من به یک احساس خالی دلخوشم
من به گل های خیالی دلخوشم


در کنار سفره اسطوره ها
من به یک ظرف سفالی دلخوشم


مثل اندوه کویر و بغض خاک
با خیال آبسالی دلخوشم


سر نهم بر بالش اندوه خویش
با همین افسرده حالی دل خوشم


در هجوم رنگ در فصل صدا
با بهار نقش قالی دلخوشم


آسمانم: حجم سرد یک قفس
با غم آسوده بالی دلخوشم


گرچه اهل این خیابان نیستم
با هوای این حوالی دلخوشم

شعر از سهیل محمودی