دوبیتی های بابا طاهر

دلم میل گل باغ ته دیره

 

درون سینه‌ام داغ ته دیره

بشم آلاله زاران لاله چینم بوینم آلاله هم داغ ته دیره

***

به صحرا بنگرم صحرا ته وینم به دریا بنگرم دریا ته وینم
بهر جا بنگرم کوه و در و دشت نشان روی زیبای ته وینم

***

غمم غم بی و همراز دلم غم غمم همصحبت و همراز و همدم
غمت مهله که مو تنها نشینم مریزا بارک الله مرحبا غم

***

غم و درد مو از عطار واپرس درازی شب از بیمار واپرس
خلایق هر یکی صد بار پرسند تو که جان و دلی یکبار واپرس

***

دلت ای سنگدل بر ما نسوجه عجب نبود اگر خارا نسوجه
بسوجم تا بسوجانم دلت را در آذر چوب تر تنها نسوجه

***

خوشا آندل که از غم بهره‌ور بی بر آندل وای کز غم بی‌خبر بی
ته که هرگز نسوته دیلت از غم کجا از سوته دیلانت خبر بی

***

یکی درد و یکی درمان پسندد یک وصل و یکی هجران پسندد
من از درمان و درد و وصل و هجران پسندم آنچه را جانان پسندد

***

ته که ناخوانده‌ای علم سماوات ته که نابرده‌ای ره در خرابات
ته که سود و زیان خود ندانی بیاران کی رسی هیهات هیهات

***

خدایا داد از این دل داد از این دل نگشتم یک زمان من شاد از این دل
چو فردا داد خواهان داد خواهند بر آرم من دو صد فریاد از این دل

***

دلا خوبان دل خونین پسندند دلا خون شو که خوبان این پسندند
متاع کفر و دین بی‌مشتری نیست گروهی آن گروهی این پسندند

***

دلا پوشم ز عشقت جامه‌ی نیل نهم داغ غمت چون لاله بر دیل
دم از مهرت زنم همچون دم صبح وز آن دم تا دم صور سرافیل

***

بی ته اشکم ز مژگان تر آیو بی ته نخل امیدم نی بر آیو
بی ته در کنج تنهایی شب و روز نشینم تا که عمرم بر سر آیو

***

به والله و به بالله و به تالله قسم بر آیه‌ی نصر من الله
که دست از دامنت من بر ندارم اگر کشته شوم الحکم لله

***

دلی همچون دل نالان مو نه غمی همچون غم هجران مو نه
اگر دریا اگر ابر بهاران حریف دیده‌ی گریان مو نه

***

من آن مسکین تذروبی پرستم من آن سوزنده شمع بی‌سرستم
نه کار آخرت کردم نه دنیا یکی خشکیده نخل بی‌برستم

***

مکن کاری که پا بر سنگت آیو جهان با این فراخی تنگت آیو
چو فردا نامه خوانان نامه خونند تو وینی نامه‌ی خود ننگت آیو

***

غم عالم نصیب جان ما بی بدور ما فراغت کیمیا بی
رسد آخر بدرمان درد هرکس دل ما بی که دردش بیدوا بی

***

خوشا آنانکه هر شامان ته وینند سخن با ته گرند با ته نشینند
مو که پایم نبی کایم ته وینم بشم آنان بوینم که ته وینند

***

دو زلفانت گرم تار ربابم چه میخواهی ازین حال خرابم
ته که با مو سر یاری نداری چرا هر نیمه شو آیی بخوابم

***

بیا یک شو منور کن اطاقم مهل در محنت و درد فراقم
به طاق جفت ابروی تو سوگند که همجفت غمم تا از تو طاقم

***

دو چشمم درد چشمانت بچیناد مبو روجی که چشمم ته مبیناد
شنیدم رفتی و یاری گرفتی اگر گوشم شنید چشمم مبیناد

***

عزیزا کاسه‌ی چشمم سرایت میان هردو چشمم جای پایت
از آن ترسم که غافل پا نهی تو نشنید خار مژگانم بپایت

***

زدست دیده و دل هر دو فریاد که هر چه دیده بیند دل کند یاد
بسازم خنجری نیشش ز فولاد زنم بر دیده تا دل گردد آزاد