مهشید رهبری :

آقا، اجازه هست شما را صدا کنم؟
سبز و سپید نذر دلم را ادا کنم؟

نام قریب شمس خراسان که می برم
یعنی که دل به عشق شما مبتلا کنم

نبض غزل تپید و شما میهمان شدید
در قلب خود قیامت کبری به پا کنم

تا پر زند کبوتر شعرم به گنبدت
در وادی السلامِ دلم من دعا کنم

یک مشت شعرِ چشم تر و،التماس را
هدیه به شاه بیت خراسان، رضا کنم

یا مشرق قریبِ نگاهت سلام عشق
جان را فدای غربتِ تو آشنا کنم

نام شما جواز بهشت ست بی گمان
آقا، اجازه هست شما را صدا کنم؟