هفت رباعی درباره ی مولای عارفان، علی- علیه السّلام :


دل، دل، دلِ بیدل و صفای دلدار

دلتنگ ام و نام دلگشای دلدار

با نام «علی»، «علی»، «علی»، دل، مست است

بستَه¬ست دلم به دلسرای دلدار.



مجنون که شوی، هوای لیلا عشق است

بر حیرتِ وامقانه، عذرا عشق است

من مست علی، امام معشوقان ام

سرمست شدن به عشق مولا عشق است.



با نغمه ی «یا علی» دلم می شکفد

بستان بهانه، دم به دم می شکفد

دل، حال و هوای جام ساقی دارد

دلتنگی عاشقانه ام می شکفد.



دل، دست «علی» سپرده ام. سرمست-ام

بر چشمِ خُمارِ ماهرو، پابست ام

هشیار نمی شوم. به مویت سوگند!

ای دوست! چو با عشق تو پیمان بستم.



ای دوست! بیا برای سینه، دل باش

لطفی بنَما قرار این بیدل باش

ای داورِ دادگر! «علی!» خسرو عشق!

با این دِل بیدلت شده، عادل باش.



ای شاه نجف! مرا فراموش نکن

ترکِ نگه عاشقِ مدهوش نکن

مولا! تو که بی وفا نبودی هرگز

گر من گله ای نموده ام، گوش نکن.



با عشق «علی»، ترانه، ماشاءالله!

این نغمه ی عاشقانه، ماشاءالله!

بر عشق «علی»، عشق هم عاشق شده است

دل، عاشق این بهانه، ماشاءالله!