خوشا آنانکه الله یارشان بی

دوبیتی های بابا طاهر همدانی :  خوشا آنانکه الله یارشان بی بحمد و قل هو الله کارشان بی
خوشا آنانکه دایم در نمازند بهشت جاودان بازارشان بی

 

دلم میل گل باغ ته دیره		درون سینه‌ام داغ ته دیره
بشم آلاله زاران لاله چینم		وینم آلاله هم داغ ته دیره

 

به صحرا بنگرم صحرا ته وینم		به دریا بنگرم دریا ته وینم
بهر جا بنگرم کوه و در و دشت		نشان روی زیبای ته وینم

 

غمم غم بی و همراز دلم غم		غمم همصحبت و همراز و همدم
غمت مهله که مو تنها نشینم		مریزا بارک الله مرحبا غم

 

غم و درد مو از عطار واپرس		درازی شب از بیمار واپرس
خلایق هر یکی صد بار پرسند		تو که جان و دلی یکبار واپرس

 

دلت ای سنگدل بر ما نسوجه		عجب نبود اگر خارا نسوجه
بسوجم تا بسوجانم دلت را		در آذر چوب تر تنها نسوجه

 

خوشا آندل که از غم بهره‌ور بی		بر آندل وای کز غم بی‌خبر بی
ته که هرگز نسوته دیلت از غم		کجا از سوته دیلانت خبر بی

 

 

ته که ناخوانده‌ای علم سماوات		ته که نابرده‌ای ره در خرابات
ته که سود و زیان خود ندانی		بیاران کی رسی هیهات هیهات

 

خدایا داد از این دل داد از این دل		نگشتم یک زمان من شاد از این دل
چو فردا داد خواهان داد خواهند		بر آرم من دو صد فریاد از این دل

 

شب یلدا کـــه رفتم ســــوی خـانه

شعری طنز به مناسبت شب یلدا

شب یلدا کـــه رفتم سوی خـانه                                      

 گرفتـــــــم پرتقــــــــال و هندوانه

خیـار و سیب و شیرینی و آجیل                                       

 دوتـــــا جعبه انــــــــــار دانه دانه

گــز و خربوزه و پشمک که دارم                                       

 ز هــــــر یک خاطراتی جـــاودانه

شب یلدا بــــوَد یا شــام یغما                                      

 و یــــــــــا هنگــــــــام اجرای ترانه

به گوشم می رسد از دور و نزدیک                                      

نوای دلکــــش چنگ و چغــــــانه

پس از صرف طعام و چــای و میوه                                      

تقاضــــــا کردم از عمّــه سمانه

که از عهــــد کهــــــن با ما بگوید                                     

هم از رسم و رســــوم آن زمانه

چه خوش میگفت و ما خوش میشنیدیم                              

پس از ایشان مرا گـــل کرد چانه

نمی دانم ـــرا یک دفعـــه نامِ                                         

“جنیفر لوپز” آمــــــد در میانه

 

نبسته ام به کس دل

 

زنده یاد فریدون مشیری :

 

نبسته ام به کس دل

نبسته کس به من دل

 

 

چو تخت پاره بر موج

رها!

رها !

رها من!

ناله ای در غم مرغان هم آوا زد و رفت

هوشنگ ابتهاج :

آن که مست آمد و دستی به دل ما زد و رفت

در این خانه ندانم به چه سودا زد و رفت

 خواست تنهایی ما را به رخ ما بکشد  

تنه ای بر در این خانه ی تنها زد و رفت

 دل تنگش سر گل چیدن ازین باغ نداشت

قدمی چند به آهنگ تماشا زد و رفت

مرغ دریا خبر از یک شب توفانی داشت 

گشت و فریاد کشان بال به دریا زد و رفت

 چه هوایی به سرش بود که با دست تهی

پشت پا بر هوس دولت دنیا زد و رفت

 بس که اوضاع جهان در هم و ناموزون دید 

قلم نسخ برین خط چلیپا زد و رفت

 دل خورشیدی اش از ظلمت ما گشت ملول

چون شفق بال به بام شب یلدا زد و رفت

 همنوای دل من بود به تنگام قفس

ناله ای در غم مرغان هم آوا زد و رفت

ز چشم مست تو امید خواب می بینم

سعدی :

ز چشم مست تو امید خواب می بینم

تو خوش بخفت که ما را قرار خفتن نیست

به دیدن از تو قناعت نمی توانم کرد

حکایتی دگرم هست و جای گفتن نیست

ره ندارد جلوه آزادگی در کوی عشق

صائب تبریزی :

ره ندارد جلوه آزادگی در کوی عشق

سرو اگر کارند آنجا ، بید مجنون می شود

شعری از صائب تبریزی

صائب تبریزی

هر که پا کج می گذارد ما دل خود می خوریم

شیشه ناموس عالم در بغل داریم ما!

فروغ فرخزاد / عروسک کوکی

 

زنده یاد فروغ فرخزاد :

 

بیش از اینها ، آه ، آری
بیش از اینها می توان خاموشماند
می توان ساعات طولانی
با نگاهی چون نگاه مردگان ثابت
خیره شد دردود یک سیگار
خیره شد در شکل یک فنجان
در گلی بیرنگ بر قالی
در خطی موهومبر دیوار
می توان با پنجه های خشک
پرده را یکسو کشید و دید
در میان کوچهباران تند می بارد
کودکی با بادبادکهای رنگینش
ایستاده زیر یک طاقی
گاری فرسوده ای میدان خالی را
با شتابی پر هیاهو ترک میگوید
می توان برجای باقی ماند
در کنار پرده ‚ اما کور ‚ اما کر
می توانفریاد زد
با صدایی سخت کاذب سخت بیگانه
دوست می دارم
می توان دربازوان چیره ی یک مرد
ماده ای زیبا و سالم بود
با تنی چون سفره ی چرمین
با دو پستان درشت سخت
می توان دربستر یک مست ‚ یک دیوانه ‚ یکولگرد
عصمت یک عشق را آلود
می توان با زیرکی تحقیر کرد
هر معمای شگفتی را
می توان تنها به حل جدولی پرداخت
می توان تنها به کشف پاسخی بیهوده دل خوشساخت
پاسخی بیهوده آری پنج یا شش حرف

سزای چون تو گلی گر چه نیست خانه ما

رهی معیری :

سزای چون تو گلی گر چه نیست خانه ما

بیا چو بوی گل امشب به آشیانه ما

تو ای ستاره خندان کجا خبر داری؟

زناله سحر و گریه شبانه ما

چو بانگ رعد خروشان که پیچد اندر کوه

جهان پر است ز گلبانگ عاشقانه ما

نوای گرم نی از فیض آتشین نفسی است

زسوز سینه بود گرمی ترانه ما

چنان زخاطر اهل جهان فراموشیم

که سیل نیز نگیرد سراغ خانه ما

به خنده رویی دشمن مخور فریب رهی

که برق ، خنده کنان سوخت آشیانه ما

شعری از فریدون مشیری

 

زنده یاد فریدون مشیری :

 

در کجای این فضای تنگ بی آواز
من کبوترهای شعرم را دهم پرواز؟
شهر را گویی نفس در سینه پنهان است
شاخسار لحظه ها را برگی از برگی نمی جنبد
آسمان در چار دیوار ملال خویش زندانی است
روی  این مرداب یک جنبنده پیدا نیست
آفتاب از اینهمه دلمردگی ها رویگردان است
بال پرواز زمان بسته است
هر صدائی را زبان بسته است
زندگی سر در گریبان است

ای قناریهای شیرین کار
آسمان شعرتان از نغمه ها سرشار 
ای خروشان موجهای مست
آفتاب قصه هاتان گرم
چشمه ی آوازتان تا جاودان جوشان
شعر من می میرد و هنگام مرگش نیست
زیستن را در چنین آلودگیها زاد و برگش نیست

ای تپشهای دل بی تاب من
ای سرود بیگناهیها
ای تمناهای سرکش
ای غریو تشنگی ها
در کجای این ملال آباد
من سرودم را کنم فریاد؟
در کجای این فضای تنگ بی آواز
من کبوترهای شعرم را دهم پرواز؟

 

 

شعر مست و هشیار پروین اعتصامی

 زنده یاد پروین اعتصامی :

محتسب، مستی  به ره  دید و  گریبانش  گرفت         مست گفت ای دوست، این پیراهن است، افسار نیست

گفت: مستی، زان سبب افتان و خیزان میروی         گفت :  جرم  راه  رفتن   نیست ،   ره   هموار  نیست

گفت:  میباید   تو   را   تا   خانهٔ   قاضی   برم         گفت :  رو  صبح  آی ، قاضی  نیمه‌ شب  بیدار  نیست

گفت: نزدیک است  والی را سرای، آنجا شویم         گفت :  والی    از    کجا   در    خانهٔ    خمار   نیست

گفت: تا  داروغه  را گوئیم ،  در مسجد بخواب         گفت :   مسجد     خوابگاه    مردم    بدکار     نیست

گفت: دیناری  بده  پنهان   و  خود  را  وارهان         گفت :   کار  شرع  ،   کار  درهم   و   دینار   نیست

گفت: از  بهر غرامت ،  جامه‌ات   بیرون  کنم          گفت :  پوسیدست ،  جز  نقشی  ز پود  و تار  نیست

گفت: آگه  نیستی   کز  سر   در  افتادت   کلاه          گفت :  در  سر عقل  باید  ،  بی  کلاهی  عار  نیست

گفت: می بسیار خوردی، زان چنین بیخود شدی        گفت :  ای  بیهوده‌گو ،  حرف  کم  و   بسیار   نیست

گفت: باید  حد  زند  هشیار   مردم ،  مست  را          گفت :  هشیاری  بیار ،  اینجا   کسی  هشیار  نیست

کودکی کوزه‌ای شکست و گریست

زنده یاد پروین اعتصامی :

        کودکی کوزه‌ای شکست و گریست                         که  مرا  پای  خانه رفتن نیست   

        چه    کنم ،   اوستاد   اگر   پرسد                         کوزهٔ آب  ازوست، از من نیست

        زین شکسته شدن، دلم  بشکست                         کار  ایام ،  جز  شکستن  نیست

        چه  کنم  ،  گر  طلب   کند  تاوان                         خجلت و شرم، کم ز مردن نیست

شعری از سیمین بهبهانی

 

سیمین بهبهانی

 

ستاره دیده فروبست و آرمید بیا

شراب نور به رگ های شب دوید بیا

 

ز بس به دامن شب اشک انتظارم ریخت

گل سپیده شکفت و سحر دمید بیا

 

شهاب ِ یاد تو در آسمان خاطر من

پیاپی از همه سو خطّ زر کشید بیا

 

ز بس نشستم و با شب حدیث غم گفتم

ز غصّه رنگ من و رنگ شب پرید بیا

 

به وقت مرگم اگر تازه می کنی دیدار

بهوش باش که هنگام آن رسید بیا

 

به گام های کسان می برم گمان که تویی

دلم ز سینه برون شد ز بس تپید بیا

 

نیامدی که فلک خوشه خوشه پروین داشت

کنون که دست سحر دانه دانه چید بیا

 

امیدِ خاطر ِ سیمین ِ دل شکسته تویی

مرا مخواه از این بیش ناامید بیا

 

شعری از عمران صلاحی

عمران صلاحی:

 

فریاد نمی زنم

نزدیک تر می آیم

تا صدایم را بشنوی

یک عمر پس انداز پدر ، تردید است

جلیل صفر بیگی : 

یک عمر پس انداز پدر ، تردید است

چیزی که نیندوخته ایم امید است

صندوقچه ی جواهرات مادر

جفتی صدف ، پر آب مروارید است