اگر
«اگرها» و «کاشکی‌ها»
از پلّه‌ی تردید
نمی‌رفتند بالا.
ما روی امواجِ « اکنون»
شناور بودیم.
«اثبات» پل می‌زد.
شاید
ریشه‌های روح
در زمینِ دگری رشد می‌کرد.
شقایق
آلاله‌ی دیگر می‌شد.

 

شاعر : ناهید حکیمی