من نديدم سلامتي ز خسان / سنایی

من نديدم سلامتي ز خسان

گر تو ديدي، سلامِ من برسان                       

حکیم سنايي

از اشعار عرفانی حکیم سنایی غزنوی

دوست چنان باید کان منست

عشق نهانی چه نهان منست

عاشق و معشوق چو ما در جهان

نیست دگر آنچه گمان منست

جان جهان خواند مرا آن صنم

تا بزیم جان جهان منست

کیست درین عالم کو را دگر

یار وفادار چنان منست

حال ببین پیش بپرس از همه

تا تو نگویی به زبان منست

دوش مرا گفت که آن توام

آن منست ار چه نه آن منست

سنایی غزنوی

اشعار حکیم سنایی

الا ای لعبت ساقی ز می پر کن مرا جامی

 که پیدا نیست کارم را درین گیتی سرانجامی

کنون چون توبه بشکستم به خلوت با تو بنشستم

 ز می باید که در دستم نهی هر ساعتی جامی

   نباید خورد چندین غم بباید زیستن خرم

   که از ما اندرین عالم نخواهد ماند جز نامی

    همی خور بادهٔ صافی ز غم آن به که کم لافی

    که هرگز عالم جافی نگیرد با کس آرامی

     منه بر خط گردون سر ز عمر خویش بر خور

     که عمرت را ازین خوشتر نخواهد بود ایامی

    چرا باشی چو غمناکی مدار از مفلسی باکی

   که ناگاهان شوی خاکی ندیده از جهان کامی

    مترس از کار نابوده مخور اندوه بیهوده

    دل از غم دار آسوده به کام خود بزن گامی

    ترا دهرست بدخواهی نشسته در کمین‌گاهی

   ز غداری به هر راهی بگسترده ترا دامی

    حکیم سنایی

تاثیر زمان در شعر سنایی غزنوی

سالها باید که تا یک سنگ اصلی ز آفتاب

لعل گردد در بدخشان یا عقیق اندر یمن

ماهها باید که تا یک پنبه دانه ز آب و خاک

شاهدی را حله گردد یا شهیدی را کفن

روزها باید که تا یک مشت پشم از پشت میش

زاهدی را خرقه گردد یا حماری را رسن

عمرها باید که تا یک کودکی از روی طبع

عالمی گردد نکو یا شاعری شیرین سخن

قرنها باید که تا از پشت آدم نطفه‌ای

بوالوفای کرد گردد یا شود ویس قرن

حکیم سنایی غزنوی

از شعرهای سنایی غزنوی

دلبرا ما دل به چنگال بلا بسپرده‌ایم

                                                    رحم کن بر ما که بس جان خسته و دل مرده‌ایم

          ای بسا شب کز برای دیدن دیدار تو

                                                      از سر کوی تو بر سر سنگ و سیلی خورده‌ایم

بندگی کردیم و دیدیم از تو ما پاداش خویش

                                                              زرد رخساریم و از جورت به جان آزرده‌ایم

     ما عجب خواریم در چشم تو ای یار عزیز

                                                                گویی از روم و خزر نزدت اسیر آورده‌ایم

       از برای کشتن ما چند تازی اسب کین

                                                               کز جفایت مرده و دل در غمت پرورده‌ایم

       تا تولا کرده‌ایم از عاشقی در دوستیت

                                                                  چون سنایی از همه عالم تبرا کرده‌ایم

حکیم سنایی غزنوی

از بهترین شعرهای سنایی غزنوی

ساقیا می ده که جز می نشکند پرهیز را

تا زمانی کم کنم این زهد رنگ آمیز را

ملکت آل بنی آدم ندارد قیمتی

خاک ره باید شمردن دولت پرویز را

دین زردشتی و آیین قلندر چند چند

توشه باید ساختن مر راه جان آویز را

هر چه اسبابست آتش در زن و خرم نشین

بدرهٔ ناداشتی به روز رستاخیز را

زاهدان و مصلحان مر نزهت فردوس را

وین گروه لاابالی جان عشق‌انگیز را

ساقیا زنجیر مشکین را ز مه بردار زود

بر رخ زردم نه آن یاقوت شکر ریز را

از سنایی غزنوی