

آنک ز تاب روی او نور صفا به دل کشد

و آنک ز جوی حسن او آب سوی جگر برم

در هوس خیال او همچو خیال گشته‌ام

وز سر رشک نام او نام رخ قمر برم

این غزلم جواب آن باده که داشت پیش من

گفت بخور نمی‌خوری پیش کسی دگر برم

از جلال الدین محمد رومی معروف به مولوی

+   پنجشنبه دوم خرداد ۱۳۹۲      | 
تازه ترین مطالب
محمد علی رستمی / که "عشق آسان" شد و آسان نیامد
شعر مثنوی ( الا ای آهوی وحشی ) از خواجه حافظ شیرازی
دزدیدن ماری از مارگیر دیگر / مولوی
حکایت الماس و ذغال اقبال لاهوری
رهی معیری / بهر هر یاری که جان دادم به پاس دوستی
جلیل صفر بیگی / اين سيب را چگونــه دهـانی نچيده است
حامد عسکری / چون شیر عاشقی که به آهوی پرغرور
سید حمید رضا برقعی / روی پیشانی بختم خط به خط چین دیده ام
مهدی فرجی / حیف است حیف دست تو و دست های من
حسین ظهرایی / دیوانـه ام، تــو بدتر از این لااقل نکن..
آرش پورعلیزاده / حرفی نمانده است كـــــه حرفی نمي زنم
رویا باقری / برگشته بودی بشکنی من را، شکستی!
شهریار نراقی / رفتنش آخرین عذابم بود
رویا زرین / عکس بادی در قفس
رضا عزیزی / یک شاخه رز، یک شعر ،یک لیوان چایی
حامد عسکری / وقتــی بهشت عـزوجل اختــراع شد
محمد علی پورشیخ / من بيست و هفت سال خودم را دويده ام
محمد علی رستمی / از سر شوق ای رضا جان بر تو مهـمان آمدم
شعری از شفیعی کدکنی
محمد علی رضاپور / ای مهربان به زائرزارت! عنایتی
لوگوی سایت گنجینه
کد بنر ما جهت درج در وبلاگ و سایت شما :

<div style="text-align: center;"><a href="http://temenna.blogfa.com/" target="_blank" title="گنجینه ی بهترین شعرها"><img src="http://8pic.ir/images/22083264061945885901.gif" /></a></div><p>

</p>

با سپاس فراوان از حمایت شما
******بنر ولوگوی دوستان ******

سیمرغ قافــ لانتی

برای اطلاع از آخرین بروزرسانی ها کافیست نام خود را در مستطیل اولی و ایمیل خودتان را در مستطیل دومی وارد کنید و سپس بروی آیکن ارسال به خبرنامه کلیک کنید. تعداد اعضا 1055 نفر





..................................
دسته بندی موضوعی اشعار
اشعار مولانا
اشعار حافظ شیرازی
اشعار شهریار
اشعار طنز
اشعار رهی معیری
اشعار ایرج میرزا
اشعار حسین پناهی
اشعار سهراب سپهری
اشعار بیدل دهلوی
اشعار حسین منزوی
اشعار فردوسی
اشعار سعدی شیرازی
اشعار فروغ فرخزاد
اشعار قیصر امین پور
اشعار خیام نیشابوری
اشعار مهدی اخوان ثالث
اشعار محمد علی بهمنی
اشعار محمد علی رستمی
اشعار اکبر اکسیر
اشعار سیمین بهبهانی
اشعار عمران صلاحی
سید محمد رضا هاشمی زاده
اشعار سهیل محمودی
اشعار ملک الشعرای بهار
اشعار جلیل صفر بیگی
اشعار فریدون مشیری ..............................A
اشعار پروین اعتصامی
اشعار صائب تبریزی
اشعار هوشنگ ابتهاج
اشعار رضا نیکوکار
شعر مناسبتی
اشعار بابا طاهر همدانی
اشعار خواجوی کرمانی
اشعار دو بیتی و رباعی
اشعار احمد شاملو
اشعار کیوان شاهبداقی
اشعار عطار نیشابوری
اشعار وحشی بافقی
اشعار فایز دشتی
اشعار شفیعی کدکنی
اشعار ابوالقاسم حالت
اشعار عبدالجبارکاکایی
اشعار نیما یوشیج
اشعار نشاط اصفهانی
اشعار نجمه زارع
اشعار گروس عبدالملکیان
اشعار حزین لاهیجی
اشعار حمید مصدق
اشعار محمد حسین بهرامیان
اشعار نادر نادر پور
اشعار سایر شاعران / غزل ها ......................B
اشعار محتشم کاشانی
اشعار سید حسن حسینی
اشعار افشین یداللهی
اشعار اردلان سرفراز
اشعار نظامی گنجوی
اشعار رودکی
اشعار ناصر خسرو قبادیانی
اشعار علیرضا قزوه
اشعار محمد رضا ترکی
اشعار عبید زاکانی
اشعار درویش حسن خراباتی
اشعار منوچهر آتشی
اشعار کودکانه
اشعار شاعران خارجی
اشعار شعرای افغانستانی
اشعار فروغی بسطامی
اشعار شمس لنگرودی
اشعار اقبال لاهوری
اشعار لیلا کرد بچه
اشعار شیخ بهایی
اشعار رسول یونان
اشعار عارف قزوینی
اشعار محمد صالح اعلا
اشعار معینی کرمانشاهی
اشعار سایر شاعران/ رباعی-مثنوی و ................C
اشعار شهریار قنبری
اشعار محمدرضا عبدالملکیان
اشعار سید حمید رضا برقعی
اشعار نغمه مستشار نظامی
اشعار شاطر عباس صبوحی
اشعار یوسفعلی میر شکاک
اشعار سعید بیابانکی
اشعار طاهره صفارزاده
اشعار محمدحسن بارق شفیعی
اشعار سلمان هراتی
اشعار سیما یاری
اشعار محمدعلی سپانلو
اشعار ابوسعید ابوالخیر
شعرهای مربوط به فصل بهار
شعرهای مربوط به فصل تابستان
شعرهای مربوط به فصل پاییز
شعرهای مربوط به فصل زمستان
اشعار مریم حیدرزاده
اشعار علی معلم دامغانی
اشعار کارو دردریان
اشعاری با موضوع عشق و محبت
شیما شاهسواران احمدی
اشعار فخرالدین عراقی
اشعار حبیب ساهر
اشعار مهدی سهیلی
اشعار سایر شاعران / شعر نو ......................D
جملات زیبا و حکیمانه
بهترین اشعار توصیفی مادر
اشعار تورج نگهبان
اشعار کاظم بهمنی
اشعار شعرای ناشناس
اشعار میلاد عرفان پور
اشعار هیوا مسیح
اشعار سلمان ساوجی
اشعار فاضل نظری
اشعار فرامرز عرب عامری
اشعار مهدی فرجی
معلم از زبان بزرگان
اشعار سید هوشنگ موسوی
اشعار علیرضا آذر
اشعار اصغر معاذی
اشعار رحیم زریان
اشعار بیژن ترقی
اشعار هما میر افشار
اشعار سنایی غزنوی
اخبار و موضوعات متفرقه اجتماعی - ادبی و ...
اشعار سنگ مزار هنرمندان و مشاهیر
اشعار عماد خراسانی
اشعار بهروز یاسمی
اشعار محمود شبستری ..............................E
اشعار محمد قهرمان
اشعار سیروس اسدی
اشعار امیر خسرو دهلوی
اشعار سیدعلی صالحی
اشعار فرخی یزدی
اشعار امید صباغ نو
اشعار محمد مهدی سیار
اشعار سیف فرغانی
اشعار اوحدی مراغه ای
اشعار خاقانی شروانی
اشعار رضی الدین آرتیمانی
اشعار هاتف اصفهانی
اشعار منوچهری دامغانی
اشعار مهستی گنجوی
اشعار حامد عسکری
اشعار غلامرضا طریقی
اشعار محمد علی رضاپور
لینک دوستان
آرشیو
****************
وبلاگ رسمی شاعران
سایر امکانات





.......................................