شعر خاکستر از امیر ارجینی با تشکر از امین دکو

http://www.2amin7.blogfa.com/post/22

با درد مطنتن شده در باور این شعر

با خود چه جدلها که نکردم سر این شعر

اما چه کنم هیچ کجا بی تو و من نیست

این درد به هر شکل عذاب آور این شعر

حالا که به خود آمده ام باز تو هستی

بانوی طلا گیسوی تن مرمر این شعر

می چرخد از اول به غزل یاد تو آری

انگار تویی باز کلید در این شعر

از آتش عشقی که به شور و شرمان بود

تنها دل من شد تل خاکستر این شعر

می ترسم از این بیشتر از درد بگویم

هر واژه بگریاندتان آخر این شعر

 

پشیمونی

هوای چشمای تو بارونیه
چشمای تو غرق پشیمونیه

می خواستی دنیا رو پریشون کنی
تموم عاشقا رو مجنون کنی

رفتی و با دستای خالی از عشق
اومدی با خواب و خیالی از عشق

با اینکه از رفتن تو دلخورم
محالِ چشماتو به غم بسپرم

بخند و از هر چی غمه دل بکن
به جز دل من از همه دل بکن

گریه نکن بذار چشات بخنده
بذار چشات بار غمو ببنده

دلبر بی چون و چرای من باش
بمون کنار من، برای من باش

ای همه پهنای دلم شهر تو
بذار فراموش کنم قهر تو

آهای غریبه با من
لیلی سر به دامن
الهه ی غم نباش
نمک رو زخمم نپاش

کوره ی آتیش من
گریه نکن پیش من
دلم نداره با تو
طاقت گریه هاتو