اشعار حسین دلجو _ خودم

چقدر حس قشنگیست در کنار خودم           

 خودم برای دل خود ،به اعتبار خودم

 

متین و ساده و راحت نشسته،بشمارم           

کنار دست خودم ، درد بیشمار خودم

 

چقدر حس قشنگیست عاشق و آرام           

 کمی  غزل بسرایم  به یادگار خودم

 

بریزم و دو سه تا جام را به هم بزنم             

بنوش نوش سلامت ،به افتخار خودم

 

به ناز چشم سیاهی که اختیارم برد             

دو جرعه باده اضافه،به اختیار خودم

 

شبیه عکس لب تاقچه شدم که زمان           

  نشانده است غبارم به روزگار خودم

 

در آن دیار که کس انتظار شاعرنیست   

 فدای چشم و دل غرق انتظار خودم

 

بغیر شعر خودم هیچکس شفیقم نیست         

خودم برای خودم با خودم کنار خودم .

 

حسین دلجو

 

شعر شب یلدا

دو قدم مانده به رقصیدن برف...
یک نفس مانده به سرما و به یخ...
چشم در چشم زمستانی دگر...
تحفه ای یافت نکردم که کنم هدیه تان...
یک سبد عاطفه دارم همه تقدیم شما....
یلداتون مبارک 

علی صالحی / در ازل بود كه خون از جگرم كام گرفت

 

علی صالحی:

در ازل بود كه خون از جگرم كام گرفت

بارش ابر ز چشم ترم الهام گرفت

 

آه از ناحیه ی حنجر من پیدا شد

نوح از نوحه ی من بود چنین نام گرفت

 

روزگاری است فقط خواب و خوراكم گریه است

سر و سامان مرا بازی ایام گرفت

 

هرگز ای كاش نمی زاد مرا مادر من

بسكه اندوه و مصیبت به پر و پام گرفت

 

سی چهل سال دلم سوخت...دلم سوخت...ولی

خبر حرمله آمد كمی آرام گرفت

 

كربلا – عمه ی من گفت – فقط زیبایی است

دل ما بیشتر از غائله ی شام گرفت

 

آی مردم بنویسید به تاریخ دمشق

زهر...نه ، جان مرا سنگ لب بام گرفت

 

پشت دروازه ی ساعات مرا دار زدند

و یهودی به سرم چوبه ی اعدام گرفت

 

چشمش افتاد به ما پیرزنی ، از حرصش

كاروان را وسط كوچه به دشنام گرفت

 

پنجه ای كه به سر و روی حسین چنگ كشید

موی ناموس مرا در ملأ عام گرفت

 

خواهرم در وسط هلهله ها گیر افتاد

آن قدر همهمه كردند كه سرسام گرفت

 

گوشواره ، زر و خلخال ، لباس ، انگشتر

هر كسی سهمیه ای زین همه اقلام گرفت

 

هر كه یك روسری از اهل حرم غارت كرد

قد وزن سر عباس من انعام گرفت

 

ما گرسنه جلوی جمع نشستیم و یزید

سر دق دادن ما مجلس اطعام گرفت

 

خواست آزار دهد ، برد سر بابا را

یك به یك روبروی دیده ی ایتام گرفت

 

چشم نامحرم و اظهار كنیزی كه گذشت

كار با ظرف می و چوب، سرانجام گرفت

 

خیزران خواست بگیرد جلوی قرآن را

قیصر روم ولی مسلك اسلام گرفت

استاد شهریار / شیعیان دیگر هوای کربلا دارد حسین

 

شیعیان دیگر هوای کربلا دارد حسین
روی دل با کاروان کربلا دارد حسین

از حریم کعبه جدش به اشکی شست چشم
مروه پشت سر نهاد٬ اما صفا دارد حسین

می برد در کربلا هفتاد و دو ذبح عظیم
بیش از اینها٬ حرمت کوی منا دارد حسین...

بس که محمل ها رود منزل به منزل با شتاب
کس نمی داند عروسی یا عزا دارد حسین

رخت دیبای حرم چون گل به تاراجش برند
تا به جایی که کفن از بوریا دارد حسین

بردن اهل حرم دستور بود و سر غیب
ورنه این بی حرمتی ها کی روا دارد حسین؟

سروران٬ پروانگان شمع رخسارش٬ ولی
چون سحر٬ روشن٬ که سر از تن جدا دارد حسین

سر به قاچ زین نهاده راه پیمای عراق
می نماید خود٬ که عهدی با خدا دارد حسین

او وفای عهد را با سر کند سودا٬ ولی
خون به دل از کوفیان بی وفا دارد حسین

دشمنانش بی امان و دوستانش بی وفا
با کدامین سر کند؟ مشکل دوتا دارد حسین

سیرت آل علی(ع) با سرنوشت کربلاست
هر زمان از ما یکی صورت نما دارد حسین

آب خود با دشمنان تشنه قسمت می کند
عزت و آزادگی بین تا کجا دارد حسین

دشمنش هم آب می بندد به روی اهل بیت
داوری بین با چه قوم بی حیا دارد حسین

ساز عشق است و به دل هر زخم پیکان٬ زخمه ای
گوش کن عالم پر از شور و نوا دارد حسین

دست آخر کز همه بیگانه شد٬ دیدم هنوز
با دم خنجر نگاهی آشنا دارد حسین

شمر گوید: گوش کردم تا چه خواهد از خدای
جای نفرین هم به لب دیدم دعا دارد حسین

اشک خونین گو بیا بنشین به چشم «شهریار»
کاندر این گوشه عزایی بی ریا دارد حسین

 

محمد حسین شهریار

حسین جنتی / روی دستش، پسرش رفت، ولی قولش نه!

 

 

روی دستش، پسرش رفت، ولی قولش نه!
نیزه ها تا جگرش رفت، ولی قولش نه!

این چه خورشیدِ غریبی ست که با حالِ نزار،
پای نعشِ قمرش رفت، ولی قولش نه!

باغبانی ست عجب! آن که در آن دشتِ بلا،
به خزانی ثمرش رفت ، ولی قولش نه!

شیر مردی که در آن واقعه هفتاد و دو بار،
دستِ غم بر کمرش رفت، ولی قولش نه!

جان من برخیِ ” آن مرد ” که در شط فرات،
تیر در چشمِ ترش رفت، ولی قولش نه!

هر طرف می نگری نامِ حسین است و حسین،
ای دمش گرم!! سرش رفت، ولی قولش نه!

 

حسین جنتی

چرا باید رباب ، با آب هم قافیه باشد

با خودم فکر می کنم
اصلا چرا باید رباب ، با آب هم قافیه باشد
روضه خوان ها زیادی شلوغش می کنند
حرمله آنقدر ها هم که می گویند تیر انداز ماهری نبود
هدف های روشنی داشت
چشم عباس گلوی تو سینه ی حسین
تنها تو بودی که خوب فهمیدی
استخوانی که در گلوی علی بود سه شعبه داشت
شش ماه علی بودن را طاقت آوردی
خون تو جاذبه ی زمین را بی اعتبار کرد
حالا پدرت یک قدم سوی خیمه می رود بر می گردد
می رود بر می گردد
می رود...
با غلاف شمشیر برایت از خاک گهواره ای بسازد
تادیگر صدای سم اسب های وحشی از خواب بیدارت نکند
رباب می رسد از راه
با نگاه
با یک جمله ی کوتاه
آقا خودتان که سالمید ان شاالله.

سیدحمیدرضا برقعی 

محمد علی رستمی / غزل غدیر

 

بی قرار است قلم در دل طوفانی ما

 

می نویسد دو سه خط شرح پریشانی ما

 

ریشه از شاخه جدا چند رهی تیشه « ما »

 

بند ها خسته از این وسعت زندانی ما

 

گر چه گفتی که بپرسیم از آینده و حال

 

چه دراز است علی خواب زمستانی ما

 

نیمه شب بسکه علی بود و علی بود وعلی

 

خشک شد طاقت آن چاه بیابانی ما

 

آنچه گفتی و نگفتی اگر از دیده رود

 

به خدا بی تو حباب است مسلمانی ما

 

باز گو معجزه ای یا سخنی زنده شویم

 

تا که پرواز کند شهپر انسانی ما

 

تو که می دانی و می دانی و می دانی باز

 

ز سفر می رسد آن یوسف کنعانی ما

 

شهر رنگین شود از نم نم باران و دعا

 

می رسد نوبت گلزار و زر افشانی ما

 

غزل از شوق « وصالت » به تو زانو زد و گفت

 

به کجا می نگرد مصرع پایانی ما !

 

 

محمد علی رستمی

اشعار زیبایی در وصف حضرت علی (ع)

 

^{يا علي ذاتت ثبوت قل هو الله احد                 نام تو نقش نگين امرِ اَلله الصّمد}

^{لم يلِد از مادر گيتي و لم يولَد چو تو         در جهان بعد از نبي، مِثلت لهُ كُفواً احد}

 

^{حقّا كه حقيقتاً علي حق باشد              حق است علي ز حق كه بر حق باشد}

^{ديديم خطي به دفتر لم يزلي                  حق با علي و علي مع الحق باشد}

 

^{هر دل كه شكست ره به جايي دارد                هر اهل دلي قبله نمايي دارد}

^{با آنكه بُود قبلة ما كعبه ولي                          ايوان نجف عَجب صفايي دارد}

 

^{اين گفت: بزرگ و نامدار است علي             آن گفت كه مرد روزگار است علي}

^{امّا به حقيقت او نه آنست و نه اين                   آيينة ذات كردگار است علي}

  

^{روز ايجاد كه حق خلقت دنيا مي كرد          پسِ پرده، علي بود تماشا مي كرد}

^{بلكه از آينة كُنتُ نبيّاً چو نبي                       سِير در آب و گِل آدم و حوّا مي كرد}

  

^{بر مخزن غيب، باب مفتوح، عليست     گيتي همه كِشتي و در او نوح، عليست}   

^{آن روح كه مبدأ حيات همه است                  در قالب آفرينش، آن روح، عليست}

 

^{گفتم كه علي، گفت بگو سِرُّ الله                   گفتم كه علي، گفت بگو عين الله}

^{گفتم كه به وصفش چه بگويم گفتا              لا حول و لا قوه إلّا بالله}

  

^{سرچشمة وحي در كوير است غدير             تقدير خداوند قدير است غدير}

^{اي عشق بگو به تشنه كامان ولا                  درياست اگرچه آبگير است غدير}

 

 ^{فرمود رسول قادر لم يزلي                        در شأن وصيّ خويش با صوت جلي}

^{افضل بُوَد از طاعت كلّ ثقلين                   يك ضربت روز خندق از دست علي}

 

^{برون چو فاطمه آمد ز بيت ربّ مجيد           وليّ عالم امكان به دوش مي باليد}

 

^{فلك خجل شد و گفتا نديده ديدة دهر}  

 ^{كه مَه گرفته در آغوش خويشتن خورشيد}

 

^{زمام مُلك خويش را سپرده حق به دست او}  

  ^{چه انبيا چه اوليا تمام پاي بست او}

 

^{يكي هماره محو او، يكي مدام مست او}  

       ^{به هر صفت كه خوانمش، بوَد مقام پست او}  

 

 ^{شك نيست جهان را كه خدا نيست}

^{علي  امّا دمي از خدا جدا نيست}

                   ^{علي دانم اگرش جدا، خدا نيست رضا}  

                ^{خوانم اگرش خدا، رضا نيست علي}

 
 

 ^{المنّتُ لله كه به كوي تو مقيمم                   در بارگهت چون سگ اصحاب رقيمم}

 

^{هر دم رسد از حلقة  زلف تو نسيمم               اي خاك درت جنّت فردوس نعيمم}

^{از عين علي، عروج ما معتبر است                  وز لام علي لسان ما پر گهر است}

^{آنكس كه ندارد خبر از ياي علي           از هستي خود در اين جهان بي خبر است}

 

^{سحري به خواب ديدم شَه كشور صفا را} 

  ^{به رخش نظاره كردم مَهِ خوب دلربا را}

^{به ادب زبان گشودم بسرودم اين نوا را} 

    ^{علي اي هماي رحمت تو چه آيتي خدا را}

 

^{ما پيرو آئين رسول اللّهيم                                گويندة لا اله الا اللّهيم}

^{داريم كتابُ الله و عترت را دوست                   خاك قدم علي، ولي اللّهيم}

  

^{هزار آتش اگر در پوست داري                      نسوزي گر علي را دوست داري}

^{اگر مهر علي در سينه ات نيست                      بسوزي گر هزاران پوست داري}

   

^{چون نامة اعمال مرا پيچيدند                        بردند به ميزان عمل سنجيدند}       

^{بيش از همه كس گناه ما بود ولي                  ما را به محبّت علي بخشيدند}

 

^{در چشم من آيينه علي، آب عليست           مهتاب علي، مهر جهان تاب عليست}

^{خون سر او كنار سجّاده نوشت                   مظلوم ترين شهيد محراب عليست}

 

^{جز علي را نبُود هيچكس اين قدر و بها            كه بُوَد مولد او خانة مخصوص خدا}

^{نه عجب گر كه بُوَد زادگهش خانة حق       كه به يُمن كرم اوست بپا هر دو سرا}

 

^{نه خدا، شيعه تو را مي خواند                          نه جدايت ز خدا مي داند}

^{يا علي چرخ زمان را شب و روز                    گردش چشم تو مي چرخاند}

 

^{الا كه رحمت، آيتي ز رحمت علي بُوَد          همه كتاب انبيا حكايت علي بُوَد}

^{بهشت و هر چه اندر او حكايت علي بُوَد         أجلّ نعمت خدا، ولايت علي بُوَد}

  

^{ز پشت پرده تا بي پرده يار من نمايان شد        پ}

 ^{ز شرم روي او، خورشيد اندر پرده پنهان شد}

^{ولادت يافت اندر كعبه آن موجود مسعودي}  

   ^{كه ذات پاك او مرآت ذات پاك يزدان شد}

  

^{چنانچه سَرور عالم به جز پيمبر نيست}            

  ^{وليّ خاص خدا نيز غير حيدر نيست}

^{عليست گنج حقايق، عليست باب علوم}          

 ^{دلي مجوي كه مشتاق سوي آن در نيست}

^{هر كه را فيض ازل از بخت برخوردار كرد        جاي در ظلّ لواي حيدر كرّار كرد}

^{مظهر الطاف يزدان، قبلة امكان، علي            كه حق او را معينِ احمد مختار كرد}

 

^{بر مخزن غيب، باب مفتوح عليست}          

    ^{گيتي همه كشتي و در او نوح، عليست}

^{آن روح كه مبدأ حيات همه است}           

    ^{در قالب آفرينش، آن روح عليست}

 

 ^{اي كه گفتي فمَن يَمُت يَرَني                          جان فداي كلام دلجويت}

^{كاش روزي هزار مرتبه من                              مُردمي تا ببينمي رويت}

 

^{تويي آنكه سكّة سلطنت زده حق به نام تو علي} 

       ^{كه به جز خداي تو مطّلع نبُد از مقام تو يا علي}

^{شده خلقتِ دو جهان اگر به دو حرف نيّر كاف و نون}

 ^{تويي آنكه خلقت كاف و نون شده از كلام تو يا علي}

 

^{چون علي در ملك هستي پادشاهي هست؛ نیست}                                                        

  ^{دردو عالم غير از او مشكل گشايي هست؛ نيست}

^{در رموز علم حكمت جز شهنشاه نجف}

   ^{عالمان را در شريعت مقتدايي هست؛ نيست}

 

محسن عرب خالقی / ناشناس نیمه شب کوچه ها

 

فتاده ام به گوشه ای از رهگذارتان
اوجم دهید تا که شوم خاکسارتان

اصل و اصالت من از اول اصیل بود
اصلا خدا سرشته مرا از غبارتان

هرچند دورم از تو ....عجیب است چون دلم
حس میکند نشسته کناری کنارتان

چیزی برای عرضه ندارم به ساحتت
آقا دل شکسته می آید به کارتان؟

خرما فروش کوچه و بازار می شوم
شاید به جرم عشق شوم سر به دارتان

ای ناشناس نیمه شب کوچه های شهر
یک تکه نان به ما بده از کوله بارتان

میلش دگر به هیچ بهشتی نمی کشد
هرکس نشسته کنج بهشت مزارتان

شرمنده ایم بی خبریم ای بزرگوار
از آخرین امانت تان ؛ یادگارتان

 

محسن عرب خالقی

یوسف رحیمی / در لابلای نخلها، تنهای کوفه

 

 

گم می شود در غربت شب های کوفه
در لابلای نخلها، تنهای کوفه

کوه است کوه اما دگر از پا نشسته
سر می کند در چاه غم دریای کوفه

خسته شده از سُستی این قوم صد رنگ
خسته شده از شاید و امّای کوفه

با نان و خرما می رود کوچه به کوچه
اما چرا نفرین؟ مگر مولای کوفه ...

جز جود و رحمت از امام ما چه دیدند؟
ای وای از نامردمان ای وای کوفه

یارب بگیر از قدر نشناسان علی را
سر آمده صبر از ملالت های کوفه

مانند چشمانش دل عالم گرفته
آماده‌ی رفتن شده آقای کوفه

اما نگاهش بی کران بی کسی هاست
دلشوره دارد از غم فردای کوفه

روزی که می آید به شهر نانجیبان
با دست بسته، جان به لب، زهرای کوفه

روزی که خون می بارد از چشمان غیرت
از طعنه های تلخ و جانفرسای کوفه

بر روی نی سوی لب غرق به خونی
سنگ بلا می بارد از هر جای کوفه

می میرد از اندوه گوش و گوشواره
دارد خبر از بغض بی پروای کوفه

می پرسد از راه نجف طفل یتیمی
ذکر لبش: بابای من! بابای کوفه!

یوسف رحیمی

حنظله ربانی / دریایی و آوازه ات بدجور پیچیده ست

 

دریایی و آوازه ات بدجور پیچیده ست
خورشید با إذن تو اینجا نور پاشیده ست

خورشید هم وقتی که می تابد بدون شک
« مرجع » شما هستی و او در حال « تقلید » است

دیریست آقا ! تختتان خالیست و این تخت
جنسش نه از تخت « سلیمان » و نه « جمشید » است

اینجا زمین خالیست از هرم وجودت آه !
اینجا زمین بی تو لباس مرگ پوشیده ست

من مانده ام تا عاشقانت سخت مجنون اند
« مجنون » چرا سهمیه ی آن « قیس » و این « بید » است

شاید کسی « کی می رسد باران ؟ » « نیما » را
از « قاصد روزان ابری » ها نپرسیده ست !

این « عید » ها یک روزه اند و کاش برگردید !
وقتی فرج نائل شود ، هر روز ما « عید » است

حنظله ربانی

یداللّه گودرزی / یک کوفه غربت

این کیست این بیکرانه؟ این مرد تنهای تنها

می آید از سمت ابهام، می آید از سمت رؤیا



یک کوفه غربت به دوشش، یک بافه محنت به دستش

بر شانه های ستبرش، زخم خیانت شکوفا



در لحظه های عبادت، پروانه های قنوتش

پر می گرفتند آرام، تا آن سوی آسمانها



می رفت سوی یتیمان، با دستهای پر از نان

در چشمهای زلالش، بی تابی شرم پیدا



آیینه آسمان بود، تصویری از کهکشان بود

آن بی نشان مثل صحرا، آن بیکران مثل دریا



عقل از تحیر زمین خورد، منطق به بنبست برخورد

شب پیش چشمانش افسرد، او کیست آیا؟ خدایا



هرگز کسی در دو عالم، در این جهان پر از غم

این گونه چون او نبوده است، تنهای تنهای تنها



یداللّه گودرزی

آمدن عید نوروز در اشعار شعرای معروف

"سعدی"
برخيز كه مي رود زمستان
بگشاي در سراي بستان
نارنج و بنفشه بر طبق نه
منقل بگذار در شبستان
وين پرده بگوي تا به يك بار
زحمت ببرد زپيش ايوان
آواز دهل نهان نماند
در زير گليم عشق پنهان
بر خيز كه باد صبح نوروز
در باغچه مي كند گل افشان
خاموشي بلبلان مشتاق
در موسم گل ندارد امكان

__________________________

مولانای بلخی:

اندر دل من مها دل‌افروز تویی
یاران هستند و لیک دلسوز تویی
شادند جهانیان به نوروز و به عید
عید من و نوروز من امروز تویی

 

حافظ شیرازی:
 

ز کوی یار میآید نسیم باد نوروزی
از این باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی
به صحرا رو که از دامن غبار غم بیفشانی
به گلزار آی کز بلبل غزل گفتن بیاموزی

 

سنایی غزنوی:

 

با تابش زلف و رخت ای ماه دلفروز
از شام تو قدر آید وز صبح تو نوروز
از جنبش موی تو برآید دو گل از مشک
وز تابش روی تو برآید دو شب از روز

 

خواجوی کرمانی:

 

خیمة نوروز بر صحرا زدند
چارطاق لعل بر خضرا زدند
لاله را بنگر که گویی عرشیان
کرسی از یاقوت برمینا زدند

 

ملک الشعرا بهار:

 

رسید موکب نوروز و چشم فتنه غنود
درود باد بر این موکب خجسته، درود
به هرکه درنگری، شادیی پزد در دل
به هرچه برگذری، اندُهی کند بدرود

 

فروغی بسطامی:

 

عید آمد و مرغان رة گلزار گرفتند
وز شاخة گل داد دل زار گرفتند
نوروز همایون شد و روز می گلگون
پیمانه‌کشان ساغر سرشار گرفتند

 

منوچهری دامغانی:

 

نوروز، روزگار نشاطست و ایمنی
پوشیده ابر، دشت به دیبای ارمنی
از بامداد تا به شبانگاه می خوری
وز شامگاه تا به سحرگاه گل چینی

 

سعدی شیرازی:

 

برآمد باد صبح و بوی نوروز
به کام دوستان و بخت پیروز
مبارک بادت این سال و همه سال
همایون بادت این روز و همه روز

 

عبید زاکانی:

 

چو صبح رایت خورشید آشکار کند
ز مهر قبلة افلاک زرنگار کند
رسید موسم نوروز و گاه آن آمد
که دل هوای گلستان و لاله‌زار کند

 

نظامی گنجوی:

بهاری داری ازوی بر خور امروز
که هر فصلی نخواهد بود نوروز
گلی کو را نبوید آدمی زاد
چو هنگام خزان آید برد باد

یک دوبیتی ، مثنوی و ترجیع بند در باره عید نوروز از حضرت مولانا

اندر دل من مها دل‌ افروز توئی

یاران هستند لیک دلسوز توئی

شادند جهانیان به نوروز و به عید

عید من و نوروز من امروز توئی

مولانا

 

گفت ای یاران زمان آن رسید

کان سر مکتوم او گردد پدید

جمله برخیزید تا بیرون رویم

تا بر آن سر نهان واقف شویم

در فلان صحرا درختی هست زفت

شاخهااش انبه و بسیار و چفت

سخت راسخ خیمه‌گاه و میخ او

بوی خون می‌آیدم از بیخ او

خون شدست اندر بن آن خوش درخت

خواجه راکشتست این منحوس‌بخت

تا کنون حلم خدا پوشید آن

آخر از ناشکری آن قلتبان

که عیال خواجه را روزی ندید

نه بنوروز و نه موسمهای عید

بی‌نوایان را به یک لقمه نجست

یاد ناورد او ز حقهای نخست

تا کنون از بهر یک گاو این لعین

می‌زند فرزند او را در زمین

او بخود برداشت پرده از گناه

ورنه می‌پوشید جرمش را اله

کافر و فاسق درین دور گزند

پرده خود را بخود بر می‌درند

ظلم مستورست در اسرار جان

می‌نهد ظالم بپیش مردمان

که ببینیدم که دارم شاخها

گاو دوزخ را ببینید از ملا

مولانا

 

مستی و عاشقی و جوانی و یار ما

نوروز و نوبهار و حمل می‌زند صلا

هرگز ندیده چشم جهان این چنین بهار

می‌روید از زمین و ز کهسار کیمیا

پهلوی هر درخت یکی حور نیکبخت

دزدیده می‌نماید اگر محرمی لقا

اشکوفه می‌خورد ز می روح طاس طاس

بنگر بسوی او که صلا می‌زند ترا

می خوردنش ندیدی اشکوفه‌اش ببین

شاباش ای شکوفه و ای باده مرحبا

سوسن به غنچه گوید: «برجه چه خفتهٔ

شمعست و شاهدست و شرابست و فتنها »

ریحان و لالها بگرفته پیالها

از کیست این عطا ز کی باشد جز از خدا

جز حق همه گدا و حزینند و رو ترش

عباس دبس در سر و بیرون چو اغنیا

کد کردن از گدا نبود شرط عاقلی

یک جرعه می‌بدیش بدی مست همچو ما

سنبل به گوش گل پنهان شکر کرد و گفت:

« هرگز مباد سایهٔ یزدان ز ما جدا

ما خرقها همه بفکندیم پارسال

جانها دریغ نیست چه جای دو سه قبا »

ای آنک کهنه دادی نک تازه باز گیر

کوری هر بخیل بداندیش ژاژخا

هر شه عمامه بخشد وین شاه عقل و سر

جانهاست بی‌شمار مر این شاه را عطا

ای گلستان خندان رو شکر ابر کن

ترجیع باز گوید باقیش، صبر کن

ای صد هزار رحمت نو ز آسمان داد

هر لحظه بی‌دریغ بران روی خوب باد

آن رو که روی خوبان پرده و نقاب اوست

جمله فنا شوند چو آن رو کند گشاد

زهره چه رو نماید در فر آفتاب

پشه چه حمله آرد در پیش تندباد

ای شاد آن بهار که در وی نسیم تست

وی شاد آن مرید که باشی توش مراد

از عشق پیش دوست ببستم دمی کمر

آورد تاج زرین بر فرق من نهاد

آنکو برهنه گشت و به بحر تو غوطه خورد

چون پاک دل نباشد و پاکیزه اعتقاد

آن کز عنایت تو سلاح صلاح یافت

با این چنین صلاح چه غم دارد از فساد

هرکس که اعتماد کند بر وفای تو

پا برنهد به فضل برین بام بی‌عماد

مغفور ما تقدم و هم ما تأخرست

ایمن ز انقطاع و ز اعراض و ارتداد

سرسبز گشت عالم زیرا که میرآب

آخر زمانیان را آب حیات داد

بختی که قرن پیشین در خواب جسته‌اند

آخر زمانیان را کردست افتقاد

حلوا نه او خورد که بد انگشت او دراز

آنکس خورد که باشد مقبول کپقباد

دریای رحمتش ز پری موج می‌زند

هر لحظهٔ بغرد و گوید که: « یا عباد »

هم اصل نوبهاری و هم فصل نوبهار

ترجیع سیومست هلا قصه گوش‌دار

شب گشته بود و هرکس در خانه می‌دوید

ناگه نماز شام یکی صبح بردمید

جانی که جانها همگی سایهای اوست

آن جان بران پرورش جانها رسید

تا خلق را رهاند زین حبس و تنگنا

بر رخش زین نهاد و سبک تنگ برکشید

از بند و دام غم که گرفتست راه خلق

هردم گشایشیست و گشاینده ناپدید

بگشای سینه را که صبایی همی رسد

مرده حیات یابد و زنده شود قدید

باور نمی‌کنی بسوی باغ رو ببین

کان خاک جرعهٔ ز شراب صبا چشید

گر زانکه بر دل تو جفا قفل کرده‌ست

نک طبل می‌زنند که آمد ترا کلید

ور طعنه می‌زنند بر اومید عاشقان

دریا کجا شود به لب این سگان پلید

عیدیست صوفیان را وین طبلها گواه

ور طبل هم نباشد چه کم شود ز عید

بازار آخر آمد هین چه خریدهٔ

شاد آنک داد او شبهٔ گوهری خرید

بشناخت عیبهای متاع غرور را

بگزید عشق یار و عجایب دری گزید

نادر مثلثی که تو داری بخور حلال

خمخانهٔ ابد خنک آ، کاندرو خزید

هر لحظهٔ بهار نوست و عقار نو

جانش هزار بار چو گل جامها درید

من عشق را بدیدم بر کف نهاده جام

می‌گفت : « عاشقان را از بزم ما سلام »

مولانا

غزلیاتی از حضرت حافظ در باره آمدن عید نوروز

 

عید است و آخر گل و یاران در انتظار

ساقی به روی شاه ببین ماه و می بیار

دل برگرفته بودم از ایام گل ولی

کاری بکرد همت پاکان روزه دار

دل در جهان مبند و به مستی سؤال کن

از فیض جام و قصه جمشید کامگار

جز نقد جان به دست ندارم شراب کو

کان نیز بر کرشمه ساقی کنم نثار

خوش دولتیست خرم و خوش خسروی کریم

یا رب ز چشم زخم زمانش نگاه دار

می خور به شعر بنده که زیبی دگر دهد

جام مرصع تو بدین در شاهوار

گر فوت شد سحور چه نقصان صبوح هست

از می کنند روزه گشا طالبان یار

زانجا که پرده پوشی عفو کریم توست

بر قلب ما ببخش که نقدیست کم عیار

ترسم که روز حشر عنان بر عنان رود

تسبیح شیخ و خرقه رند شرابخوار

حافظ چو رفت روزه و گل نیز می‌رود

ناچار باده نوش که از دست رفت کار

 

خواجه حافظ شیرازی

 

روز عید است و من امروز در آن تدبیرم

که دهم حاصل سی‌روزه و ساغر گیرم

چند روزیست که دورم ز رخ ساقی و جام

بس خجالت که به روی آمد ازین تقصیرم

من به خلوت ننشینم پس از این، ور به مثل

زاهد صومعه بر پای نهد زنجیرم

پند پیرانه دهد واعظ شهرم لیکن

من نه آنم که دگر پند کسی بپذیرم

آن که بر خاک در میکده جان داد کجاست

تا نهم در قدم او سر و پیشش میرم

می به زیر کش و سجادهٔ تقوی بر دوش

آه اگر خلق شوند آگه از این تزویرم

خلق گویند که حافظ سخن پیر نیوش

سالخورده میی امروز به از صد پیرم

 

خواجه حافظ شیرازی

 

 

جهان بر ابروی عید از هلال وسمه کشید

هلال عید در ابروی یار باید دید

 

شکسته گشت چو پشت هلال قامت من

کمان ابروی یارم چو وسمه بازکشید

 

مگر نسیم خطت صبح در چمن بگذشت

که گل به بوی تو بر تن چو صبح جامه درید

 

نبود چنگ و رباب و نبید و عود که بود

گل وجود من آغشته گلاب و نبید

 

بیا که با تو بگویم غم ملالت دل

چرا که بی تو ندارم مجال گفت و شنید

 

بهای وصل تو گر جان بود خریدارم

که جنس خوب مبصر به هر چه دید خرید

 

چو ماه روی تو در شام زلف می‌دیدم

شبم به روی تو روشن چو روز می‌گردید

 

به لب رسید مرا جان و برنیامد کام

به سر رسید امید و طلب به سر نرسید

 

ز شوق روی تو حافظ نوشت حرفی چند

بخوان ز نظمش و در گوش کن چو مروارید

 

خواجه حافظ شیرازی