شعر از : مهدی وحید دستجردی

دلـی شـکسته بــرای دخــیــل آوردم
بــه پیشگاه ضــریــحت دلــیـل آوردم

 به دوش کوله ای از حاجت و دعا دارم
نــه از خــودم غـمی از اهل ایل آوردم

هــزار بــحرطــویل است دردهای دلـم
کــه بــاخــودم ز مسیری طــویل آوردم

تمام هستی خود را که هست کودکِ دل
بــرای ذبــــح ، شـبیه ِ خــلــیـل آوردم

بیا و بغض مــرا بشکن و تــمــاشـا کن
کــه چــشــم نـه، به حرم رود نیل آوردم

مــرا بــبخش کــه این بــارهم برای شما
شـــکــایت و غــم و از ایــن قبیل آوردم