« اي ساربان آهسته ران كارام جانم مي رود »

درد فراق و دوري اش تا در فلانم مي رود !

 

مرد دكانداري به ما ، مي گفت :«شاگردم چرا

بادوستان ِ ناقلا ، پشت دكانم مي رود »؟!!

 

من پير مردي مردمي ،غرقيده ! در سردرگمي !

دارد براي خانمي ، از كف عنانم مي رود !

 

دزدي كه برده خانه ام ، آتش زده كاشانه ام

با «كارت» و با«يارانه» ام ،با آن ژيانم مي رود !

 

زيبايي اش ديوانه وار ،او مي رود من بي قرار

چون مي شود «لگزوز»سوار ،انگار جانم مي رود !


اي نازنين فورا بيا ،«تاكسي» نشد با «ون » بيا !

با يك خر ِتوسن بيا ،عمر جوانم مي رود !

 

«سعدي »مكن با«اكبري »، هرروز حال و تك پري !

چون مي روي بادلبري ، تاب و توانم مي رود !!