شعر طنز قاطی مرغان شدن

هر کس که بخواهد بشود قاطی مرغان

باید صد و چل کیلو جگر داشته باشد

البته بجز بحث جگر یا دل و قلوه

خوب است در این کار هنر داشته باشد

باید که بداند هنر شعبده بازی

از کشف و کرامات خبر داشته باشد

با شعبده آماده کند خرج عروسی

یک ورد بخواند که ثمر داشته باشد

گر شعبده و کشف و کرامات نداند

پس ارث کلانی ز پدر داشته باشد

از بابت جنگیدن با مادر همسر

بایست کلاه خوود و سپر داشته باشد

گر خواست برادر زن خود را بنوازد

آهسته نه، جوری که خطر داشته باشد

تا گربه ی خود را بکشد بر در حجله

باید قمه و داس و تبر داشته باشد

خر پول اگر بود پدر زن فبها، چون

باید که از آن مال ممر داشته باشد

از آن خودش سازد و بالا بکشد زود

هر چیز گرانی که اگر داشته باشد

اکبیر اگر بود خودش لیک زن او

یک صورت چون قرص قمر داشته باشد

شرط است بجز آن چه که گفتیم و شنیدید

این شازده داماد کمر داشته باشد

البته مراد من از آن، قطر کمر نیست

تا اشکمی چون شیخ قطر داشته باشد

منظور من این است که در رابطه ی خود

باید کمری مثل فنر داشته باشد

البته نه آن گونه که از بابت نان خور

آن قدر بزاید که ضرر داشته باشد

آن چیز که گفتیم به جای خودش اما

باید صفتی هم ز بشر داشته باشد:

ولخرج اگر بود زنش گرچه که سخت است

از فحش و کتک لیک حذر داشته باشد

اما بدهد ساک به دستش و براند

سوی پدرش تا که اثر داشته باشد

او را بطلاقد و کند غائله را ختم

بایست در این کار جگر داشته باشد

رندی که شنید این سخنان گفت به « جاوید»

کردم به شعور تو در این فاصله تردید

محمد جاوید

شعر طنز در مورد گرمای تابستان با لهجه شیرازی

شعر طنز با لهجه شیرازی :

به زَنـُم تُو که میگم نَـه، زودی دعــوا مـیکـنه                

بـسر هـر هـیچ و پـــــوچ  آکـلِه  بَـلـوا مـیکــنه

هـرچی هی ور مـیـزنه، حِکـمت و مصلحت داره

آمُ از حـــــرفُیِ مــن  ، ولــولــه بـرپـا مـیـکُــنـه

هِی کِراته می زاره به هرچی که من می خَـرم

از اراجـیـف خـودش، تـعـریف بی جا مـیکُـنه

شـده اَبــزار کارش مـنقـاشــو چَــن تــکــه ی نخ

تُ پَــــسـین تــــوُ آیـِنـه خــــودشو تماشا میکُـنـه

اَگـــه مَقـبـول بَــچَـو، خــوشـــکِلـیاش از نَـنـَــشـهِ

اگـــــــه آب پــی لی چُــوو، نیگا به بابا مـیکُـنه

ایـل و طُـیـفَـش کـه مـیان، اِنگُو خـدا تُـو خُــونـَشـه

عُـنُـق مـُنکسِرَک ،اخـــمـــاشــو زود وا مـیکـنه

هی کـلنـجار می ره، تُ اِیکه غــذایی بُــخـورَن

می کـُنـه چــــــادر درون، اِلّا و لِـــــلّــــه می کنه

از فـســنجون و کـــــــبــاب مُـــــیـــچِه و کـلم پُلو

مـن بــدهــکار می شَــم او، خَــرج اَتــیـنا می کـنـه

نَنَم و خـارُم اَگـــه بَـعـد یه ســــــال، ایـن جُ بیان

می شــــه عـوج بن عُنُق، مَـحـــشَر کُبرا مـی کنه

می ریـــزه مُنج نمک، تُو اُرسِیاشــــون تُ بِــــرَن

قِش قرقّی می کـُنه، دل شوره بـــــــر پــــــا می کنه

اَگه راس راس برَن از دیــــوال مــــردم سَــر بـون

چـونکه قــومایِ اونَـن، پیش مـن حــاشــا می کـنه

هـــرکی اَنگــُش بُـکُــنـه تُــوی ســـولاخ دمـاغـش

وختی قــــــومــای منن، تُـــو بـــوق و کـرنا می کنه

تیلیفـون خــونـه مـون، پُــــشـت قَـواله ی، مـامـاشـه

وُی چِــقَــد حــرف مـی زَنــه ، روده درازا مـی کـنه

مـث آرتیست تُـو فـیلـمـا، کاکـو هی جِـن می گــیـره

گاهی هِــق هِـــق، گاهی نـــاله، گاهی هاها می کـنـه

می گــه تِــلـفـون اَگه خــواسی، سَر کوچه زنگ بـزن

مـــن بـدبخـت هــمَش، عـین گـــدا هـــا مــی کـنه

اَگــــه بی اجــازَشون، دَس بـــه تیـلیـفون بـزنــم

رُوم بــــه هَف کــــوه سِـــــیا، خــیــا ل بـیجا مـی کنه

ســرســــفــره مـیگــه چــار زانــو بــشــین و دَس نـزَن

چونکه هـر چی او میخـوات، تُــو کُـم من جــــا می کـنـه

قِــــســــمَتُم مـی ده کــه مـن دَس تُــوی سُـــفـره نَبَرُم

بــه مــنِ گــُـنــده سَــــــنی، مِـــث بَــچــا تـا مـی کنه

یـــــا سَــــرُم جیـــر مـی زَنــه یا پُشت دَسایِ مو خِنج

سِــــــر یــخچال کـــه مِیرَم، دَکُــم ، بـا تیپا مـی کـنه

کـِنـجـه و کبا ب مـیگه، نخور کـه گـرمـیت می کـنـــه

نــون و هـــنــدونــه بُـخـور، کــه رفع گـــرمـا مـی کنه

جـــوجـــه و کـبــاب و قُــرمـــه، بَـــرا بــچــّه هـا خوبه

اَگــــه بـابــا بُـخـوره ، بَـــلــغَـــم و صَـــفــرا می کـنه

مــی چِــلــونـه جـوشـــایِ روی قُـــپــش، دَم دَم ظُــر

مِــث طـبِّ سُــــنَّــتی، صَــفـــرا و ســـودا مــی کــنــه

بَــــــــر آفـتُو  می مــالـه رو صورتـش مــاس و لـَـبـو

مــــیــگــه مــاکس مـــیـــوه ای، پُــــوسَم احیا مـی کـنه

مـــــــــیخ شـــــدم کیشیک دادم تَ تُـــو کاراشِه دَرارَم

دیـــــــدم هَمِّی ، کــاراشُـــو نِــصــبِـه و دُولّا مـی کـنه

رَشـتای رویِ قـالی رُو، با جارو، می ریـزهِ زیـر قـا لـیـا   

زیــــــــــــر فـــــرش ، جای تَلَک دون خودشِ جا می کنه

کــــلّــــه گــنـجــیـشکی بَـــرام روزه مــیره ، عـین بَـچا

فـــــــرداشــَــم تــا لِـــنــگ ظُــر طِــفــلَـکی لالا می کنه

چـــه اَلم شَـــــنگه ای داریـــم ، اگـــــه از خـــواب بپَـره

وَجـــــنـــــاتــــش رُود یـــده هـرکی ، واویــلا مـی کنه

رُوم سِـــــــیا ، نــمـــازشَـــــم نِــصــبـه و نــیمه مـی خونه

ظُـــــر و عصـــر و مَـــغـــربـه ، شِــکِـــسّـه ادا مـی کـنـه

پـُـــرســـــیــدم چـِـــرُو؟ گــُف، شــعــور تو رفــتـه کُـــتُـو

هــرکی عقــلــش نِـــم رســـه ، از اِی فِــــکـــرا مــی کـنـه

مِی نِــه اعــمــال مـســافِــر تُــــو سَــــــفَــر نِــصـبـه شده

مِــــی نِــــه اِی کــار و مُـــسـافِــر تـویِ صـحرا می کنه؟

تُـــــــو اِی دنـــیـا کــه امید ی نــداریـــم بـــه مُــنــدَنِـش

هــــمَــمون مــــســافـــریــم ، کِـی فـــکـر فــردا می کنه

پــس مــنــم آقــُــو هــمـــین نـیــَّـتو کِـــردم بــا خُـــدا

شـــــک نکـن کـه شکِّ تو، شــیعه رُو تَــــرســا می کـنه

یِی جَــوابُی مـیـده کــــه، تُــــوقُــــطیِ ،عَــطـاری نـیـس                    

کــار ایِ دَر شــــده از صَـــــلِ وُ اَ لـّله مـــی کــنــه

خاک کاهــو تـُو سَــرش، کی گـفـتَـتِـش صـدات خــوبــه

یُــخ دِ تـــمــــریــن، تُــو رو مانـنـد مــــادونـا مـی کـُـنــه

گـُرگ و میش صُب که میشه، می ره زَنُم تُـوی حَــمـوم

تا پـوسِـــش کَــَـنــده نَــشـه ، تُـو حَـمـومَک جـا می کنه

زنِ هـــمــســایـــه مـــی پُــرســید «شُمُ بُزغاله دارین»؟

آمُ بُـــزغــالـــه خـــدایی ، چـــــه صـــداهــا مـی کـنـه

داده کُــت شـــلــوارُ اُرسی نُـووُمِــــه، صَــدقِـــه سَــری

مـــی گـه اَجـــرت بـا خــدا ، هِــیکی رُو  صد تا می کنه

مــیـگـــه  «شـــاهــنـده» چـطـو بُگــروزَم از دَس زَنَــم

تُــو جــهـــنَّـمــَم بِـــرَم زود مَـــنــو پـــیـــدا مـی کـــنــه

 از هوشنگ شاهنده

پ ن : شعر بالا به گویش اصیل شیرازی است

معنی واژه ها:

آکله: خوره ، جُذام

آب پی لی چو : کثیف ، زشت ، بد ترکیب

کِراته: ایراد بیهوده گرفتن

طُیفِه: طایفه

مُیچه: ماهیچه

چادِر دِرون : تعارف کردن بیش از اندازه

اَ تینا: خرجِ بیهوده

قِشقِرِق : جنجال ، سرو صدا

اَنگُش : انگشت

سولاخ : سوراخ

جُ : جا

قُطی : قوطی

دیوال : دیوار        

کِلِنجار : سرشاخ شدن ، جِدال   

اُرسیاشون: کفش هایشان

بِرَن : بِرَوَند            

جیر   : جیغ

نا پَهریزی : ناپرهیزی

گُنده سَنی: درشت اندام

خِنج  : چنگ ، پنجول  

مُنجِ نمک : یک مشت نمک

میخ شدم :ذل زدم ، زیر نظر گرفتم

قُپ  : لُپ           

اِنگُ : انگار مثل ، مانند

کِس و کار : اقوام ، بستگان

نصبه : نیمه ، نصفه             

تَلَک دون : محل انباشتن آشغال

بُگروزم : فرار کنم      

دَکِت با تیپا میکنه : با لگد بیرونت می کند 

عوج بنِ عُنُق : به مرد دراز، خشن و بد اخلاق اطلاق می شود

اشعار درویش حسن خراباتی

درویش حسن خراباتی :

هر چه بودی هر چه بودم .دم مزن .!گفتم به چشم"

تا به دریا خاک راهت را  نمی ، رفتم به چشم

ساحل امن و قرارم موج گیرد دم به دم

در دل دّر ذره گشتم ذره را سفتم به چشم

شرق را تسخر ز ابری شد که سایه شد به بام

سایه افکن مهر من گر مهر بنهفتم به چشم

شوق مطلع بر غزل زد ، قافیه گم در غبار

خواب معنا دیده را هر مقطعی خفتم به چشم

راز تعبیری ز عشقم رمز تاویل می است

چله داری کن رضا را ، دُرد مَی ،گفتم به چشم

اشک حسرت میدمد از آینه زین عکس خام

از طلب زن غوطه تا من خویش آشفتم به چشم

درویش حسن خراباتی

اشعار کودکانه برای دانش آموزان پیش دبستانی

آی حلزون شاخكی!
كجا می ری یواشكی؟
جلو میری یواش و ریزه،ریزه
پوست تنت چه نرم و خیس و لیزه
خالهای دونه دونه،دونه داری
به روی پشت روی خود یه لونه داری
ساكتی و خجالتی و تنها
بمون توی باغچه خونه ما.

شاعر : مهری ماهوتی

 

شعر کودکانه پدربزرگ و مادر بزرگ :

پدر بزرگ خوبم
همیشه مهربونه
وقتی كه پیشم باشه
برام كتاب می خونه

مادر بزرگ نازم
خیلی برام عزیزه
هرچی غذا می پزه
خوشمزه و لذیذه

وقتی با اونها باشم
غصه و غم ندارم
دنیا برام قشنگه
هیچ چیزی كم ندارم.

شاعر : جواد محقّق

 

سپیده زد، سپیده
وقت سحر رسیده
خاموش شده ستاره
صبح اومده دوباره

***
خروس پر طلایی
با پاهای حنایی

قوقولی قوقو میخونه
تو کوچه و تو خونه
اذان میگن دوباره
از مسجد و مناره
***
بابام پامیشه از خواب
میره لب حوض اب
می شوید او دست و رو
با اب میگیره وضو
تمیز و پاکیزه باز
میاد سر جا نماز
***
من هم کنار بابا
نماز می خوانم حالا

اشعار کودکانه

شب اومد و ستاره
رو آسمون نشسته
نه یك ، نه ده ، نه صدتا
هزار هزار تا دسته

ستاره توی شبها
چراغ آسمونه
مثل گل و بنفشه
تو باغ آسمونه

یك كمی این طرفتر
ماه قشنگ و زیباست
دلش گرفته امشب
برای اینكه تنهاست


شاعر : علی اصغر نصرتی

شعر اردلان سرفراز

بوي موهات زير بارون
بوي گندم زار نمناك
بوي سبزه زار خيس
بوي خيس تن خاك
جاده هاي مهربوني
رگاي آبي دستات
غم
بارون غروب
ته چشمات تو صدات
قلب تو شهر گل ياس
دست تو بازار خوبي
اشك تو بارون روي
مرمر ديوار خوبي
اي گل آلوده گل من
اي تن آلوده ي دل پاك
دل تو قبله ي اين دل
تن تو ارزوني خاك
تن تو ارزوني خاك
بوي موهات زير بارون
بوي گندم
زار نمناك
بوي شوره زار خيس
بوي خيس تن خاك
ياد بارون و تن تو
ياد بارون و تن خاك
بوي گل تو شوره زار
بوي خيس تن خاك
هميشه صداي بارون
صداي پاي تو بوده
همدم تنهايي هام
قصه هاي تو بوده
وقتي كه بارون مي باره
تو رو ياد
من مي آره
ياد گلبرگ هاي خيس
روي خاك شوره زار
اي گل آلوده گل من
اي تن آلوده تن پاك
دل تو قبله ي اين دل
تو تو ارزوني خاك
تن تو ارزوني خاك

اردلان سرافراز

نیت برای فال حافظ از مریم حیدر زاده

مریم حیدر زاده :

حافظ کنار عكس تو من باز نيت ميكنم

انگار حافظ با من و من با تو صحبت ميكنم

وقت قرار ما گذشت و تو نمي دانم چرا

دارم به اين بد قوليت ديريست عادت ميكنم

چه ارتباط ساده اي بين من و تقدير هست

تقدير و ويران ميكند من هم مرمت مي کنم

در اشتباهي نازنين تو فكر کردي اين چنين

من دارم از چشمان زيبايت شكايت مي کنم

نه مهربان من بدان بي لطف چشم عاشقت

هر جاي دنيا که روم احساس غربت مي کنم

بر روي باغ شانه ات هر وقت اندوهي نشست

در حمل بار غصه ات با شوق شرکت ميكنم

يك شادي کوچك اگر از روي بام دل گذشت

هر چند اندك باشد آن را با تو قسمت ميكنم

خسته شدي از شعر من زيبا اگر بد شد ببخش

دلتنگ و عاشق هستم اما رفع زحمت ميكنم

شعر ولادت اما حسن مجتبی (ع) از سید حمید رضا برقعی

شعر از : سید حمیدرضا برقعی

ناگهان آسمان بهاری شد
عشق در کوچه ها جاری شد

نور ماه مدینه را تا دید
عرق شرم ماه جاری شد

عطر شوق ملک چکید از عرش
قطره قطره چه آبشاری شد

آسمان غرق بوسه اش میکرد
گونه هایش ستاره کاری شد

آسمان خنده کرد و خانه وحی
از غم روزگار، عاری شد

روی پیشانی اش که چین افتاد
خم ابروش ذوالفقاری شد

چه صف کفر را به هم میریخت
بر دل کفر، زخم کاری شد

لحظه ها ماندگار و زیبا بود
روزها مثل روزگاری شد ...

گلپونه های وحشی شعری از هما میر افشار

معروف ترین شعر هما میر افشار :

گلپونه های وحشی دشت امیدم

وقت سحر شد

خاموشی شب رفت و فردایی دگر شد

من مانده ام تنهای تنها

من مانده ام تنها میان سیل غمها

گلپونه های وحشی دشت امیدم

وقت جدایی ها گذشته

باران اشکم روی گور دل چکیده

بر خاک سرد و تیره ای پیچیده شبنم

من دیده بر راه شما دادم که شاید

سر بر کشیده از خاکهای تیره ی غم

من مرغک افسرده بر شاخسارم

گلپونه ها گلپونه ها چشم انتظارم

می خواهم امشب تا سحرگاهان بخوانم

افسرده ام دیوانه ام آزرده جانم

گلپونه ها گلپونه ها غمها مرا کشت

گلپونه ها آزار آدمها مرا کشت

گلپونه ها نامهربانی آتشم زد

گلپونه ها بی هم زبانی آتشم زد

گلپونه ها در باده ها مستی نمانده

وز اشک غم در ساغر هستی نمانده

گلپونه ها دیگر خدا هم یاد من نیست

هم درد دل شبها به جز فریاد من نیست

گلپونه ها آن ساغر بشکسته ام من

گلپونه ها از زندگانی خسته ام من

دیگر بس است آخر جدایی ها خدا را

سر برکشید از خاکهای تیره ی غم

گلپونه ها گلپونه ها من بی قرارم

ای قصه گویان وفا چشم انتظارم

آه ای پرستوهای ره گم کرده ی دشت

سوی دیار آشنایی ها بکوچید

با من بمانید با من بخوانید

شاید که هستی را زسرگیریم دوباره

آن شور مستی را زسرگیریم دوباره

ار دیگر دلا خطا نکنی
هوس دردبی دوا نکنی

هما میر افشار

اشعار احمدرضا احمدی

در کمین اندوه هستم
 بانو !
مرا دریاب
 به خانه ببر
 گلی را فراموش کرده ام
 که بر چهره ام نمی تابید
زخم های من دهان گشوده اند
 همه ی روزگار پر از اندوه بود
بانو مرا
قطره قطره دریاب
 در این خانه
جای سخن نیست
زبان بستم
عمری گذشت
 مرا از این خانه
به باغ ببر
 سرنوشت من
 به بدگمانی
 به خوناب دل
خاموشی لب
 اشک های من بسته
 بر صورت من است
 هیچکس یورش دل را
در خانه ندید
 بانو
من به خانه آمدم
و دیدم
 که عشق چگونه فرو می ریزد
و قلب در اوج رها می شود
 و بر کف باغچه می ریزد
 بانو مرا دریاب
ما شب چراغ نبودیم
ما در شب باختیم

احمد رضا احمدی

شعر طلسم فاضل نظری

 

فاضل نظری : طلسم

در گذر از عاشقان رسید به فالم
دست مرا خواند و گریه كرد به حالم

روز ازل هم گریست آن ملك مست
نامه تقدیر را كه بست به بالم

مثل اناری كه از درخت بیفتد
در هیجان رسیدن به كمالم

هر رگ من رد یك ترك به تنم شد
منتظر یك اشاره است سفالم

بیشه شیران شرزه بود دو چشمش
كاش به سویش نرفته بود غزالم

هر كه جگرگوشه داشت خون به جگر شد
در جگرم آتش است از كه بنالم

اشعار نغمه مستشار نظامی

نغمه مستشار نظامی :

مــی بــرم این روزهــا نام ترا آرام تر

تا بمانم در شمار عاشقان گمنام تر

نیستی فرصت برای درد دل کردن کم است

درد دل باشد بـــرای دردهایــی عـام تـــر

درد اول دوری از آیینه و آیینگی ست

درد دوم درد دلهایی ازین هم خام تر

کاش گاهی هم به ما سر می زدی هرچند نیست

در میــــان خستگان از قلب مــــا ناکـــــــــــام تـــــر

خشک شد لبـــهای ما با چند ندبه می رسی؟

جان مولا ،ساقی از دست تو شد این جام تر؟!

زیر لب ذکر تو را هر روز و هرشب گفته ام

گفتــه ای :‌آرام تـر ، آرام تـــر ، آرام تـــــر!

کاسه شعر مرا از دست عشق انداختی

تکه ای را تر کن از سرچشمه الــهام،تر!

می رسی و انتخابی سخت خواهی کرد،آه

بی گمان از عاشقانــــی بهتر و خوش نام تر

سهــــم ما... شوق حضور و آبروی انتـظار

سهم عاشق های از گمنام هم گمنام تر!

نغمه مستشار نظامی

از اشعار مژگان عباسلو

چشمها – پنجره‌های تو – تأمل دارند

فصل پاییز هــم آن منظره‌‌‌ها گل دارند

ابر و باد و مه و خورشید و فلک مطمئنم

همــه در گردش چشــم تــو تعادل دارند!

تا غمت خار گلــو هست، گلــوبند چرا؟

کشته‌ هایت چه نیازی به تجمل دارند؟!

همه‌ جا مرتع گرگ است، به امید که‌ اند

میش‌ هایم کــه تــه چشم تو آغل دارند؟

برگ با ریزش بـی‌وقفه به من می‌گوید:

در زمین خوردن عشاق تسلسل دارند

هر که در عشق سر از قله برآرد هنر است

همـــه تا دامنــــه‌ ی کــــوه تحمــــــل دارند

مژگان عباسلو

انتشار مجموعه شعرهای احمدرضا احمدی

مجموعه دیگری از شعر‌های احمدرضا احمدی با نام «روی دریا فقط یک قایق کاغذی مانده است» از سوی نشر نیکا به چاپ رسیده است.

این مجموعه در برگیرنده 60 شعر از تازه‌ترین سروده‌های این شاعر پیشکسوت است و «تا این دریا»، «سه پنجره»، «هر گل در حافظه ما»، «بر عمر بوته‌ها»، «فقط از گندمزارها»، «روزی این مدادها»، «پایان روز جمعه»، «در این راهروی بی ‌انتها»،‌ «میوه‌های کال را دوست داشتیم» و ... بخشی از اشعار این مجموعه است.

این مجموعه شعر پس از دوره 7 ‌جلدی «دفتر‌های واپسین» از سوی این نشر منتشر شده است. عنوان دفتر‌های واپسین «دفتر اول؛ به رنگ آبی»، «دفتر دوم؛ به رنگ پرتقالی»، «دفتر سوم؛ به رنگ زرد»، «دفتر چهارم؛ به رنگ سبز»، «دفتر پنجم؛ به رنگ آبی آسمان»، «دفتر ششم؛ به رنگ آبی دریا» و «دفتر هفتم؛ به رنگ آبی نیلی» است.

در شعری از این مجموع آمده است:

از آن صدف تا این دریا

از این دریا تا این عکس

که در آلبوم کدر شده است

راهی نیست

فقط باید صبور بود

تا آواز این مرغ دریایی

به پایان برسد

تا

ما یاد همه‌ی کافه‌های جوانی را

به دریا بریزیم

دست‌های ما

خالی است.

در روز‌های پایانی سال گذشته، جلد چهارم «نمایشنامه‌های شاعر» از احمدرضا احمدی منتشر شد. این اثر در ادامه نمایشنامه‌های اوست که با عنوان «نمایشنامه‌های شاعر 4؛ نیمکت آبی‌رنگ در انتهای دریا و ضیافتی مجلل» از سوی نشر قطره به چاپ رسیده است.

احمدرضا احمدی متولد 30 اردیبهشت 1319 در کرمان است. وی در سال 1343 به همراه نادر ابراهیمی، مهرداد صمدی، محمدعلی سپانلو، بهرام بیضایی، اکبر رادی و جمعی دیگر از نویسندگان و شاعران، گروه ادبی «طرفه» را با هدف دفاع از هنر موج نو تاسیس کرد. انتشار دو شماره مجله طرفه و تعدادی کتاب در زمینه شعر و داستان از فعالیت‌های این گروه است.

احمدی در مهر ماه سال 1349 در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان مشغول به کار شد. تا سال 1358 در سمت مدیر تولید موسیقی برای صفحه و نوار ماند و از سال 1358 تا زمان بازنشستگی یعنی سال 1373 در بخش انتشارات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان به ویراستاری مشغول بود.

آشنایی او با شعر و ادبیات کهن ایران و شعر نیما دستمایه‌ای شد تا حرکتی کاملا متفاوت را در شعر معاصر آغاز و پی‌ریزی کند. از بیست سالگی به طور جدی به سرودن شعر پرداخت . نخستین مجموعه شعرش را با عنوان «طرح» در سال 1340 منتشر کرد. همچنین آثاری در ادبیات کودک و نوجوان دارد.

در سال 1385 احمدی به عنوان شاعر برگزیده پنجمین دوره اهدای جایزه شعر بیژن جلالی انتخاب شد. وی در سال 1388 نامزد دریافت جایزه هانس کریستین اندرسن شد.

 منبع : خبرگزاری فارس

عماد خراسانی

گر چه مستیم و خرابیم چو شبهای دگر
باز کن ساقی مجلس سر ِ مینای دگر

امشبی را که در آنیم غنیمت شمریم
شاید ای جان نرسیدیم به فردای دگر

مست مستم ، مشکن قدر خود ای پنجه غم
من به میخانه‌ام امشب تو برو جای دگر

چه به میخانه چه محراب حرامم باشد
گر به‌جز عشق توام هست تمنای دگر

تا روم از پی یار دگری می باید
جز دل من دلی وجز تو دلارای دگر

نشینده است گلی بوی تو ای غنچه ناز
بوده ام ورنه بسی همدم گلهای دگر

تو سیه چشم چو آئی به تماشای چمن
نگذاری به ‌کسی چشم تماشای دگر

باده پیش آر که رفتند از این مکتب راز
اوستادان و فزودند معمای دگر

این قفس را نبود روزنی ای مرغ پریش
آرزو ساخته بستان طرب زای دگر

گر بهشتی است رخ تست نگارا که در آن
می توان کرد به هر لحظه تماشای دگر

از تو زیبا صنم اینقدر جفا زیبا نیست
گیرم این دل نتوان داد به ‌زیبای دگر

می‌ فروشان همه دانند "عمادا" که بود
عاشقان را حرم و دیر و کلیسای دگر

 

عماد خراسانی

قیصر امین پور / پرواز

 

خدایا یک نفس آواز! آواز!
دلم را زنده کن! اعجاز! اعجاز!

بیا بال و پر ما را بیاموز
به قدر یک قفس پرواز پرواز!

 

قیصر امین پور

شمس لنگرودی

خلاصه بهاری دیگر

بی حضور تو

از راه می رسد

و آن چه که زیبا نیست

زندگی نیست

روزگار است...

 

از شمس لنگرودی

شعری برای رمضان از سید محمد رضا هاشمی زاده

 سید محمد رضا هاشمی زاده :

آن نـوای ربَّنــا درعطــرافطـاری چه شد؟ 

آن طنین آشـنا با سیـــنه ها، آری چه شد؟ 

درهـــوای خاطرات ازعطـش لبــــریزمان

 رد پای روشن آن چشمـه ی جاری چه شد 

عطــر وبـوی آن غـذاهای لطیف ساده مان

در میان سـفـــره ی نقش قـلمکاری چه شد

نوبهــــاری بود وشبهــا تاسحـــربا همـدلی

گل نشستن هایمـان درفصل بیداری چه شد

سادگی بـود وهـــوای دلنشـیــن عطـر چای

راسـتی لطف وصفـای نـان بازاری چه شد

سفـره هـا لبـریز،اما خالی ازاحساس عشق

 بااذان، شـوق شکفتن های افطاری چه شد؟ 

شعر بیداد

داد از من و تو ، حاصل اگر داد نباشد

می شد که زمین شاهد بیداد نباشد

 

قانع نشده چشم من از باغ تو هرگز

سیبی که به رنگش نگرم شاد نباشد

 

ای کاش زمین شوق تکامل کند ، ای کاش

سرخوش شود و در پی امداد نباشد

 

با قحطی و آواره گی جنگ ستیزد 

عمری که فنا رفته و برباد نباشد

 

امروز لبت وا شود از شادی فردا

زشتی و بدی در پی بنیاد نباشد

 

ای کاش دلم روی دلت بند پذیرد

اندوه "وصالت" دگر "ای داد" نباشد

 

محمد علی رستمی "وصال"  تیرماه ۱۳۹۲

نظیره ی طنز از شعر استاد شهریار

یار و همسر نگرفتم که نگویم چه خَرَم
پسران مرد شدند ، بنده هنوزم پسرم

همه صیدند در این پهنه ی آلوده ی عشق
منِ بی مایه از این صیدِ طلا می گذرم

دختران یک دو سه چندی پسر آواره کنند
لاف با شُوی زنند خالص و یکتا گهرم

پسران صبح به آغوش گلی تازه روند
نیمه شب ها بنوازند که خونین جگرم

دام صیاد بود پهن و خودش عاشق زار
خود به دام است و بنالد که درآمد پدرم

سخن از عاطفه گویند در این بحر کثیف
که من آن عاشق صاحبدل و صاحبنظرم

ترسم آن روز که از دلبر خود گیرم کام
بوی عشق دگری باز بیاید به سرم

پاک بازی و صداقت بود آرام دلم
” شهریارا چه کنم لعلم و والا گهرم ”

درّ ناب از دل این بحر شود یافت هنوز
لاجرم شبهه و تردید نباشد به سرم

” از شکار دگران چشم و دلی دارم سیر
شیرم و جوی شغالان نبود آبخورم ”

” ثاقب ” از گفته ی اغیار نباشد خطری
تا زمانی که بگویند من آن تاج سرم

شهاب نعمتی ( ثاقب ) ۲۹ فروردین