این شعر خطاب به آنانی است که در بزرگی معلمان و ولی نعمت های خودشان را از یاد می برند

و زمانی که به جاه و مقامی می رسند زحمات مربیان و پیشکسوتان خودشان را فراموش کرده

و در حق آنها بی مهری می کنند . 

 

باغبان

در باغ تو گل وا شده، از باغبانی دیگر است

زیبایی ویرانه ات از نکته دانی دیگر است

 

فرهاد بودم کوه بود ، من راه بر کوهت زدم

این راه هموار تو از کوی و مکانی دیگر است

 

دیوار ما کوتاه بود ، کوتاهتر هم می شود

دیوار تو بالا شده ، از نردبانی دیگر است

   

در را مبند ای باغبان ، زیرا نمی دانی هنوز

فردا نیازت بیشتر بر دوستانی دیگر است

 

این روزها پایان شود از همدلی غافل مشو

این باغ مهرش بیشتر بر باغبانی دیگر است

محمد علی رستمی