گر قطره‌ايم از آب وضويي چكيده‌ايم

گر ذره‌ايم، گِرد عبايي دويده‌ايم

 

مثل نسيم قصه دل‌هاي تنگ را

با شرح صدر، غنچه به غنچه شنيده‌ايم

 

در هم شكست گرده گردون و كوه را

باري كه ما به شانه زخمي كشيده‌ايم

 

آوازه‌مان به عالم و آدم رسيده است

هرچند خود ز عالم و آدم بريده‌ايم

 

آسان و سخت عشق سوا كردني نبود

ما نيز مهر و قهر تو در هم خريده‌ايم

 

ما را فراغ بال نداد اين زمين ولي

يك چند پلك خواب پريدن كه ديده‌ايم

 

□

خوابي ست تلخ اين قفس تنگ، اين جهان

پلكي به هم زنيم از اينجا پريده‌ايم

 

محمد مهدی سیار