محمدرضا عبدالملکیان / هنوز فرصت هست

 

هنوز فرصت هست 

برای دیدن یک گل 

هنوز فرصت هست 

هنوز می شود آیینه را تماشا کرد

و خط کشید به روی خطوط نا روشن

هنوز می شود از خانه تا خیابان رفت 

و چشم را به تماشای واقعیت برد

نگاه کن!

هجوم وسوسه ی میدان 

و آرزوی فروش دو پاکت سیگار 

چگونه غربت مردان روستایی را

گره زده است به آغاز بی سرانجامی

 

محمدرضا عبدالملکیان

نیما شاهینی / به عشق تو ای خورشید

 

به عشق تو ای خورشید

عریان شدم

و مراسوزاندی

گویا تو هم میدانی ای معشوق،

عاشق سزاوار سوختن است.

نیماشاهینی

...............

 

دیر زمانیست
که نشئگی یاد تو را
به خاطر نمی آورم
افیون افغان میخواهد و زغال کرمان
شاید این خماریت را چاره کند...

نیماشاهینی

محمد علی رستمی / غزل غدیر

 

بی قرار است قلم در دل طوفانی ما

 

می نویسد دو سه خط شرح پریشانی ما

 

ریشه از شاخه جدا چند رهی تیشه « ما »

 

بند ها خسته از این وسعت زندانی ما

 

گر چه گفتی که بپرسیم از آینده و حال

 

چه دراز است علی خواب زمستانی ما

 

نیمه شب بسکه علی بود و علی بود وعلی

 

خشک شد طاقت آن چاه بیابانی ما

 

آنچه گفتی و نگفتی اگر از دیده رود

 

به خدا بی تو حباب است مسلمانی ما

 

باز گو معجزه ای یا سخنی زنده شویم

 

تا که پرواز کند شهپر انسانی ما

 

تو که می دانی و می دانی و می دانی باز

 

ز سفر می رسد آن یوسف کنعانی ما

 

شهر رنگین شود از نم نم باران و دعا

 

می رسد نوبت گلزار و زر افشانی ما

 

غزل از شوق « وصالت » به تو زانو زد و گفت

 

به کجا می نگرد مصرع پایانی ما !

 

 

محمد علی رستمی

محمدعلی رضاپور (مهدی) / عید غدیر

 

عید غدیر(از کتاب تاکهکشان ها ی محمدعلی رضاپور):
سروده¬ی 1 در قالب دوگانی (مثنوی):

آمد ندای وحی که : «یا اَیَّهَا الرَّسول»
اجرای امر کن که رسالت شود قبول

حکمی که کرده¬ام، برسانی به سوی «ناس»
«وَاللهُ یَعصِمُک» ،نشو درگیر این هراس

این حجِّ آخر است کنار رسول نور
ده¬ها هزار آمده در محضرِ حضور

ده¬ها هزار آمده در حَجَّةُ الوِداع
حجّی¬ست با شکوهِ دگر، حجّة الوداع

تاریخ اهل سنّت و شیعه، گواه اوست
قرآن، خودش، بزرگ¬ترین تکیه¬گاه اوست

شد منبری به پا و به پا خاست حضرتش
کامل کند به حکم الهی، رسالتش

«ای مردمان! اگر که رسول خدا، من¬ام
مولایتان ز جانب حق، مصطفی من¬ام

ای مردمان! اگر که شما پیرو من¬اید
باید که دل به امر خداوند بسپرید

گفتند مردمان که: «همه شیعه¬ی توییم
هر آنچه را که امر کنی، پیروی کنیم»

آن¬گه، رسول، دست علی را بلند کرد
پای بهانه¬های بَدان را به بند کرد

«مولایتان علی¬ست چو مولایتان من¬ام
این را به حکم وحی، من ابلاغ می¬کنم

مولایتان علی¬ست اگر اهل طاعت¬اید
خواهان التفات خدا و سعادت¬اید

مولایتان علی¬ست اگر دل سپرده¬اید
راهی اگر به سوی خداوند بُرده¬اید»

دست علی بلند شد و شد امام عشق
ساقیّ عاشقان شد و در دست، جام عشق

آوای «بَخِِِِّّ بَخّنِ» (بَخِّ بَخٍّ) بیعت شنیده شد

پیمان شکن نشو چو علی برگزیده شد

جمعیّتی عظیم و، پیمبر، نگینشان
امروز، کامل است و تمام است دینشان

دین کسی که پیرو مولاست، کامل است
عشق نبیّ و آل نبی، حاصلِ دل است

عشق خداست در دل این شیعیان، عیان
عید غدیر باد مبارک به شیعیان.

محمدعلی رضاپور

یداللَّه گودرزى / سلام مثل گلی سرخ

همیشه روی تو خورشیدِ آسمانِ من است
سلام مثل گلی سرخ ، برلبانِ من است!

دوباره صبح، دوباره هوای جنگلِ سبز
فضای باغ نگاهِ تو میزبانِ من است

جهان چو قهوه ی تلخی نشسته درکامم
وطعمِ نامِ تو چون قند در دهانِ من است!

همیشه راه محال ازخیال می گذرد
شعاع روشن مهتاب نردبانِ من است!

تمام روز سفرمی کنم به مقصدِ شب
ردیفِ قافیه و واژه کاروانِ من است

وماه مثل پلنگی گرسنه و زخمی
به روی سخت ترین قله دیده بانِ من است…!

یداللَّه گودرزى

اشعار زیبایی در وصف حضرت علی (ع)

 

^{يا علي ذاتت ثبوت قل هو الله احد                 نام تو نقش نگين امرِ اَلله الصّمد}

^{لم يلِد از مادر گيتي و لم يولَد چو تو         در جهان بعد از نبي، مِثلت لهُ كُفواً احد}

 

^{حقّا كه حقيقتاً علي حق باشد              حق است علي ز حق كه بر حق باشد}

^{ديديم خطي به دفتر لم يزلي                  حق با علي و علي مع الحق باشد}

 

^{هر دل كه شكست ره به جايي دارد                هر اهل دلي قبله نمايي دارد}

^{با آنكه بُود قبلة ما كعبه ولي                          ايوان نجف عَجب صفايي دارد}

 

^{اين گفت: بزرگ و نامدار است علي             آن گفت كه مرد روزگار است علي}

^{امّا به حقيقت او نه آنست و نه اين                   آيينة ذات كردگار است علي}

  

^{روز ايجاد كه حق خلقت دنيا مي كرد          پسِ پرده، علي بود تماشا مي كرد}

^{بلكه از آينة كُنتُ نبيّاً چو نبي                       سِير در آب و گِل آدم و حوّا مي كرد}

  

^{بر مخزن غيب، باب مفتوح، عليست     گيتي همه كِشتي و در او نوح، عليست}   

^{آن روح كه مبدأ حيات همه است                  در قالب آفرينش، آن روح، عليست}

 

^{گفتم كه علي، گفت بگو سِرُّ الله                   گفتم كه علي، گفت بگو عين الله}

^{گفتم كه به وصفش چه بگويم گفتا              لا حول و لا قوه إلّا بالله}

  

^{سرچشمة وحي در كوير است غدير             تقدير خداوند قدير است غدير}

^{اي عشق بگو به تشنه كامان ولا                  درياست اگرچه آبگير است غدير}

 

 ^{فرمود رسول قادر لم يزلي                        در شأن وصيّ خويش با صوت جلي}

^{افضل بُوَد از طاعت كلّ ثقلين                   يك ضربت روز خندق از دست علي}

 

^{برون چو فاطمه آمد ز بيت ربّ مجيد           وليّ عالم امكان به دوش مي باليد}

 

^{فلك خجل شد و گفتا نديده ديدة دهر}  

 ^{كه مَه گرفته در آغوش خويشتن خورشيد}

 

^{زمام مُلك خويش را سپرده حق به دست او}  

  ^{چه انبيا چه اوليا تمام پاي بست او}

 

^{يكي هماره محو او، يكي مدام مست او}  

       ^{به هر صفت كه خوانمش، بوَد مقام پست او}  

 

 ^{شك نيست جهان را كه خدا نيست}

^{علي  امّا دمي از خدا جدا نيست}

                   ^{علي دانم اگرش جدا، خدا نيست رضا}  

                ^{خوانم اگرش خدا، رضا نيست علي}

 
 

 ^{المنّتُ لله كه به كوي تو مقيمم                   در بارگهت چون سگ اصحاب رقيمم}

 

^{هر دم رسد از حلقة  زلف تو نسيمم               اي خاك درت جنّت فردوس نعيمم}

^{از عين علي، عروج ما معتبر است                  وز لام علي لسان ما پر گهر است}

^{آنكس كه ندارد خبر از ياي علي           از هستي خود در اين جهان بي خبر است}

 

^{سحري به خواب ديدم شَه كشور صفا را} 

  ^{به رخش نظاره كردم مَهِ خوب دلربا را}

^{به ادب زبان گشودم بسرودم اين نوا را} 

    ^{علي اي هماي رحمت تو چه آيتي خدا را}

 

^{ما پيرو آئين رسول اللّهيم                                گويندة لا اله الا اللّهيم}

^{داريم كتابُ الله و عترت را دوست                   خاك قدم علي، ولي اللّهيم}

  

^{هزار آتش اگر در پوست داري                      نسوزي گر علي را دوست داري}

^{اگر مهر علي در سينه ات نيست                      بسوزي گر هزاران پوست داري}

   

^{چون نامة اعمال مرا پيچيدند                        بردند به ميزان عمل سنجيدند}       

^{بيش از همه كس گناه ما بود ولي                  ما را به محبّت علي بخشيدند}

 

^{در چشم من آيينه علي، آب عليست           مهتاب علي، مهر جهان تاب عليست}

^{خون سر او كنار سجّاده نوشت                   مظلوم ترين شهيد محراب عليست}

 

^{جز علي را نبُود هيچكس اين قدر و بها            كه بُوَد مولد او خانة مخصوص خدا}

^{نه عجب گر كه بُوَد زادگهش خانة حق       كه به يُمن كرم اوست بپا هر دو سرا}

 

^{نه خدا، شيعه تو را مي خواند                          نه جدايت ز خدا مي داند}

^{يا علي چرخ زمان را شب و روز                    گردش چشم تو مي چرخاند}

 

^{الا كه رحمت، آيتي ز رحمت علي بُوَد          همه كتاب انبيا حكايت علي بُوَد}

^{بهشت و هر چه اندر او حكايت علي بُوَد         أجلّ نعمت خدا، ولايت علي بُوَد}

  

^{ز پشت پرده تا بي پرده يار من نمايان شد        پ}

 ^{ز شرم روي او، خورشيد اندر پرده پنهان شد}

^{ولادت يافت اندر كعبه آن موجود مسعودي}  

   ^{كه ذات پاك او مرآت ذات پاك يزدان شد}

  

^{چنانچه سَرور عالم به جز پيمبر نيست}            

  ^{وليّ خاص خدا نيز غير حيدر نيست}

^{عليست گنج حقايق، عليست باب علوم}          

 ^{دلي مجوي كه مشتاق سوي آن در نيست}

^{هر كه را فيض ازل از بخت برخوردار كرد        جاي در ظلّ لواي حيدر كرّار كرد}

^{مظهر الطاف يزدان، قبلة امكان، علي            كه حق او را معينِ احمد مختار كرد}

 

^{بر مخزن غيب، باب مفتوح عليست}          

    ^{گيتي همه كشتي و در او نوح، عليست}

^{آن روح كه مبدأ حيات همه است}           

    ^{در قالب آفرينش، آن روح عليست}

 

 ^{اي كه گفتي فمَن يَمُت يَرَني                          جان فداي كلام دلجويت}

^{كاش روزي هزار مرتبه من                              مُردمي تا ببينمي رويت}

 

^{تويي آنكه سكّة سلطنت زده حق به نام تو علي} 

       ^{كه به جز خداي تو مطّلع نبُد از مقام تو يا علي}

^{شده خلقتِ دو جهان اگر به دو حرف نيّر كاف و نون}

 ^{تويي آنكه خلقت كاف و نون شده از كلام تو يا علي}

 

^{چون علي در ملك هستي پادشاهي هست؛ نیست}                                                        

  ^{دردو عالم غير از او مشكل گشايي هست؛ نيست}

^{در رموز علم حكمت جز شهنشاه نجف}

   ^{عالمان را در شريعت مقتدايي هست؛ نيست}

 

محمدمهدی نورقربانی / دلم گرفته دوباره برای بعضی ها

 

دلم گرفته دوباره برای بعضی ها

نمی رود ز سر من هوای بعضی ها

 

به ماه گفت شبی ، آفتابگردانی

برو که پُر شدنی نیست جای بعضی ها

 

چی ام؟ نوار سیاهی به روی قاب زمان

پُر است حافظه ام از صدای بعضی ها

 

غریب چون پسر نوح ، رانده از هر سو

نبود پشت سر من دعای بعضی ها

 

شکوه مجلس شادی من نشد احدی

منی که کشته شدم در عزای بعضی ها

 

درآغُل منِ چوپان عزا و عید یکی ست

به هر بهانه دلم شد فدای بعضی ها

 

بهای فرش دلم چون فزون شود چه غمی ست

اگر لگد بشود زیر پای بعضی ها

 

دلم گرفته برای گذشته های خودم

برای درد و دل و شانه های بعضی ها

 

طبیب شهرم و درمانده از علاج خودم

رواست بر دل من ناروای بعضی ها

 

محمدمهدی  نورقربانی

محمد علی رضا پور / سروده ای چندزبانه براساس عروض پارسی

سروده ای چندزبانه براساس عروض پارسی:

باشد که باز، جلوه نماید پیام دوست
قدقامتی ببندم و گویم سلام دوست

دلخسته گشته ام دگر از خانه ی فراق
باید سفر کنم سوی رُکن و مقام دوست

از چاهِ غم رَهَم به طنابِ «متین هِمَم»
هم همدمم هَماره، هُمای هُمام دوست

گه رایزن به مرکب رایانه می شوم
گه می شوم خراب و «خُماری خَرام» دوست

دلتنگ ام از صدای بِد دنگ و دنگ و دنگ
رنگی به زنگِ دل بزنم با کلام دوست

I like this machine civilization oh, but/ certainly I prefer to live in
خیام دوست
الشّمسُ تَغرُبُ خجلاً خَلفَ ضَوئِهِ شمسُ الفُؤادِ تَنشُدُ: «حُبّی: مرام دوست»

شوءِ چِلو دِلِه، هَمِه شو، شو نِه خواسِنِه
اون تیلِه خِس کِه هَندِه ندیِّّه وِه بام دوست

مُو دِل دِدُم بِه تُو. مِدِنی؟ یَک حِسابیِه
رَفتُم. مُخوام دوباره بُرُم مو، غلام دوست

آزادگیِّ خود، به جهانی نمی دهم
آری، بیا ببین شعف ما به دام دوست

 

محمد علی رضا پور

امیرعلی نوری / گرچه گاهی حال من مانند گیسوهای توست

 

گرچه گاهی حال من مانند گیسوهای توست
چشمه ی آرامشم پایین ابروهای توست

خنده کن تا جای خون در من عسل جاری کنی
بهترین محصول ها مخصوص کندوهای توست

فتنه ها افتاده بین روسری های سرت
خون به پا کردی ، ببین! دعوا سر موهای توست

کار دنیا را بنازم که پر از وارونگی ست
یک پلنگ مدعی در دام آهوهای توست

فتح خواهم کرد روزی سرزمینت را اگر
لشکری آماده پشت برج و باروهای توست

شهر را دارد به هم می ریزد امشب، جمع کن
سینه چاکی را که مست از زخم چاقوهای توست

کوک کن ، بردار سازت را ، برقصان و برقص
زندگی آهنگ زیبای النگوهای توست

خوش به حال من که می میرم برایت اینهمه
مرگ امکانی به سمت نوشداروهای توست

 

امیرعلی نوری

سورنا جوکار / این صندلی که جای تو خالیست روی آن

این صندلی که جای تو خالیست روی آن

یعنی که آمدی، که نشستی، که ناگهان

پروانـــه وار پیـــله دراندی و پـــــر زدی

رفتی به سمت نقطه ی پایان آسمان

اعجاب رفتنت در و دیــــوار را گرفت

حتا دهان پنجره باز است همچنان

بعد از تو لفظ و لهجه ی ساعت عوض شده است

طــوری کـــه حس نمی شود از چرخشش زمـــان

دیـدم کــــه بعد رفتــن تــــو جـــای تیـک تاک

می گفت لحظه ای نرو پیشم بمان ... بمان

 

سورنا جوکار

متن شعر ترانه مسلمانان با صدای چنگیز حبیبیان

 

برون شو ای غم از سینه که لطف یار می‌آید

تو هم ای دل ز من گم شو که آن دلدار می‌آید

نگویم یار را شادی که از شادی گذشتست او

مرا از فرط عشق او ز شادی عار می‌آید

مسلمانان مسلمانان مسلمانی ز سر گیرید

که کفر از شرم یار من مسلمان وار می‌آید

برو ای شکر کاین نعمت ز حد شکر بیرون شد

نخواهم صبر گر چه او گهی هم کار می‌آید

روید ای جمله صورت‌ها که صورت‌های نو آمد

علم هاتان نگون گردد که آن بسیار می‌آید

مسلمانان مسلمانان مسلمانی ز سر گیرید

که کفر از شرم یار من مسلمان وار می‌آید

در و دیوار این سینه همی‌درد ز انبوهی

که اندر در نمی‌گنجد پس از دیوار می‌آید

مسلمانان مسلمانان مسلمانی ز سر گیرید

که کفر از شرم یار من مسلمان وار می‌آید

 

شعر از : حضرت مولانا

خواننده : چنگیز حبیبیان

متن اهنگ مادر حبیب محبیان

 

متن اهنگ مادر حبیب محبیان :

مادر .. بی تو تنها و غریبم

اتاق خالی ام بی تو چه سرده

مادر

مادر خوب و قشنگم

بدون تو دل من پر درده

فضای خونه بی بوی تو هیچه

صدای تو هنوز اینجا می پیچه

مادر … مادر

هنوزم تو دلم

تموم قصه هات

جوونه

خاله سوسکه دیگه

شعر آشتی مثه

قدیما نمی خونه

مادر …

مادر

شبا باصدای

لالایی های تو خوابیدم

لالایی

مادرم

حالا نوبت توست

تو بخواب امیدم

مادر … مادر

سورنا جوکار / روی لب های تو وقتی ردی از لبخند نیست

 

روی لب های تو وقتی ردی از لبخند نیست

در وجودم سنگ روی سنگ دیگر بند نیست

اخم هایت را کمـی وا کن که تاب آوردنش

در توان شانه های خسته ی الوند نیست

خواجه ی قاجار اگر چشم کسی را کور کرد

قصه اش آنچـه مورخ ها به ما گفتند نیست،

خواست تا از چشم زخم دشمنان حفظت کند

خــوب مـی دانست کـــار آتش و اسپند نیست

آنقدر شیریــن زبانــــی کـار دستــم داده ای

قند خون از خوردن ِ بیش از نیاز ِ قند نیست

ای تنت شیــراز راز آلـــود فتحت می کنم

گرچه در رگ هام خون پادشاه زند نیست

سورنا جوکار

امید صباغ نو / «هیچ کس»

 

افتاده راه طالع تارم به «هیچ کس»!

دیدی وفـــا نکرد بهارَم به هیچ کس؟

تــو رفته ای ، دلیل ندارد بیــــان شود

جای دقیق ِ سنگ مزارم به هیچ کس

دیگر مسیر ِ طی شده فرقی نمی کند

وقتی رسیده ریل قطارم به هیـچ کس!

با این کـــه خاطر تـــو برایـم عزیز بود

افسوس! اعتماد ندارم به هیچ کس

فهمیده ام که غیر خدا عاشقی خطاست

یعنـــی مبـــاد دل بسپارم بــه هیـــچ کس

با بی وفایی ات بـه نتیجه رسیده ام:

دیگر محلّ سگ نگذارم به هیچ کس!

این شــعر، آخـرین غــزلِ من برای توست

تقدیم شد به دار و ندارم، به «هیچ کس»

 

امید صباغ نو

علیرضا الیاسی / من باختم به خاطر تو! او نمی برد

 

از ارتبــاط قبلی امـان بـو نمی برد

من باختم به خاطر تو! او نمی برد

در من هنوز جرات ابراز عشق نیست

در عشقبــازی آدم تـرســو نمـــی برد

از بس زیاد هست که زیبایی تو را

رفتــارهای زشت تو از رو نمی برد

چیـزی به غیر بوی تو در باد اینچنین

دست مرا گرفته به هرسو نمی برد

جوری دلم شکسته که این خرده شیشه را

از زیـــر دست و پـــای تـــو جـــارو نمـــی برد

آنقدر پیش همسر خود عطر می زنی

تا کــه از عشق قبلی تو بــو نمی برد

 

علیرضا الیاسی