بیداد زمان از بیژن ترقی

بیژن ترقی :

به‌ رهی دیدم برگ خزان      پژمرده ز بیداد زمان      کز شاخه جدا بود

                                         ....................
 چو زگلشن روکرده نهان     در رهگذرش بادخزان     چـون پیک بلا بود }الف
                                         ....................
               ای برگ ستمدیدة پاییزی ...... آخر تو زگلشن زچه بگریزی ......
         روزی تو هماغوش گلی بودی ...... دلداده ومدهوش گلی بودی
                                         ....................
             ای عاشق شیدا      دلـــدادة رســوا      گویمت چرا فسرده‌ام
                                         ....................
            درگل ، نه صفایی      باشد نه وفایی      جزستم ز وی نبرده‌ام ......
             خار غمش در دل بنشاندم      در ره او من جان بفشاندم
                            تا شد نوگل گلشن و زیب چمن
                                         ....................
                 رفت آن گل من از دست      با خار و خسی پیوست
                من ماندم و صد خارستم      وین پیکر بی‌جان
                           ای‌ تازه‌گل‌گلشن      پژمرده شوی چون من
                     هربرگ توافتد به‌رهی      پژمرده ولرزان

از اشعار زیبای بیژن ترقی

گل من چندین منشین غمگین شام محنت بسر آمد
سر و دست افشان غم دل بنشان غمخوارت از سفر آمد

ز چه بنشستی بگشا دستی آذین کن صحن و سرا را
که پس از غمها به رخ شبها آب و رنگ سحر آمد

شب مهتابی ز چه بیتابی روشن کن شمع صبوری
منشین غمگین که مه دیرین تابان و جلوه گر آمد

تو که آگاهی که چه شبهایی بایاد او بنشستیم
شب بارانی غم پنهانی رفت و نور بصر آمد

پس از آن دوری غم مهجوری شور و شادی بر پا کن
ز غم پنهان نشوی گریان چون او خندان ز در آمد

شب مهجوری ز ره دوری آوای رهگذر آمد
که سحر سر زد غم دل پر زد شادی از بام و در آمد

شب جانکاهی شر آهی زد ابر غم به کناری
به سر افرازی به دل افروزی خورشید ما به در آمد

پس از هجران غم بی پایان پیدا خاتم عشقم
به دلم نوری چه شر و شوری زان مرغ خوش خبر آمد

از بیژن ترقی

شعر بهار زندگی از بیژن ترقی

تا بهار دلنشین آمده سوی چمن
ای بهار آرزو بر سرم سایه فکن
چون نسیم نو بهار بر آشیانم کن گذر
تا که گلباران شود کلبه ویران من

تا بهار زندگی آمد بیا آرام جان
تا نسیم از سوی گل آمد بیا دامن کشان
چون سپندم بر سر آتش نشان بنشین دمی
چون سرشکم در کنار بنشین نشان سوز نهان

تا بهار دلنشین آمده سوی چمن
ای بهار آرزو بر سرم سایه فکن
چون نسیم نو بهار بر آشیانم کن گذر
تا که گلباران شود کلبه ویران من

باز آ ببین در حیرتم بشکن سکوت خلوتم
چون لاله تنها ببین بر چهره داغ حسرتم
ای روی تو آیینه ام عشقت غم دیرینه ام
باز آ چو گل در این بهار سر را بنه بر سینه ام

از بیژن ترقی