بدنبال نسیم ... محمد علی رستمی (وصال)

وقتي طوفان مي‌آيد

همه چيز را با خود مي‌برد

حتي سايه ات را ،

حالا بدون سايه برگشته‌ام و

بدنبال نسيم مي‌گردم !

محمد علی رستمی (وصال)

مهمانی مردگان ... حسین پناهی

حسین پناهی : 

چه مهمانان بی دردسری هستند مردگان

نه به دستی ظرفی را چرك می كنند

نه به حرفی دلی را آلوده

تنها به شمعی قانعند

و اندكی سكوت...

گرامیداشت حسین پناهی

مراسم بزرگداشت مرحوم حسین پناهی با حضورخانواده او، عصر دیروز برگزار شد.

مجله مهر نوشت : نهمین سالگرد درگذشت حسین پناهی بازیگر و شاعر شنبه 27 مهر ماه با عنوان «گل بی منت بارون» با حضور خانواده این هنرمند فقید و جمعی از چهره ها و علاقمندان این هنرمند در تالار اصلی مجموعه تئاتر شهر برگزار شد.

در این مراسم که افرادی همچون قادر آشنا مدیرکل هنرهای نمایشی، اتابک نادری رییس مجموعه تئاترشهر، مسعود جعفری جوزانی، فردوس کاویانی، مهدی صباغی، خسرو احمدی، عظیم موسوی، وحید لک و جمعی از مسوولان فرهنگی استان کهگیلویه و بویر احمد هم حضور داشتند، در کنار سخنرانی ها و شعرخوانی ها، قطعه نمایشی «ن و نازی» به کارگردانی سعید معظمی، اجرای چند قطعه با همراهی گروه موسیقی موسسه دارینوش، اجرای یک قطعه موسیقایی لری به خوانندگی ایرج رحمان‌پور، اجرای بخشی از نمایشنامه "چیزی شبیه زندگی" نوشته حسین پناهی و بازی لیندا کیانی، سهیلا گلستانی و ندا مقصودی هم اجرا شد.

حضور دختر و پسر مرحوم حسین پناهی از جمله  حاشیه های جالب این مراسم بود.

از مرحوم پناهی یک فرزند پسر به نام «سینا» و دو دختر به نامهای «آنا» و «لیلا» به یادگار مانده است.

تصاویر حضور فرزندان مرحوم پناهی در این مراسم را ببینید:

 

شعر محبت آمیز از وحشی بافقی

به جور، ترک محبت خلاف عادت ماست

وفا مصاحب دیرینه ی محبت ماست

تو و خلاف مروت خدا نگه دارد

به ما جفای تو از بخت بی مروت ماست

بسا گدا به شهان نرد عشق باخته‌اند

به ما مخند که این رسم بد نه بدعت ماست

به دیگری نگذاریم ، مرده‌ایم مگر

نشان تیر تغافل شدن که خدمت ماست

تویی که عزت ما می‌بری به کم محلی

و گرنه خواری عشقت هلاک صحبت ماست

به دعوی آمده بودیم چاشنی کردیم

کمان ، تو نه به بازوی صبر و طاقت ماست

هزار بنده چو وحشی خرید و کرد آزاد

کند مضایقه از یک نگه که قیمت ماست

وحشی بافقی

در شهر تو میخانه زیاد است، رضا احسان پور

رضا احسان پور

در شهر تو میخانه زیاد است، ولی من...
شوریده و دیوانه زیاد است، ولی من...

جمعیتی اطراف تو سرگرم طوافند
بر گِرد تو پروانه زیاد است، ولی من...

شیرینی و لیلایی و عذرایی و ویسی
از عشق تو افسانه زیاد است، ولی من...

بگذار که بغض تو بماند که بماند
هر چند تو را شانه زیاد است، ولی من...

این شعر پر از "من" شده؛ گفتی عوضش کن
باشد! "من" بیگانه زیاد است، ولی من

داغ محبت از رهی معیری

 

نه راحت از فلک جویم نه دولت از خدا خواهم

و گر پرسی چه می‌خواهی؟ تو را خواهم تو را خواهم

نمی‌خواهم که با سردی چو گل خندم ز بیدردی

دلی چون لاله با داغ محبت آشنا خواهم

چه غم کان نوش لب در ساغرم خونابه می‌ریزد

من از ساقی ستم جویم من از شاهد جفا خواهم

ز شادیها گریزم در پناه نامرادیها

به جای راحت از گردون بلا خواهم بلا خواهم

چنان با جان من ای غم درآمیزی که پنداری

تو از عالم مرا خواهی من از عالم تو را خواهم

به سودای محالم ساغر می خنده خواهد زد

اگر پیمانهٔ عیشی در این ماتم‌سرا خواهم

نیابد تا نشان از خاک من آیینه رخساری

رهی خاکستر خود را هم‌آغوش صبا خواهم

 رهی معیری

مرا حوالـه ی این بیستون کـن و بگذار / علی اکبر یاغی تبار

خدا نخواست نگاه تو بی کران باشد

زمین اجــازه ندارد کــه آسمان باشد

به درد سفره ی آغوش من نخواهد خورد

تنی کــه هر شبه مهمان این و آن باشد

کنــون کــه شانه ی تو لایق سر من نیست

همان خوش است که بالشت دیگران باشد

هزار شکــر کــه پای بهارمان یـــخ زد

تبرزنی که هوس داشت باغبان باشد

سمند خاطر مردی که گرم تاختن است

درست نیست کـــه  علّاف مادیان باشد

نرنج از من اگــر راندمت کبوترکش!

درخت دوست ندارد کلاغدان باشد

مرا حوالـــه ی  این  بیستون  کـن  و بگذار

که عشق، قصه ی شیرین خسروان باشد 

علی اکبر یاغی تبار

شعر طنز " قربان شما "

محمد جاوید

عید قربان است ،قربان شما
صد درود و تهنیت آن ِ شما

گر پدر از دستتان راضی نبود
باد راضی قلب ِمامان ِشما

پای هر گونه بساط ِ عیش و نوش
قرص و محکم باد ایمان شما

زن ذلیلان، دوره ی سختی گذشت
باد خانم تحت فرمان شما

ای الهی که در این روز عزیز
کم شود در خانه کیهان شما

گر نیامد نفت روی سفره تان
لا اقل باشد فسنجان شما

گم کند همیشه راه خانه تان
آن که خواهد بود مهمان شما

رباعی محبت از بابا طاهر عریان

سیه بختم که بختم واژگون بی

سیه روجم که روجم سرنگون بی

شدم آواره ی کوی محبت

زدست دل که یارب غرق خون بی

 

 بابا طاهر همدانی

سیمرغ و قاف در شعر عطار نیشابوری

تنت قافست و جانت هست سیمرغ

ز سیمرغی تو محتاجی به سی مرغ

حجاب کوه قافت آرد و بس

چو منعت می‌کند یک نیمه شو پس

به جز نامی ز جان نشنیدهٔ تو

وجود جان خود تن دیدهٔ تو

همه عالم پر از آثار جان است

ولی جان از همه عالم نهانست

تو سیمرغی ولیکن در حجابی

تو خورشیدی ولیکن در نقابی

ز کوه قاف جسمانی گذر کن

بدار الملک روحانی سفر کن

تو مرغ آشیان آسمانی

چو بازان مانده دور از آشیانی

چو زاغان بر سر مُردار مردی

ز صافی گشته خرسندی بدردی

چو بازان باز کن یک دم پر و بال

برون پر زین قفس وین دام آمال

چو بازان ترک دام و دانه کردی

قرین دست او شاهانه کردی

به پری بر فلک زین تودهٔ خاک

همی گردی تو با مرغان در افلاک

وگرنه هر زمان بی بال و بی پر

چو مرغ هر دری گردی به هر در

گهی در آب گردی همچو ماهی

گهی چون آب باشی در تباهی

 عطار نیشابوری

اشعار مولانا در باره ی قاف و سیمرغ

رباعی از مولانا در باره ی سیمرغ :

مرغی ملکی زانسوی گردون بپرد

آن سوی که سوی نیست بیچون بپرد

آن مرغ که از بیضه ی سیمرغ بزاد

جز جانب سیمرغ بگو چون بپرد

 

غزلی از مولانا در باره ی سیمرغ :

داد دهی ساغر و پیمانه را

مایه دهی مجلس و میخانه را

مست کنی نرگس مخمور را

پیش کشی آن بت دردانه را

جز ز خداوندی تو کی رسد

صبر و قرار این دل دیوانه را

تیغ برآور هله ای آفتاب

نور ده این گوشه ویرانه را

قاف تویی مسکن سیمرغ را

شمع تویی جان چو پروانه را

چشمه حیوان بگشا هر طرف

نقل کن آن قصه و افسانه را

مست کن ای ساقی و در کار کش

این بدن کافر بیگانه را

گر نکند رام چنین دیو را

پس چه شد آن ساغر مردانه را

نیم دلی را به چه آرد که او

پست کند صد دل فرزانه را

از پگه امروز چه خوش مجلسیست

آن صنم و فتنه فتانه را

بشکند آن چشم تو صد عهد را

مست کند زلف تو صد شانه را

یک نفسی بام برآ ای صنم

رقص درآر استن حنانه را

شرح فتحنا و اشارات آن

قفل بگوید سر دندانه را

شاه بگوید شنود پیش من

ترک کنم گفت غلامانه را

 حضرت مولانا

عمرگذشت و همچنان داغ وفاست زندگی / بیدل دهلوی

بیدل دهلوی

عمرگذشت و همچنان داغ وفاست زندگی

زحمت دل کجا بریم آبله پاست زندگی

دل به زبان نمی‌رسد لب به فغان نمی‌رسد

کس به نشان نمی‌رسد تیر خطاست زندگی

پرتوی ازگداز دل بسته ره خرام شمع

زین‌کف خون نیم رنگ پا به حناست زندگی

تا نفس آیت بقاست ناله‌کمین مدعاست

دود دلی بلندکن دست دعاست زندگی

از همه شغل خوشترست صنعت عیب پوشیت

پنبه به روی هم بدوز دلق‌گداست زندگی

یک دو نفس خیال باز، رشتهٔ شوق‌ کن دراز

تا ابد از ازل بتاز ملک خداست زندگی

خواه نوای راحتیم خواه طنین‌کلفتیم

هر چه بود غنیمتیم صوت و صداست زندگی

شورجنون ما و من جوش وفسون وهم وظن

وقف بهار زندگیست لیک کجاست زندگی

جز به خموشی از حباب صر‌فهٔ عافیت‌که دید

ای قفس اینقدر مبال تنگ قباست زندگی

بیدل ازین سراب وهم جام فریب خورده‌ای

تا به عدم نمی‌رسی دور نماست زندگی

ترجمه شعری از پابلو نرودا

به کسي که دوستش داري بگو که چقدر بهش علاقه داري
و چقدر در زندگي براش ارزش قائل هستي

چون زماني که از دستش بدي
مهم نيست که چقدر بلند فرياد بزني
اون ديگر صدايت را نخواهد شنيد

پابلو نرودا

به همان قدر که چشم تو پر از زیباییست

به  همان  قدر که  چشم  تو  پر  از زیباییست

بی تو دنیای  من  ای دوست پر از  تنهاییست

بهروز یاسمی

دشمنی بالاتر از اولاد نیست

دشمنی   بالاتر   از     اولاد   نیست

شاخ   گاوی   بدتر   از   داماد  نیست

نظامی