درگـاهِ اجـل،بوسـة رخسـارِ دل از دست
بـایـد نـرود عالَـم ِ اسـرار ِ دل از دست


اسطـورة تلخی ست چنان در پس ِ تاریـخ
آسـان نـرود آئیـنـة رخسـار ِ دل از دست


ِدر سـایـة فرهــاد چو بر سنـگ ، تصـاویر
رخسـارِ تـرا اینهـمه اصـرار ِ دل از دست


ماتم سر و نالان شده یک دسته گلی مست
دانـد کـه اگـر عالَـمِ اسـرارِ دل از دست


کان معبـدِ دل را به عمل ، هر که زند قفل
آسان بـرود اینهـمه کـردارِ دل از دست


کز آفت ِ گـلـزار پـس از موسـم گلـریز
برزخ چو رسـد ، نسخة بیمارِ دل از دست


در باغ ِ خدا ، شاخ ِ قشنگی شکند سخت
آنجا به عمل، دستِ نگهدار ِ دل از دست


ار بی خردی ، خصلت ِ معمارِ فلان قصـر
ویــرانه سر و شان ِسـزاوار ِ دل از دست


تاثیر خزان برگل و بلبل ، چه حساب است
دنیـای مرا دیـدة خونبــارِ دل از دست


بر عقـل ِ شمـا ، قلـبِ شمـا عامل ِ تقصیـر
درگاه ِ ابد ،محرم غمخـوارِ دل از دست


ار مفتخر از کفر ِ خدا ساحت ِ غرب است
مشرق نـرود رتبـة دشـوارِ دل از دست


وِردی تو بخـوان ، تا نَمُـرَد بلبل ِ سرمست
لطفی بنما تـا نـــرود کـار ِ دل از دست

شعر از فریبرز رازقی