عبید زاکانی :

ز سوز عشق من جانت بسوزد
همه پیدا و پنهانت بسوزد


ز آه سرد و سوز دل حذر کن
که اینت بفسرد وانت بسوزد


مبر نیرنگ و دستان پیش آن کو
به صد نیرنگ و دستانت بسوزد


به دست خویشتن شمعی میفروز
که هر ساعت شبستانت بسوزد


چه داری آتشی در زیر دامان
کز آن آتش گریبانت بسوزد


دل اندر وصل من بستی و ترسم
که ناگه تاب هجرانت بسوزد


ندارد سودت آن گاهی که گوئی
عبید آن نامسلمانت بسوزد