اشعار حسین پناهی

شرم میکنم
با ترازوی کودک گرسنه
کنار خیابان سیری ام را وزن کنم!
ای کاش یک ماه نیز موظف بودیم  
از اذان صبح تا غروب آفتاب
فقرا را سیر کنیم
نه اینکه گرسنگی و تشنگی کشیده
تا فقط رنج آنهارا درک نماییم !
آری هزاران بار افسوس
که دیریست وا مانده ایم در ظاهر دین؛
روزه داران هیچگاه حال گرسنگان را درک نخواهند کرد
زیرا به افطار اطمینان دارند

#حسین_پناهی

حسین پناهی / سلام ! ای ماه کج تاب !

 

سلام ! ای ماه کج تاب !

تابان،

بر ویرانه های سفید و سیاه زندگی ام !

 

گل نرگس !

آیا هرگز

کوکویی شام یازده سر عائله خواهد شد؟

چه فکر شترانه ی ابلهانه ای !

من هیچ ندارم، آقا !

هیچ…

جز چند دانه سیگار،

همین صفحه و

این قلم دشتی افکار ابلهان…

 

تکیه بده !

به شانه هایم تکیه بده و گریه کن !

من نیز این چنین خواهم کرد…

 

حسین پناهی

حسین پناهی / همه داستانهای پروانه

 

و من چقدر دلم می خواهد

همه داستانهای پروانه ها را بدانند که
بی نهایت بار
در نامه ها و شعر ها
در شعله ها سوختند
تا سند سوختن نویسنده شان باشند

پروانه ها
آخ
تصور کن
آن ها در اندیشه چیزی مبهم
که انعکاس لرزانی از حس ترس و امید را
در ذهن کوچک و رنگارنگشان می رقصاند به گلها نزدیک می شوند
یادم می آید
روزگاری ساده لوحانه
صحرا به صحرا
و بهار به بهار
دانه دانه بنفشه های وحشی را یک دسته می کردم
عشق را چگونه می شود نوشت
در گذر این لحظات پرشتاب شبانه
که به غفلت آن سوال بی جواب گذشت

دیگر حتی فرصت دروغ هم برایم باقی نمانده است
وگرنه چشمانم را می بستم و به آوازی گوش میدادم

که در آن دلی می خواند
من تو را
او را
کسی را دوست می دارم

حسین پناهی

شب و روز حسین پناهی

شب در چشمان من است،

به سیاهی چشم‌هایم نگاه کن!

روز در چشمان من است،

به سفیدی چشم‌هایم نگاه کن!

شب و روز در چشمان من است،

به چشم‌هایم نگاه کن!

پلک اگر فرو بندم

جهان در ظلمت فرو خواهد رفت!

حسین پناهی 

مهمانی مردگان ... حسین پناهی

حسین پناهی : 

چه مهمانان بی دردسری هستند مردگان

نه به دستی ظرفی را چرك می كنند

نه به حرفی دلی را آلوده

تنها به شمعی قانعند

و اندكی سكوت...

حسین پناهی

ميزي براي كار

كاري براي تخت

تختي براي خواب

خوابي براي جان

جاني براي مرگ

مرگي براي ياد

يادي براي سنگ

اين بود زندگي!؟

نفهمی بد دردی است ... حسین پناهی

پزشکان اصطلاحاتی دارند
که ما نمی فهمیم
ما دردهای داریم که آنها نمی فهمند
نفهمی بد دردی است
خوش به حال دامپزشکان!

از حسین پناهی

شعر زخم از حسین پناهی

حسین پناهی :

پشت چراغ قرمز

پسرکی با چشمان معصوم  و دستانی کوچک گفت :

چسب زخم نمی خواهید ؟

پنچ تا  ، صد تومن  ،

آهی کشیدم و با خود گفتم :

تمام چسب زخم هایت  را هم که بخرم ،

نه زخم های من خوب می شود نه زخم های تو ...

از حسین پناهی

شعر سنگ مزار حسین پناهی

خورشید جاودانه می درخشد بر مدار خویش 

ماییم که پا جای پای خود مینهیم و غروب میکنیم هر پسین

 

از حسین پناهی

شعر اعتراف حسین پناهی

اعتراف
من زنگي را دوست دارم
ولي از زندگي دوباره مي ترسم!
دين را دوست دارم

ولي از كشيش ها مي ترسم!
قانون را دوست دارم
ولي از پاسبان ها مي ترسم!
عشق را دوست دارم

ولي از زن ها مي ترسم!
كودكان را دوست دارم
ولي از آينه مي ترسم!
سلام را دوست دارم
ولي از زبانم مي ترسم!

من مي ترسم ، پس هستم
اين چنين مي گذرد روز و روزگار من
من روز را دوست دارم

ولي از روزگار مي ترسم!

از زنده ياد حسين پناهي

از ناب ترین شعرهای حسین پناهی

دیوونه کیه؟

 

        عاقل کیه؟

 

               جونور کامل کیه؟

 

واسطه نیار، به عزتت خمارم

 

              حوصله‌ی هیچ کسی رو ندارم

 

کفر نمی‌گم، سوال دارم

 

                   یک تریلی محال دارم

 

                     تازه داره حالیم می‌شه چی‌کاره‌ام

 

                                می‌چرخم و می‌چرخونم ٬ سیاره‌ام !

 

تازه دیدم حرف حسابت منم

 

                         طلای نابت منم

 

                     تازه دیدم که دل دارم، بستمش !

 

راه دیدم نرفته بود ، رفتمش

 

     جوونه‌ی نشکفته رو ، رستمش

 

            ویروس که بود حالیش نبود ، هستمش

 

جواب زنده بودنم مرگ نبود؛

 

                                   جون شما بود؟

 

مردن من مردن یک برگ نبود؛

 

                                تو رو به خدا بود؟

 

اون همه افسانه و افسون ولش؟

 

                        این دل پر خون ولش؟

 

دلهره‌ی گم کردن گدار مارون ولش؟

 

        تماشای پرنده‌ها بالای کارون ولش؟

 

             خیابونا، سوت زدنا، شپ شپ بارون ولش؟

 

دیوونه کیه؟

 

      عاقل کیه؟

 

            جونور کامل کیه؟

 

  گفتی بیا زندگی خیلی زیباست؛

 

                                             دویدم !

 

چشم فرستادی برام تا ببینم؛

 

                                           که دیدم !

 

پرسیدم این آتش بازی تو آسمون معناش چیه؟

 

کنار این جوب روون معناش چیه؟

 

                    این همه راز، این همه رمز

 

                             این همه سر و اسرار معماست؟

 

آوردی حیرونم کنی که چی بشه؟

 

                                             نه والله!

 

مات و پریشونم کنی که چی بشه؟

 

                                             نه بالله!

 

پریشونت نبودم؟

 

                     من ، حیرونت نبودم؟

 

تازه داشتم می‌فهمیدم که فهم من چقدر کمه

 

                اتم تو دنیای خودش حریف صد تا رستمه

 

گفتی ببند چشماتو وقت رفتنه

 

                   انجیر می‌خواد دنیا بیاد،

 

                                        آهن و فسفرش کمه

 

چشمای من آهن انجیر شدن

 

             حلقه‌ای از حلقه‌ی زنجیر شدن . . .

 

عمو زنجیر باف ، زنجیرتو بنازم

 

                  چشم من و انجیرتو بنازم

               

                           چشم من و انجیرتو بنازم . . .

از : زنده یاد حسین پناهی

اشعار حسین پناهی

حسین پناهی :

امروز
ذهنم پر است،
از يك ماديان و كره اش
فردا،
برايت شعري عاشقانه خواهم نوشت

اعتراف حسین پناهی

اعتراف حسین پناهی :

اعتراف
من زنگي را دوست دارم
ولي از زندگي دوباره مي ترسم!
دين را دوست دارم
ولي از كشيش ها مي ترسم!
قانون را دوست دارم
ولي از پاسبان ها مي ترسم!
عشق را دوست دارم
ولي از زن ها مي ترسم!
كودكان را دوست دارم
ولي از آينه مي ترسم!
سلام را دوست دارم
ولي از زبانم مي ترسم!
من مي ترسم ، پس هستم
اين چنين مي گذرد روز و روزگار من
من روز را دوست دارم

ولي از روزگار مي ترسم!

(زنده ياد حسين پناهي)

شعری دلنشین از حسین پناهی

هم چنان حالم خوب نیست !

احساس می کنم شکست خورده ام ،

در زمان ُ در عرض !

از که ؟ صحبت ِ کَس نیست ...

نمی دانم ... احساس می کنم ،

کلمه ی ابد گنجشک ِ وجودم را مسحور ِ چشمان ِ خود کرده است !

به شانه هایم تکیه بده و گریه کن !

حسین پناهی :

سلام ! ای ماه کج تاب !
تابان،
بر ویرانه های سفید و سیاه زندگی ام !

گل نرگس !
آیا هرگز
کوکویی شام یازده سر عائله خواهد شد؟
چه فکر شترانه ی ابلهانه ای !
من هیچ ندارم، آقا !
هیچ...
جز چند دانه سیگار،
همین صفحه و
این قلم دشتی افکار ابلهان...

تکیه بده !
به شانه هایم تکیه بده و گریه کن !
من نیز این چنین خواهم کرد...

 

از : حسین پناهی